Ik heb lang getwijfeld om de nieuwe vinyl uitgave te kopen van deze plaat. Ik heb deze al jaren op cd, maar draai 'm nauwelijks omdat ik 'm niet zo heel erg goed vindt. Toen ik de plaat vond in een kringloop winkel (inclusief de enveloppe) kon ik 'm natuurlijk niet laten staan. Toen ik ging opzoeken welke versie ik had kwam ik er achter dat er 6 verschillende hoezen zijn. Elke hoes heeft een andere invalshoek van de man aan de bar. Erg leuk! De enveloppe erom maakte het wel onmogelijk om te zien welke versie er werd gekocht, dus verzamelaars zullen alerlei trucks hebben verzonnen om ze allemaal te vinden destijds.
Ook de binnenhoes heeft iets grappigs. blijkbaar verkleurt de zwart witte hoes zodra je er met een natte doek overheen gaat? Ik heb nog een zwart witte hoes, en ga 't niet proberen, maar als 't zo is , is dat wel heel erg origineel!
Het album is ook het onbedoelde afscheid van drummer Bonham. Zijn sound is zo enorme stempel voor deze band, dat ik de beslissing om niet verder te gaan na zijn overlijden heel goed kan begrijpen. Als ik het album beluister vraag ik me af of de band überhaupt nog wel veel muziek samen had gemaakt hierna. De koek leek een beetje op. De muziek wordt softer, gaat meer de kant van Plant zijn solo werk op. Dit laatste is ook te verklaren, want vooral Jones and Plant hebben de nummers geschreven. Page en Bonham hadden andere hobbies op het moment van schrijven....

1.In the Evening (6:36)
Een nogal trage start. Het symboliseert een beetje het moeilijke begin. Ik moet wat wennen aan de synths in deze band. Maar echt irriteren doet het niet. De herkenbare zware drums van Bonham voelen toch als veilige haven. De mooie solo die op een erg mooie manier wordt ingezet na een lekkere roffel. Net alsof de gitaar wordt opgestart en Page lekker los kan gaan. Deze momenten maken dit nummer interessant. Ik ben niet kapot van de zang van Plant op dit nummer.

2.South Bound Saurez (4:05)
Een Jerry Lee Lewis achtige Rock'n Roll piano achtige sound opent de 2e track. Al snel volgt een wat rommelig nummer. Het klinkt als een B-kantje, niet goed genoeg eigenlijk voor een album. Zelfs de solo van Page vind ik rommelig. Het doet me niet zoveel.(de drums van Bonham zijn wel erg lekker)

3.Fool in the Rain (6:02)
Dit nummer klinkt meer als een solo nummr van Plant. Het is te licht voor Zeppelin vind ik. Wederom prachtig drumwerk, mooie akoestische gitaar van Page, en Plant zingt mooi. Maar het is te tam. Het is wel een lekker nummer, daar is niks mis mee, maar het rauwe Zep randje is kwijt. We belanden zelfs in een Carabisch carnaval festival halverwege! Dat is toch verrassend te noemen!

4.Hot Dog (3:08)
Je waant je in een cafe waar een bandje staat te spelen voor een paar centen. Helaas ook door de song die hier wordt gebracht. Simpele rock 'n roll. Weer een b-kant achtige track. Ik wordt er weer niet door geraakt helaas.

5.Carouselambra (10:03)
De synthesizer is erg aanwezig op dit nummer. Ik vind 'm iets teveel overheersen, en in de solo zelfs irritant Het is Zeppelin! Je hebt Page.. die gitaar moet spreken!. Als je 'm wegdenkt had dit een fantastische ouderwetse Zep rocker kunnen zijn. De synth klinkt nu anno 2015 zelfs wat goedkoop. Da's jammer. Want de gitaar, bas, zang en drums die te horen zijn, zijn heerlijk! Pas als het ritme zich vertraagt hoor ik de Zep die ik wil horen! De climax is ook nog wel aardig, want het irritante synth geluid is dan weg. Jammer, soort van gemiste kans.

6.All My Love (5:34)
Het intro doet me vermoeden weer een tegenvaller te krijgen. Maar gelukkig is dat een foute gedachte. Ik hoor een mooie ballad, erg mooi gezongen. Wel weer een synth, en hij klinkt achterhaald, maar dat doet dit nummer geen afbreuk. (ok, de solo is redelijk dramatisch, maar Page maakt 'm nog net goed met zijn akoestische gitaar) Mooi nummer verder. ook mooi om te horen dat zelfs op een ballad Bonham heerlijk kan drummen, op zijn herkenbare manier.

7.I'm Gonna Crawl (5:20)
Weer een mooie ballad. Plant zingt mooi en bevlogen, zoals hij dat alleen kan. Gelukkig sluit het album met 2 mooie ballads nog waardig af!

Ook de heren waren zich er van bewust dat dit album niet behoort tot het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Maar Plant had in '77 zijn zoon verloren, Bonham en Page worstelden met hun verslavingen. Dat soort zaken heeft natuurlijk wel invloed gehad. Ik denk dat vooral de dood van de 5 jarige zoon van Plant een impact heeft gehad op zijn kijk op het leven. Het ruige van Zeppelin was mooi geweest. Er was meer dan dat. Het was mooi geweest....
De dood van Bonham heeft de beslissing om te stoppen alleen maar versneld, het was toch wel gebeurd.
Sterk is het niet, maar bijster slecht ook niet. Het hangt ergens in het midden. Naar mijn idee is de soms wat teveel aanwezige synth de spelbreker op deze plaat. Maar er zijn toch nog wel wat mooie dingen te vinden hier. Een hele krappe voldoende, maar dat het naar een voldoende neigt heeft te maken met het feit dat het hier wel om Zep gaat....

In de tijd dat ik bij de bekende cd winkel met de duim werkte had ik een collega die deze band nogal veel speelde. Zoveel zelfs dat ik het echt spuugzat was om te horen. Dat is natuurlijk eeuwig zonde. Maar gelukkig heb ik de draad (vele) jaren later weer opgepakt. Eerst met Led Zeppelin - Remasters (1990) (wat een mooie kennismaking met de band is) en daarna was ik klaar voor het echte werk. Enorm blij was ik dan ook toen alle lp's opnieuw uitkwamen, omdat de originele bijna dezelfde prijs hadden. Ik ben er tevreden mee, het zijn mooie re-releases.

1.Good Times Bad Times (2:46)
De 1e tonen bepalen meteen de sfeer. Ik ga een rock plaat beluisteren. Het nummer komt voor mij pas echt op gang bij de geweldige solo van Page. Fijne opener, zeker.

2.Babe I'm Gonna Leave You (6:42)
Er wordt meteen al een rustmoment ingezet met deze prachtige ballad. Doordat het zo mooi, en rustig begint gaat het volume wat omhoog. Zodra de rest van de band inzet wordt het alleen maar interessanter, maar als Bonham en Page zich kwaad gaan maken is het nummer echt op zijn hoogtepunt. Geniale vocalen van Plant op dit nummer. Wat een klasse nummer is dit! Als je een nummer kan zingen met zoveel gevoel ben je een hele grote!

3.You Shook Me (6:28)
Een heerlijk blues nummer. Lekker tergent langzaam, mooi samenspel tussen Page en Plant. Jones laat ook eens van zich horen vanaf de toetsen. Dat past er fantastisch in. Puur genot!

4.Dazed and Confused (6:28)
de overgang naar het volgende nummer verloopt vloeiend, en is weer een kunstwerk. Machtig jankende gitaar van Page en Plant blijft maar doorgaan met zijn mooie stem. De ongekend mooie roffels van Bonham zijn om door een ringetje te halen. De versnelling halverwege nummer is zo heerlijk, en de overgang naar de trage eigenlijke song net zo makkelijk weer gemaakt. Dit is dé definitie van muziek!

5.Your Time Is Gonna Come (4:34)
Kant B laat me in de kerk belanden. In deze kerk speelt Bonham de drums. Dat is een interessante kerk! Het loopt uit in een mooie ballad waarin het gitaar gepingel van Page erg mooi uit de voeten komt. Het geluid van de steel gitaar past mooi in dit nummer. De dominee genaamd Plant vertelt me dat mijn tijd ook nog wel komt... (in feite gaat het over een dame die overspelig is, en een lesje gelezen wordt) het zal wel, voorlopig hoeft het nog niet. Ik blijf nog even zitten tot de dienst is afgelopen. Wat zou de kerk vol zitten als elke dienst zoals deze was.

6.Black Mountain Side (2:12)
De invloed van de Indiase muziek is ook bij Zep doorgedrongen. Een instrumentaal nummer wat een mooie sfeer heeft, maar niet zoveel indruk maakt.

7.Communication Breakdown (2:30)
Een echte rocker. Naar mijn smaak neigt dit iets teveel naar Rock 'n Roll, iets waar niet echt mijn smaak ligt. De solo is echter wel heel erg de moeite waard, maar het nummer als geheel houdt mijn interesse niet vast.

8.I Can't Quit You Baby (4:42)
Het is weer tijd voor de blues. Meteen heb ik weer de volle aandacht. Ze hadden wat mij betreft wel een heel album met dit soort nummers mogen opnemen. Mooie hoofdrol voor Page in dit nummer, die een duet "zingt" met Plant.

9.How Many More Times (8:27)
Een jazzy start zet me op een verkeerd been. Al snel neemt Page me mee naar het juiste pad. En dat mondt uit in een zeer catchy rock nummer wat door de ritme wisselingen alleen maar boeiender wordt. Bonham laat zijn drums werkelijk gewoon meezingen. Knappe afsluiter, van een net zo knappe plaat.

Deze muziek is werkelijk tijdloos. Kant A is compleet genieten, en kant B struikelt een beetje met Communication Breakdown (maar da's puur mijn smaak), als geheel is dit album natuurlijk een document voor de rock muziek. Werkelijk elk bandlid speelt een hoofdrol op dit album. 4 mannen die allemaal heel goed zijn in wat ze kunnen. Hoe hebben deze heren elkaar toch gevonden? Wat een fantastisch album.

Album nummer twee van de heren is er één die moest bewijzen dat het zeer sterke debuut geen toevalstreffer was. De opener, en kant A nemen die twijfel al meteen weg. Het album schoot destijds naar de hoogste posities in de album charts, en schopte zelfs The Beatles - Abbey Road (1969) van de nummer 1 positie af. Dan moet je toch wel wat spierballen hebben.

1.Whole Lotta Love (5:34)
Ik denk één van de meest bekende gitaarrifs die dit nummer openen? Alleen al omdat het dit ook de openingstune was voor Top of the pops? Uiteraard ook omdat het simpelweg een fantastische rif is. Lekker overspannen, samen met Plant's zang. Goed opgefokt begin van dit album. Het psychedelische tussenstuk duurt mij wat te lang. Het moment dat Bonham de roffel inzet, en Page zijn gitaar laat spreken in de solo zit ik er weer helemaal in. Fantastische opener!

2.What Is and What Should Never Be (4:46)
Wat een mooi en ingetogen begin heeft dit nummer. Het blijft niet lang rustig, want het refrein wordt al steviger om vervolgens weer in rust te vervallen. Vooral de relaxte deel muziek bevalt me erg goed. De solo wordt er ook in gespeeld voor een deel. De overgang naar het wat steviger deel in die solo is wel om van te snoepen.

3.The Lemon Song (6:19)
Een song met een vrij sexueel getinte tekst. squeeze me baby, till the juice runs down my leg gaat niet over een lekker potje koken. De start van de song vind ik muzikaal erg lekker. De versnelling vind ik er helaas niet lekker inpassen, en verstoort naar mijn smaak de song enigszins. Wat er na de versnelling volgt is wel weer enorm lekker. Blues achtig, en prachtige vocalen en mooi baswerk. Bonham is (zoals altijd) prachtig aanwezig, en Page duelleert met Plant. Ondanks de versnelling wel een verdomd lekker nummer.

4.Thank You (4:49)
Dit nummer kende ik eerder van Duran Duran - Thank You (1995). Nu ik het origineel ook ken, blijf ik de Duran Duran cover een hele mooie vinden. Knap in eer gehouden. Toen ik de begin tekst hoorde deed me dat ook meteen terug denken aan de Freddie Mercury tribute, waar Robert Plant de tekst songs alvorens een slecht vertolkte Queen song te zingen (Innuendo) Dit nummer is een liefdesverklaring aan zijn (toen) vrouw. Mooie tekst, mooi nummer. Plant laat zien ook een goede tekstschrijver te zijn. Jones op de orgel geeft me het gevoel bij een kerkdienst te zitten. Past mooi in het nummer.

5.Heartbreaker (4:14)
Weer een lekker pakkende rif. De bas van Jones brult ook lekker mee. De solo in het nummer schijnt een spontane opname te zijn geweest. Mooi hoe de hele band stil valt, en Page het vinyl voor zichzelf heeft om te exceleren in wat hij zo verdomd goed kan. Daarna mag iedereen los, wat ze dan ook met beide handen aanpakken. Het rock feest is losgebarsten. Wat gaat Bonham heerlijk te werk in dit nummer!!

6.Living Loving Maid (She's Just a Woman) (2:39)
Een plotseling einde van voorgaand nummer brengt me naar dit nummer. Vergeleken met het eerder gespeelde materiaal vind ik dit nummer een stuk minder. Het is te makkelijk, en past er eigenlijk niet bij. Ik lees dat dit ook geen favoriet van Page is, en daar ben ik het dus mee eens. Even een terugval.

7.Ramble On (4:34)
Het intro wekt de indruk dat dit een lief liedje lijkt te worden, maar schijn bedriegt. Zodra Plant zijn stem al iets gaat verheffen weet ik hoe laat het is. Het refrein maakt het nummer een stuk boeiender. Mooi samenspel tussen Jones en Bonham! De tekst refereert naar Lord of the Rings, ik hoor Gollum en Mordor voro bij komen. Dat is interessant. Daar ga ik me later eens meer in verdiepen.

8.Moby Dick (4:20)
Het volgende nummer heeft ook een verwijzing naar een verhaal, net als de voorganger. Het betreft hier een instrumentaal nummer. Vooral een speeltje voor Page, totdat Bonham het spreekwoordelijke, maar ook letterlijke stokje overneemt, en ook volledig de ruimte krijgt om zijn kunsten te vertonen. Voor Bonham begrippen vind ik de solo wat mat en ingetogen. Niet slecht, maar juist bij hem zou je verwachten dat hij lekker er op los zal rammen als ie eindelijk eens de kans kreeg. Het laatste deel gebeurt dat toch ook nog wel een beetje, maar de drum sound blijf ik bescheiden vinden. Een aardige toevoeging op het album, maar geen essentiële. Ik had persoonlijk liever nog een nummer met Plant op vocalen er voor in de plaats gehad.

9.Bring It on Home (4:19)
De blues sluit de plaat af. De harmonica geeft een mooie sfeer mee aan het nummer. Dit intro is een kopie van Bring it on home van Sonny Boy Williamson. Ze hebben het als tribute op plaat gezet, maar er een hoop gezeik over gehad. Het rock deel was wel een Page/Plant compositie. Persoonlijk had ik liever gehoord dat ze die één op één cover volledig hadden afgemaakt. Dat klinkt zo enorm sterk. Hun eigen compositie is nog steeds lekker, maar nu er vergelijkingsmateriaal is, kan ik dat wel zeggen. Het eindigt zoals het begon, op de lekkerste manier.

Net als de voorganger valt dit album op door de grote klasse van alle 4 de bandleden. Iedereen valt op door wat ze enorm goed kunnen. De composities op dit album zijn vaak ook erg goed, maar als geheel net iets minder dan de voorganger. Het instrumentale Moby Dick en Living Loving Maid (She's Just a Woman) zorgen voor dit gevoel. Nog steeds wel een ruime voldoende: 4 sterren

Album I en ook II maken de verwachtingen alleen maar hoger voor de opvolger. Album III is voorzien van een leuk hoeswerk, met daarin een draaischijf, waardoor je zelf de plaatjes kan invullen in de hoes. Leuk verzonnen, en gelukkig weer terug gebracht in de laatste heruitgave.

1.Immigrant Song (2:26)
Het 3e album start net zoals Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969), er worden geen doekjes om gewonden, ik heb een rock plaat gekocht. Alle Zep ingrediënten die ik verwacht zijn aanwezig: Aanstekelijke gitaar rif, vette bassound, Drums van Bonham zoals het hoort, en Plant gooit meteen alle remmen los. Dat is een heerlijke binnenkomer.

2.Friends (3:53)
Het nummer valt meteen op door zijn akoestische sound. Bonham is maar bescheiden te horen, en een orkest met violen is mooi te horen op de achtergrond. Die instrumenten spelen op een vrij relaxte manier, terwijl de akoestische gitaar van Page vrij opgefokt klinkt. Het nummer sluit op een interessante manier af, een donker synth geluid is te horen, die de overloop maakt naar de volgende track. Dit is een interessant nummer, maar behoort zeker niet tot mijn Zep favorieten.

3.Celebration Day (3:30)
Het opgefokte tempo blijft voortgaan. Dit zijn geen nummers die je eens lekker opzet als achtergrond muziek. De hoge stem van Plant draagt alleen maar bij aan dat opgefokte gevoel. Neemt niet weg dat dit een bijzonder lekker nummer is.

4.Since I've Been Loving You (7:24)
Een nummer wat me altijd doet denken aan Babe I'm Gonna Leave You van Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969). Blues... het blijft waanzinnig mooi, zeker als het zo traag wordt gespeeld. Mooi Hammond orgel bespeeld doro Jones. De drums van Bonham zijn niet ingesmeerd met olie voor het opnemen, want je hoort zijn voetpedalen gewoon piepen (het hele nummer door) Vanaf de eerste toon is dit nummer één en al schoonheid. De relaxte gitaar van Page die langzaam overgaat in een mooie climax om zo het eerste couplet in te leiden. Plant die op dezelfde manier zingt, eerst vol bezinning, maar als het refrein nadert gaat die strot open. Mooiste nummer van dit album, en voor mij één van 's bands mooiste nummers. Pure klasse dit.

5.Out on the Tiles (4:07)
Een stevig nummer sluit kant A af. Het refrein valt op door de ritme wisseling die erin zit. Dit maakt 't nummer nog wat agressiever dan het al klinkt. Jones zijn bas is lekker aan t mee rammen op dit nummer. Dat is samen met het spel van Bonham wel het mooiste van dit nummer, wat me verder niet zo heel veel doet.

6.Gallows Pole (4:57)
Dit nummer kende ik eerder van Jimmy Page & Robert Plant - No Quarter (1994). Op dat album vond ik het al een goed nummer, maar het origineel is toch nog een stuk lekkerder. Weer een akoestische song, maar daarmee niet rustig (in de zin van ballad of laidback) Als Bonham inzet hoor ik ook een Mandolin en / of Banjo, dat is een verrassende toevoeging aan het nummer. Past er mooi in.
Het akoestische is inmiddels al ingeruild voor allerlei instrumenten. Er gebeurt veel in dit nummer, ik hou er van.

7.Tangerine (3:11)
even rust met een mandarijn mooi rustig nummer, met een erg mooi gitaar geluid van Page. De vocalen van Plant zijn ook erg genietbaar. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor the Yardbirds, maar haalde 't niet. Gelukkig maar, want dit nummer is absoluut een toevoeging aan de Zep collectie. Ondanks de fol inslag die er in het nummer te horen is. (niet echt mijn ding) Het nummer doet me overigens denken aan Blinded by rainbows van The Rolling Stones - Voodoo Lounge (1994)

8.That's the Way (5:37)
Nog meer rust. Weer een akoestische saus, waardoor kant B nu al meer rustig is dan de A kant. De zang van Plant springt eruit, erg mooi gezongen.

9.Bron-Y-Aur Stomp (4:17)
Mumford & Sons eat your heart out, wat jullie doen wordt hier gedaan, maar dan tig keer zo goed. Weer voert akoestisch de boventoon. Ik hoor zelfls Spaanse Castagnettes! Dat is een instrument wat ik nog niet eerder hoorde in een Zep nummer. Dit is een erg aanstekelijk meestamp nummer.

10.Hats Off To [Roy] Harper (3:42)
Page op slide guitar, Plant zit in een stemvervormer. Page speelt weer opgefokt, ik vind het niet mooi in dit nummer. Helaas is de afsluiter niet mijn ding, en eindig ik in mineur.

Ook nummer 3 voldoet wel aan de verwachtingen, al vind ik kant A op sommige momenten iets te veel opgefokt. Het mag best stevig zijn, maar het moet me niet op de zenuwen werken, en op kleine momenten doet dat het wel. Het prachtige Since I've been loving you maakt wel een heleboel goed. Eigenlijk heeft de plaat 2 gezichten, A is de rockband, B is de band die in de schuur met zijn allen muziek zit te maken. Al met al gewoon wel wéér een fijn album, en een ruime voldoende, 4 sterren.

Het 4e album bevatte geen artiest of titel vermelding op de fantastisch mooie hoes. Zep kreeg blijkbaar zoveel kritiek over zich heen, dat ze deze plaat "anoniem" wilden uitbrengen. Niet dat dat gelukt is, maar het idee is wel origineel. De plaat zelf is een groeier gebleken.

1.Black Dog (4:55)
Net als de voorgaande 3 albums is de start altijd erg veelbelovend. Een dikke gitaarrif zet de toon, en de rest van de band vaart heerlijk mee. De inspiratie voor de tracks is een grappige: een zwarte retriever die af en toe zijn buurhond ging bezoeken om zich te vermaken, maar het beestje was zo oud dat ie daarna niet eens meer naar huis kon lopen. Een tafereel wat de heren zelf aanschouwden op het landgoed waar ze de plaat opnamen. Heerlijke opener

2.Rock and Roll (3:40)
De titel zegt al wat ik kan verwachten. Helaas is dit genre niet iets waar ik heel graag naar luister. Vaak vind ik de songs teveel op elkaar lijken, en dus te eentonig. Gelukkig heeft deze track een zodanig Zeppelin sausje meegekregen dat ik hier wel naar kan luisteren, maar ik een echte favoriet zal dit nooit worden. Ik geniet vooral van de drums en de zang van Plant op dit nummer,

3.The Battle of Evermore (5:51)
Een mandolin en gitaar, meer is dit instrumentaal gezien niet. REM maakte ook van dit soort nummers (later) maar die kende ik eerder, dus ik leg meteen een link naar die songs. De zangeres van Fairport Convention zingt een deuntje mee, ik vind het geen toevoeging. De stem van Plant is zo boeiend dat hij toch alle aandacht wegtrekt met zijn geluid, en haar stem echt overbodig maakt. Weer zitten er referenties naar Lord of the rings in, net als in Ramble on van Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969). Ik vind het een mooi nummer, ondanks de kale instrumentatie. De mandoline vult het nummer goed genoeg. Op de special edition staat ook een instrumentale versie van dit nummer, en ook zonder de vocalen van Plant boeit het nog.

4.Stairway to Heaven (8:02)
Tja, wat kan ik hier nog over vertellen? Verreweg het meest bekende nummer van de band. Miljoenen keer gedraaid op de radio en in toplijsten altijd in de top 5 terecht gekomen. Van mij mag dit altijd op nummer 1 staan, want dit nummer is pure kunst. Ik kan het niet vaak genoeg horen. Alles klopt hier. Ik hoef het niet uit te leggen. Als ik dit nummer hoor, dan moet het stil zijn om me heen, even 8 minuten niet storen..... MUZIEK met allemaal dikke vette hoofdletters.

5.Misty Mountain Hop (4:38)
Weer zo'n aanstekelijke rif. De zo herkenbare drums van Bonham rammen er weer lekker in. Plant zingt wat tegendraads, maar dat duurt net niet lang genoeg om het lelijk te vinden, en dat maakt dit dus weer een prima nummer. Omhoog dat volume!

6.Four Sticks (4:45)
Bonham met 4 drumstokjes. En zo ontstond de titel. Voor mij is dit het eerste nummer van het album wat mijn aandacht verliest. Er gebeurd veel te veel in dit nummer, en het is zonder een structuur. Ik word er lichtelijk nerveus van. Die bijna 5 minuten lijken er wel 10, en dat is geen goed teken.

7.Going to California (3:32)
Gelukkig keert de rust terug met dit nummer. Weer alleen gitaar en mandolin. Wederom is deze combinatie genoeg voor een erg mooi nummer.

8.When the Levee Breaks (7:08)
Dit intro is zo waanzinnig lekker. Als de volume knop nog hoger kan (wat tijdens dit album al een paar keer omhoog is gezet) dan gaat ie bij dit nummer op maximaal. De mond harmonica snijdt prachtig door het nummer heen. De gitaar van Page is deze keer redelijk sutbiel op de achtergrond aanwezig in het begin, maar speelt wel een belangrijke rol. Later treed hij alsnog naar voren, en tilt de song naar een nog hoger niveau Het moment dat Plant inzet maakt het nummer perfect. Wederom pure klasse. De 7 minuten van dit nummer lijken er maar 2.

Toen ik alle albums net begon te luisteren vond ik dit hun minste album. Niet slecht, en gevuld met top songs, maar toch als geheel een stuk minder. Nu vind ik alleen Four Sticks een stuk minder, en de rest van de nummers echt heel erg goed. When te levee breaks en Stairway ontstijgen dat hoge niveau naar niet normaal zo goed, en daarom gaat mijn stem ook omhoog naar 4,5. En dat terwijl ik exact 1 jaar en 2 dagen terug nog twijfelde aan een 3 of 3,5. Dat zegt veel over het geduld wat ik nodig had met dit album. Maar het kwartje is gevallen, en goed ook!