1987 was een mooi muziek jaar. Ik ben blij dat ik die bewust kon meemaken. Al moest ik wel heel hard sparen om al dat moois te kunnen kopen, Prince Sign of the times, U2 Joshua Tree, dit album... Het kon niet op!
Wham! was geschiedenis, en het werd tijd dat George liet zien wat ie kon. (dat deed ie ook al in Wham, maar dat imago he...)

1.Faith (3:13)
De tonen van de Wham! song Freedom komen me tegemoet in kerk achtige sfeer. Michael lijkt met deze tonen zijn verleden defnitief achter zich te laten, en zegt ons dat we vertrouwen moeten hebben in wat komen gaat. Dit nummer vond ik als jochie geweldig. Nu, jaren later is dat enthousiasme wat gezakt. Nog steeds wel aardig, maar iets te simpel.

2.Father Figure (5:36)
Deze track laat meteen horen waar de man toe in staat is als songschrijver. Wat een klasbak is dit nummer zeg. Fantastische melodie, mooie dromerige muziek, en erg mooi gezongen. Het statement is gemaakt: George is hier, en hij is een blijver. De maxi cd single bevat een instrumentale versie van deze track, die ook erg de moeite waard is. Zeer bijzonder nummer.

3.I Want Your Sex (Parts 1 & 2) (9:17)
Het was 1987, en een titel als deze kon echt nog niet. George Michael deed 't gewoon. In vele landen verbannen van airplay, wat alleen maar voor meer verkoop zorgde. Slimme zet. Maar het nummer mag er ook echt wezen. De sex straalt ook van de muziek af. Lekker die beat, bas en drums. Mooie koortjes van Michael, gewoon een goed nummer. Ik kocht destijds de maxi single die deel 1, 2 en 3 bevatte. Jammer dat die versie er niet in zijn geheel op staat hier. De lp moet het doen zonder deel 3, en op de cd versie was het een bonus track, die dus nog los stond van deel 1 en 2. De 3 bij elkaar zijn simpelweg een erg mooi geheel, en zijn voor het album ruw uitelkaar gerukt. Deel 2 is een wat meer funky versie van de song, met wel andere teksten. Door de blazers doet het wel terug denken aan Wham.

4.One More Try (5:50)
Dit is altijd mijn één van mijn favoriete ballads geweest van George. Wat mooi gezongen! Het heeft alles, uithalen, hoge noten, een rauw randje in de stem, absoluut grote klasse. De unplugged versie die hij later zou doen had wat meer gospel invloeden, maar maakte het nummer zeker niet slechter. Zeer knappe song!

5.Hard Day (4:48)
De zwaar aanwezige bas valt op in dit nummer. Het ritme van de elektonische drums is opzwepend, en de zang van George opgefokt. En dat past bij de titel. Ik vind het een heerlijk nummer, maar omdat de remix versie ook de cd als bonus versie is verschenen, is dit nummer wat verpest voor me. Niet dat ik de remix slecht vind, maar ik koppel die twee versies altijd aan elkaar, en er is een overload geweest van dit nummer door de dubbele aanwezigheid denk ik. De versnelde stem van George aan 't eind vind ik overigens wel een geweldig deel van de song.

6.Hand to Mouth (4:36)
Deze song is een kritische noot naar de politiek in de USA van die tijd. De kritiek wordt neergezet in een dromerige sfeer qua muziek. Vocaal is de man weer top bezig. Het nummer heb ik destijds als B-kant van Faith al enorm grijs gedraaid, en ik hoor 'm nog steeds erg graag. Erg mooie song.

7.Look at Your Hands (4:37)
Een nummer wat me weer mee terug neemt naar de Wham periode. Het klinkt alsof het ook op Wham! - Make It Big (1984) had kunnen staan. Dit heeft natuurlijk te maken met de blazers die prominent aanwezig zijn. Zeer aanstekelijk nummer. Heeft me altijd verbaasd dat dit geen single is geworden. Het is geeïndigd als B-kant. Daar gaat mijn gevoel voor hitgevoelige songs.

8.Monkey (5:06)
George neemt op dit album serieuze problemen op zich, deze keer een drugs verslaafde vriend(in) die hij voor de keuze stelt, de drugs (monkey) of ik. Een felle George, ik vind 't mooi om te horen. De single versie is gemixt door de 2 heren uit de Prince stal (the Time) Jimmy Jam en Terry Lewis. Ik vind dat die mix afbreuk heeft gedaan aan het nummer, maar wederom heb ik 't mis, want de single deed het erg goed. Ik vind deze versie veel krachtiger, en de boodschap komt veel duidelijker over.

9.Kissing a Fool (4:40)
Mooie jazzy ballad. Een van de mooiste nummers van het album, de 6e single, en de minst succesvolle. Op songs als deze komt zijn stem echt tot zijn recht vind ik. Hij schijnt de zang in één take opgenomen te hebben, wat ik me ook echt kan voorstellen, want daar is de man toe in staat. Mooie afsluiter van de lp.

Dit album bewees dat hij wel veel meer dan alleen maar die zanger van die boy band was. Hij liet zien een zeer talentvolle zanger en songwriter te zijn. Het vreemde is dat hij dat eigenlijk ten tijde van Wham ook al liet zien, maar dat werd wat ondergesneeuwd door het imago van mooie mannen bandje. In feite is Wham George Michael, maar nog aan de lijntjes van de platenmaatschappij, en mentaal ondersteund door vriend Ridgeley.
Ik speel dit album nog altijd met veel plezier, en kan ook het recentere werk (ook al is dat niet veel) erg waarderen. ik heb de man ook al een paar keer live mogen aanschouwen, en ook daar bewijst hij een hele grote te zijn. Topplaat!

Langzaam aan werd het in deze tijd minder fout om George Michael goed te vinden. Ik heb de man altijd bewonderd, ook tijdens zijn Wham! periode, en ik had lak aan wat men vond. Ik geniet van zijn stem, en doe dat nog steeds. Toen hij besloot de stekker uit Wham! te trekken liet hij met George Michael - Faith (1987) al zien wat hij in zijn mars had. Maar de echte stap naar volwassenheid werd met dit album gezet. Niks is er meer over van het mooie jongensbandje. Hij was het image ook zo zat dat hij weigerde video clips te maken, en met zijn gezicht op de cover te gaan. Men moest zijn muziek maar eens gaan waarderen om wat het was, en niet om wat hij was. Dat verklaart ook de titel Listen Without Prejudice. Iets wat ik al jaren deed, en nog...

1.Praying for Time (4:41)
Een mooi dromerig nummer. Een zeer volwassen sound gecombineerd met de prachtige stem van George Michael. Indrukwekkende 1e single. De tekst is erg indrukwekkend te noemen. Het beschrijft de problematiek van de wereld, en de gekte die heerst in de wereld. Door social media is dit nummer eigenlijk nog steeds actueel. this is the year of the guitly man, where the television takes its stand Vervang het voor Facebook en of twitter en hij is 2015. George was gekrenkt en kritsich op de wereld, en op de kerk.. Dat heeft hij op een fantastische manier beschreven hier. Helaas is de man wat teksten betreft altijd wat ondergewaardeerd gebleven.

2.Freedom 90 (6:30)
Met Wham! had hij het al over de vrijheid die hij zocht, maar deze keer is het een vrij serieuze sneer naar de muziek maatschappij en alles wat daarbij hoorde. Ook zijn verleden als pop ster met Wham wordt verwerkt in het nummer. In het nummer zit een heerlijke beat die in de 90's nogal veel werd gebruikt. Welke sample het is weet ik niet, maar lekker is het wel! 2e single van het album.

3.They Won't Go When I Go (5:06)
Een fantastische vertolking van dit mooie nummer van Stevie Wonder. Michael heeft 'm in zijn waarde gelaten, maar naar mijn mening er een extra dimensie aan toegevoegd. Ik vind Michael's versie echt vele malen mooier dan die van Stevie. En die is al prachtig.

4.Something to Save (3:18)
Het intro laat een mooie cello (of viool) horen. Deze speelt het hele nummer mee, en dat maakt het erg sprookjesachtig. Wat een mooie aanvulling op dit verder akoestisch klinkende nummer. Wederom erg mooi gezongen, en een zeer meeslepend refrein.

5.Cowboys and Angels (7:15)
Een song in de stijl van Kissing a fool. Dat is natuurlijk omdat het jazzy is. Prachtig intro, en simpelweg een fantastisch nummer. De schoonheid druipt er werkelijk vanaf.

6.Waiting for That Day (4:49)
Mooi intro met een James Brown sample die de song lekker "mellow" maakt. Van dit nummer ben ik altijd erg onder de indruk. Mooie verwijzing naar de Stones song You can't always get what you want aan het eind.

7.Mothers Pride (3:59)
Vanaf de 1e tonen is het duidelijk dat dit geen vrolijk deuntje gaat worden. Een indrukwekkend nummer over zoons die hun gezin verlaten om in een oorlog te gaan vechten. De vocalen zijn wederom fantastisch. Als ik dan toch een minpunt mag noemen: het panfluitje wat uit een synth lijkt te komen klinkt inmiddels wat achterhaald en goedkoop. Had dit een echte geweest, was het waarschijnlijk tijdlozer geweest.

8.Heal the Pain (4:41)
Van dit nummer riep ik destijds al, dat had zo een McCartney nummer kunnen zijn. Is natuurlijk ook niet zo moeilijk, want de Macca invloed druipt er vanaf. Maar de bevestiging kwam toen hij voor zijn verzamelaar George Michael - Twenty Five (2006) dit nummer opnieuw opnam, met als gast, jawel, Paul McCartney! En om die reden vind ik die uitvoering nog leuker dan deze originele. Neemt niet weg dat het op dit album een lekker nummer blijft. Erg aanstekelijk, en in Macca stijl, een super goed popliedje.

9.Soul Free (5:29)
George zijn poginjg om een soul nummer met een 90's feeling op te nemen. Voor mij het minste nummer van dit album. Wel mooi gezongen, met af en toe die kop stem, maar maakt toch het minste indruk. De blazers in dit nummer doen me enorm denken aan Wham! De bas is overigens wel heel erg lekker!

10.Waiting [Reprise] (2:25)
Een mooie afsluiting die voortgaat op Waiting for that day. Dit nummer opende destijds het 25 live concert, en ik vond dat echt geniaal Je hoorde hem zingen, maar zag m niet, tot aan Here I am!!
Wat was dat indrukwekkend

George vestigt zich hier definitief in de wereld van fantastische zangers én songschrijvers (als hij dat al niet deed met Faith). Zeer knap album, wat een stuk minder verkocht (waarschijnlijk door zijn eigen boycot) maar eigenlijk nog veel sterker is dan zijn voorganger. Zo wordt maar eens te meer bevestigt dat marketing een heel groot stuk van de sales bepaalt. Gelukkig deerde het de man niet, en deed ie wat ie zelk wilde. Niet veel later zou de breuk met Sony volgen.
Het album is inmiddels 25 jaar, en faith kreeg een mooie re-release. Op de site van GM wordt er wel aan gerefereerd, maar niks over een heruitgave. het zou toch wel mooi zijn!. Enne, ik wacht nog steeds op deel 2. Die kwam er niet door de breuk met Sony, maar ik sta er nog steeds voor open!

Een bijna perfect album! 4,5 ster.

Nadat ik 2 nummers zag bij Jools Holland had ik al besloten dit album te kopen. Dat impulsieve gedrag is beloond met een album wat ik in zijn geheel heel erg mooi vind.

1.Angela's Eyes (3:44)
Het album start met een kunky tune zowaar. Dat is toch meteen verrassend te noemen, want dat verwacht je niet bij de zanger van Elbow. Ik zag 'm dit nummer ook live doen bij Jools Holland, en dat knalde er meteen lekker in. Ook op plaat is dat het geval. Die synth solo is werkelijk fantastisch, en de percussie op dit nummer maakt het dat ik moet mee bewegen. Ook deze stijl staat de man dus. Hij slaagt met vlag en wimpel, cum laude!

2. Courting the Squall (4:30)
Het titelnummer neigt naar de sound van de band waar we Guy van kennen. Een vergelijk trekken is niet te voorkomen, zijn stem is daar te bepalend voor. De harp in dit nummer is een mooie toevoeging. Het is een mooi rustig nummer, met een drum die toch nog wat onrust veroorzaakt qua ritme. Het is niet het niveau van de opener, maar zeker een prettige luisterervaring.

3.Harder Edges (5:28)
Weer een funky/jazzy drum. Een goed passend piano geluid combineert het met een bas tot een mooi nummer. Halverwege komt er een een verrassend blazers ensemble om het stuk wat opgewekter en nog funkier te maken. Wat leuk! Dit maakt het zo anders dan die Elbow sound die je toch steeds denkt te horen! Leuk, en ook nog goed!

4.Unwind (5:49)
Een aanstekelijk basloopje sleept me langzaam maar gewillig mee naar Unwind. Wat een mooi stemgeluid heeft Garvey toch. Daardoor is het grootste deel van het album sowieso al geslaagd. Mooi ook hoe lang dat intro lijkt te duren, net als het middenstuk. De mooie klassiek klinkende piano die het nummer komt versterken is de kers op de taart. Mooi op de achtergrond, maar toch zo aanwezig. Er is geen haast, dit nummer straalt rust uit. En dat is precies wat de titel mij meegeeft. Heel prettig nummer dit.

5.Juggernaut (5:36)
Dit nummer is weer wat meer in de Elbow stijl. Rustig, muzikaal en tekstueel. Mooi en bescheiden. Weer het geluid van een harp op de achtergrond. Dat is absoluut een verrijking van het nummer.

6.Yesterday (5:06)
Qua percussie moet ik meteen denken aan een Tom Waits nummer. Dat is dan ook wel de enige gelijkenis die er te trekken is. Zodra Guy zijn stem inzet is die gedachte weg. Het nummer klinkt als een spannend verhaal. De piano zorgt hier voor het grootste deel voor. Muzikaal vind ik dit echt een erg goed nummer. Ook het refrein trekt extra aandacht. Erg fijne opener van kant B

7.Electricity (3:41)
Ik waan me in een donker cafe ergens in de vroege 50's van de vorige eeuw. De Amerikaanse Jolie Holland heeft de eer om mede te zorgen voor de vocalen. Dit is een mooie combinatie van twee stemmen. Het nummer is een wat vreemde eend in de bijt, maar zeker niet vervelend. De stem van Garvey past ook erg mooi in deze stijl. Ik blijf het ook mooi vinden hoe zijn uitspraak is van bijvoorbeeld het woord "love". Dat accent vind ik prachtig.

8.Belly of the Whale (3:54)
En weer terug naar een funky ritme. Het basloopje doet lekker mee. Dit klinkt goed! Ik hoor de stem van Garvey terug op vrschillende sporen, gezongen hoog, minder hoog en laag. Ik kan het fout hebben, maar de combi van deze drie tegelijk is lekker om te horen. Tijdens het refrein vallen er blazers in, die het zelfde deuntje blazen als de bassist speelt. Erg aanstekelijk nummer.

9.Broken Bottles and Chandeliers (4:33)
Weer een nummer wat op een Elbow plaat had kunnen staan. Mooi traag nummer, lekkere relaxte muziek, dit is mooi. Weer de blazers, maar deze keer niet funky, maar soul achtig. Het maakt het nummer wat levendig.

10.Three Bells (2:54)
De afsluiter is een erg ingetogen nummer. Het maakt een mooie balans in uptempo en ballads op de plaat. Ik ben zeer tevreden.

Aan een vergelijking ontkom je niet. Het is de stem van Elbow, en dit album neigt deels toch naar de band. Als ik het dan vergelijk met Elbow - The Take Off and Landing of Everything (2014) vind ik dit album toch een stukje lekkerder. Elbow kan soms wel wat pit gebruiken, zoals die heerlijke synth solo in Angela's eyes. Ik mis de muzikanten van Elbow in ieder geval niet op deze plaat. Hij bevalt me zeer goed, en wordt met elke draaibeurt beter. Ik begin met een hele dikke voldoende: 4 sterren.