Weer een Queen album wat ik leerde kennen met terugwerkende kracht. Het lijkt een soort tweeluik met Queen - A Night at the Opera (1975) vanwege de hoezen. Heb 't altijd erg grappig gevonden dat het album met de titel day donker was, en met night wit. Ook een mooi ezelsbruggetje

1.Tie Your Mother Down (4:50)
Een intro wat me op een verkeerd been zet. Want zodra de gitaren klinken weet ik dat ik te maken heb met een klassieke Queen rocker! We zijn weer thuis hoor, Queen heeft een nieuwe plaat. Die eerste indruk staat als een huis. Heerlijke track, en live ook een gigantisch feest! Dat vonden de bandleden blijkbaar ook, want dit nummer werd met elke tour meegenomen in de setlist.

2.You Take My Breath Away (5:08)
De mooie stem van Mercury neemt me mee de rust in. Weer die opvallende extremen op een Queen plaat. Mooi! Dit vind ik één van Mercury's mooiste ballads. Wat een schitterende tekst, wat een mooie melodie, wat mooi uitgevoerd. Heel erg gevoelig.

3.Long Away (3:33)
Een aardige bijdrage van May, maar vind het nummer vooral boeiend vanwege de muziek. De stem van May is wel lekker rustig, maar vind hem op dit nummer niet echt overtuigen. Pas in het refrein, waar wel een mooie melodie in zit, valt het me positief op.

4.The Millionaire Waltz (4:56)
Zoals de titel al zegt, een waltz... Past precies in het straatje van Mercury, een beetje ballet, een beetje theater. Hij zingt het erg mooi, en dit soort nummers hoor ik altijd wel graag. Het geeft me een glimlach. Welke rock band komt er weg met zulke nummers? Alleen Queen toch?Het waltz gedeelte wat volgt met het typische May geluid is echt humor (positief bedoeld).

5.You and I (3:27)
Geschreven door Deacon. Een vrolijk in het gehoor liedje. Wederom niet echt indrukwekkend. Het is gewoon leuk om te horen, maar na een goede start vind ik dat het album een lichte daling naar beneden maakt door de bijdragen van May en Deacon. Op naar kant B

6.Somebody to Love (4:59)
Deze klassieker kende ik van Queen - Greatest Hits (1981) en kreeg er geen genoeg van als klein mannetje. Heerlijke meezinger. En eerlijk is eerlijk, toen George Michael dit nummer op de tribute zong (waar hij vriend en vijand mee verbaasde), en heel de wereld meezong, heeft het nummer alleen maar meer waardering en kracht gekregen. Geniale utvoering natuurlijk. Knap als je Freddie voor een momentje kan doen vergeten (http://www.musicmeter.nl/album/16495) Het origineel blijft natuurlijk wel onverslagen. Mooie koortjes, mooie muziek, wat een knaller. ook live vind ik m erg mooi (vooral op Queen - Rock Montreal (2007) Freddie laat zijn vocale kunnen daar mooi gelden.

7.White Man (4:59)
Een nummer met een maatschappelijke inhoud. De verdrukking van de Native americans door de blanken.
And we made us our shoes
And we trod soft on the land
But the immigrant built roads
On our blood and sand
Oh yeah

Een mooi gezongen intro, spannend begin, en zodra de drums van Taylor hun intrede doen hoor je al dat het een heerlijk nummer zal zijn. Ik hou wel van die slow rock. Het hoeft niet altijd maar te rammen, een beetje subtiel mag best. De zang van Mercury is weergaloos op dit nummer. Het outro is net zo indrukwekkend als het intro. De ruis die van May's gitaar afkomt is alleen maar een mooi extra.

8.Good Old-Fashioned Lover Boy (2:54)
Een erg knap popliedje. Dit heeft meteen het stempel "hit". Lekker degelijk, voor de massa, top 40 nummer, maar wel van grote klasse. Doet me een beetje denken aan Killer Queen.

9.Drowse (3:45)
Taylor doet een duit in het zakje met Drowse. Zijn stem vind ik toch wel erg mooi. Zeker als hij hier de hoge tonen aanslaat. Zijn nummers hebben altijd wat mooi dramatisch over zich, en dat hoor ik bij dit nummer ook. Heel erg fijne track! Met I'm in love with my car had ie ook al een erg goede bijdrage gedaan. Had best interessant kunnen zijn hoe een solo plaat van hem destijds had geklonken. De man was duidelijk in vorm qua songs schrijven en zang.

10.Teo Torriatte (Let Us Cling Together) (5:54)
Een dromerig begin. Ik zweef lekker mee. Mercury betovert me weer met zijn mooie geluid. Een deels Japans gezongen refrein, het kan allemaal. Weer een mooie melodie. De song wordt spannend gehouden doordat May de melodie meespeelt op een wat zwaarder klinkende gitaar. Ik vind het een mooi nummer, en een waardige afsluiter van toch alweer een goed album. Enige waar ik moeite mee heb is het koor (met kids) aan het einde. Geeft een ABBA gehalte aan de song. Dat is echt niet nodig. Het outro is hetzelfde als het intro van het album, en zo kunnen we de plaat weer opnieuw opleggen.

Weer een sterke plaat van Queen, maar toch een klein stukje minder dan de voorganger. Dat heeft te maken met de 2 songs op kant a van May en Deacon. Die halen het niveau van de rest van de songs niet. Eigenlijk niet zo heel raar, als je bedenkt dat Tie your mother down en you take my breath away als opener hebt. Zo'n niveau vasthouden is bijna niet te doen. Kant B vind ik wel erg sterk in zijn geheel. 4 volle sterren voor deze plaat.

Live aid was geweest, en Queen stond weer helemaal op de kaart. Een nieuwe generatie liefhebbers was aangeboord (zoals ik) en Queen kon weer jaren mee. Vanuit mijn herinnering van Queen op dit moment één van de allergrootste! Ze kwamen voor deze tour naar Leiden, en ik wilde er erg graag heen. Ik was 13, en mijn ouders vonden het helaas een minder goed idee. Ach, dan later nog maar eens... Helaas was dit mijn allerlaatste kans (bleek achteraf) om Mercury in levende lijve aan 't werk te zien. Ik heb 't helaas moeten missen. Als er ooit één artiest terug gehaald mag worden uit de dood, en ik mag kiezen, zal het niet John Lennon zijn, maar Mercury...... Toch een gemis in mijn inmiddels grote concert bezoek carriere.

1.One Vision (5:08)
Ik heb dit intro altijd "spannend" gevonden. Het leidt uiteindelijk naar de enorm lekkere gitaar die volgt. Ik vind het altijd een erg mooi moment! Het nummer is naar Taylor's zeggen van zijn hand, en werd door een weer enthousiaste band opgenomen na het Live Aid succces. Het enige minpunt in de track vind ik het instrumentale middenstuk, wat op de 12 inch nog langer duurt. Het verstoort het nummer enigszins. Mensen die zeggen dat Queen in de 80's hun rock gevoel kwijt waren, begrijp ik echt niet. Dit nummer rockt genoeg!

2.A Kind of Magic (4:23)
De titeltrack is een zeer toegankelijk popnummer, met een erg lekker basloopje. ook van de hand van Taylor. Destijds was ik helemaal gek van dit nummer, nu doet het me niet zoveel meer.

3.One Year of Love (4:26)
Deze mooie ballad is heel erg zoet, maar de vocalen van Mercury zijn weergaloos. Daarom kan ik er goed naar luisteren. Het nummer, geschreven door Deacon, had ook zo van George Michael kunnen zijn. Een ballad als deze heb ik in Queen vorm nooit eerder gehoord. Er komt zelfs een sax voorbij in het nummer. en een strijkorkest. Het moet nog gekker worden. Er kan zo een Engelse wals op gedanst worden Zoet, maar te lekker om te laten liggen.

4.Pain Is So Close to Pleasure (4:19)
Mercury zingt met een kopstem (of Falsetto, als iemand dat beter vindt). Een elektronisch klinkent basloopje, en een Motown achtige sfeer tekenen het nummer. Voor mij is dit het slapste nummer van de plaat.

5.Friends Will Be Friends (4:07)
Weer zo'n krachtpatser nummer wat ik typisch Queen vind. Een ballad, maar vol met energie. Een song te vergelijken met We are the champions, een die een heel stadion aan 't zingen krijgt. Als 13 jarig kereltje vond ik het een enrom goed nummer. Ook dit enthousiasme is wat gedaald. Leuk, maar veel te veel gehoord. Misschien wel juist door de gelijkenis met voorgenoemd nummer, ook niet echt één die blijft hangen.

6.Who Wants to Live Forever (5:13)
In de film zingt Freddie het eerste couplet. Jammer dat dat deel niet op de plaat staat. May kan fijn zingen hoor, maar als ik dan toch mag kiezen... Echter vind ik dit nummer zo enorm mooi, ook na al die jaren, dat dat maar een detail is. Mooi duet eigenlijk tussen May en Mercury. Ook hier is het refrein typisch Queen krachtig. Na de dood van Mercury heeft de titel natuurlijk meer lading gekregen. De single werd destijds niet voor niets opnieuw uitgebracht. Mooi orkest werk, muzikaal gezien een beauty. Deacon schijnt er helemaal niks op gespeeld te hebben! Ook een leuk detail. Een prachtig nummer.

7.Gimme the Prize (4:32)
Na 4 rustigere nummers is het gelukkig weer tijd voor wat actie., Een mooie solo introduceert ons aan dit nummer. De schreeuwerige zang van Mercury maakt het een heerlijk agressief nummer, in combinatie met de jankende gitaren. Taylor ramt er ook lekker op los, en zo is er weer een meer dan degelijk rock nummer van de heren. Het nummer wat geschreven is door May, was geen favoriet van Deacon en Mercury. Ben eigenlijk wel benieuwd waarom dat is? Dit neigt toch enigszins naar hun roots?

8.Don't Lose Your Head (4:35)
Erg goed te horen dat dit van Taylor's hand komt. Een nummer als deze doet denken aan Ride the wild wind bijvoorbeeld. Daar zit een typisch Taylor sausje over heen. Het nummer wordt geleid door voornamelijk een synth, en de drums van Taylor. Mercury zingt erg mooi! Heel vel heeft dit nummer niet qua inhoud, maar het luistert wel lekker weg.

9.Princes of the Universe (3:30)
Een stevige afsluiter in de stijl van Gimme the Prize. Weer schreeuwt Mercury er lekker op los. De muziek wisselt af naar jankende gitaren op een traag ritme, naar een snel rock ritme. De gitaar solo is bijna heavy metal te noemen. Ik vind het weer klinken als een ouderwets Queen nummer.

Het album is gebaseerd op Highlander, maar bevat dus ook One Vision, die weer in Iron Eagle te horen was. Een echt verband kan ik niet vinden in de nummers, alleen in de laatste 3 tracks, die duidelijk een link naar de film maken. (in de film zijn natuurlijk meer nummers van dit album te horen) Toch is het wat meer een los zand album wat mij betreft. Een ratjetoe. Maar die kunnen ook lekker zijn. Ik vind het nog steeds erg leuk om te horen, maar minder indrukwekkend dan de voorganger. 3,5 ster.

Het is 40 jaar terug dat Bohemian Rhapsody het levenslicht zag, en de naam Queen voorgoed vastnagelde op de geschiedenis van de muziek. Wat een kentering moet dat geweest zijn. Al was ik al wel op de wereld, met mijn 2 jaar was ik nog net niet bezig met de nieuwste hits op de radio . Al snel na mijn Queen ontdekking in 1984 heb ik Queen - Greatest Hits (1981) gekocht en ontdekte ik langzaam wat voor moois de heren al hadden gemaakt. Natuurlijk stond Bohemian Rhapsody toen al op zware rotatie. Pas jaren later ben ik de lp's stuk voor stuk gaan beluisteren en werd die hits plaat overbodig, maar die liet wel zien dat wat ze deden, ook erg goed was. Er was leven voor Radio GaGa!

1.Death on Two Legs (3:43)
Mooi klassiek intro, opgevolgd door een zwaar en spannend gitaar geluid van May. Ik denk ook een cello te horen, die het geheel nog net iets dreigender maakt. De dreigende sfeer is gericht op de voormalig manager uit de eerdere periode, die de band een hak heeft gezet, en Freddie moest zijn ei kwijt. De rest van de band had wat meer medelijden, en wilde de tekst wat temperen, maar Mercury bleef vastberaden, en nam het nummer op zoals hij het bedoelde. Het is meteen raak met de 1e track. Wat een heerlijk nummer. Zoals zovaak met artiesten die pissig worden gemaakt, levert het prachtige songs op. Zo ook hier dus.

2.Lazing on a Sunday Afternoon (1:07)
Mercury zingt op zijn meest bekakt mogelijke Engelse manier. Leuk sfeertje in de song. Kort, en passend!

3.I'm in Love with My Car (3:05)
De plaat vliegt van de ene naar de andere kant. Rogers bijdrage. Weer een erg fijne ook. Hij schreeuwt zijn liefde voor de auto werkelijk uit! Mooie achtergrond zang ook.

4.You're My Best Friend (2:52)
Deacon's liefdesverklaring aan zijn vrouw. Erg mooi gezongen door Mercury. Een typisch Queen nummer, een meezinger, en muzikaal erg knap gemaakt.

5.'39 (3:31)
De bijdrage van May. Een nummer over de ruimte. Het doet McCartney achtig aan, en is een ware meedeiner, maar zeker niet slecht. Mooie melodie. De achtergrondzang geeft erg mooi het gevoel van het space verhaal weer. Knap!
Wel typisch dat Freddie de vocalen deed bij live shows. Zou May het te moeilijk gevonden hebben? Ik herinner me overigens dat ie in 2005 (in Antwerpen of was het 2004) dit nummer wel zelf deed.

6.Sweet Lady (4:04)
Een nummer wat ik wat minder waardeer. Het einde met de versnelling vind ik te onrustig, en het nummer zelf iets te schreeuwerig. Het is de 1e tegenvaller sinds het begin, en dan gebeurt op vrijwel elke plaat, dus het is echt ok.

7.Seaside Rendezvous (2:15)
Een soortgelijk nummer als Bring Back That Leroy Brown van Queen - Sheer Heart Attack (1974) en ook link ik deze een beetje aan Lazing on a Sunday Afternoon van dit album. Het is een vrolijk nummer wat ouderwets aandoet. Daar zijn ze blijkbaar goed in, want alle 3 de titels geven die sfeer goed weer. Wederom laat het de veelzijdigheid van de band (maar volgens mij vooral Mercury) zien

8.The Prophet's Song (8:21)
Bohemian Rhapsody is natuurlijk de grote bekende van dit album, maar dit nummer vind ik een nog groter kunstwerk. Het intro belooft een sprookje, de zang van Mercury bevestigt dat, maar zodra de rest van de band in zet zit ik ineens in een thriller. En dat is niet negatief. Ik begrijp dat dit nummer is gebaseerd op een droom die May had (of was het een hallicunatie? ) in ieder geval hang ik aan de lippen van de verteller. Wat is dit nummer een genot om te horen, van de allereerste, tot aan de allerlaatste seconde. Hoogtepunt is voor mij het vocale hoogstandje, waar Mercury in een soort canon met zichzelf in de weer is. Wat is dit knap gedaan zeg! Alle toonhoogtes die Mercury aanslaat zijn de moeite waard. Ik zou ze graag een keer los van elkaar willen horen. Voor mij is dit nummer het absolute hoogtepunt uit hun toch al erg indrukwekkende oevre.

9.Love of My Life (3:39)
Na een mooie overgang vanuit de geniale voorganger volgt weer een beauty. Een lied van Mercury voor een vrouw. Tja, uit de tijd dat hij nog een relatie had met Mary Austin. Ze zal hem pijn hebben gedaan, en daarna zal hij die prachtige woorden op papier hebben gezet. Uiteraard een zeer indrukwekkend moment tijdens de liveshows. Mooi om te zien dat dit nog steeds zo werkt, met Freddie als tevreden toeschouwer (hopelijk)

10.Good Company (3:23)
Weer een May bijdrage. Weer krijg je het ouderwetse gevoel. Leuk liedje, maar meer niet.

11.Bohemian Rhapsody (5:54)
Daar is ie dan. Het grote nummer van de band. Er is veel over gezegd en geschreven. Het blijft natuurlijk een zeer knap staaltje muziek maken, en laat een grote vorm van zelfvertrouwen zien, doordat ze dit nummer op single wilden hebben. Wat hadden ze gelijk! Knap dat het nummer 40 jaar later nog steeds die status heeft. Dit nummer heeft ze werkelijk onsterfelijk gemaakt. Over een x aantal 100 jaar heeft men het nog over deze plaat. Dat kan niet anders. Ik heb 't altijd een zeer goed nummer gevonden, en het is me nooit gaan vervelen.

12.God Save the Queen (1:13)
Mooi gitaar geluid van May, die maakt het nummer een stuk interessanter. Natuurlijk ook een soort heiligveklaring van de band zelf. Ze zijn de Queen, en God save them. Mooie afsluiter!

Na Sheer Heart Attack weer een erg goede plaat! De heren waren goed bezig in deze periode. Het geluid ten opzichte van de 2 1e albums is wel achter gelaten, maar dat vind ik in hun voordeel. Queen bewijst zijn grote klasse met elke plaat meer en meer. Wat een helden!

Het meest vervloekte Queen album denk ik? Het 10e album, toch een soort jubileum plaat zou je denken. De disco had zijn hoogtij al gevierd, en new wave was hot. Maar Queen maakte een disco achtige plaat. Er was al eens geflirt met dit genre, maar een hele plaat met dit genre was er nooit gemaakt. Past ook niet in het straatje van Queen de rockband. Als je bedenkt dat het nog geen 10 jaar is na de 1e Queen plaat. Wat een wereld van verschil! Het getuigt ook wel van lef om zo'n extreme draai te maken, maar dat je kritiek gaat krijgen is een zekerheid. Zelfs nu, 33 jaar later is de plaat nog onderwerp van gesprek. Ik ken de achtergrond van deze plaat niet helemaal, maar kan me indenken dat dit vooral een wens en project van Mercury was. Wellicht had hij er verstandig aan gedaan dit te bewaren voor een solo project. Freddie Mercury - Mr. Bad Guy (1985) ligt iets in het verlengde, maar bevat eigenlijk meer Queen klinkende nummers, dan dit album.

1.Staying Power (4:10)
Blazers, een funky gitaartje en bas. Disco is the word. de zang van Mercury maakt het nummer boeiend. De climax met de blazers is wel erg funky. Verder een niet echt hoogstaand nummer.

2.Dancer (3:47)
Dit nummer heeft ondanks de (toen) moderne sound, gelukkig toch nog wat oude Queen invloeden. Een fijn gitaar geluid, en de drum (machine?) klinkt ook lekker. Dit nummer vind ik echt wel ok!

3.Back Chat (4:33)
Een toegankelijke Deacon compositie. Weer vind ik het geen slecht nummer. Mooie vocalen van Mercury doen het nummer veel goed. De relaxte sfeer die de synth meegeeft bevalt me ook erg goed. Gewoon een goed nummer.

4.Body Language (4:32)
Dit nummer is echt nietszeggend. Weer is de zang van Mercury die de song redt, maar anders had ik dit nooit van mijn leven beluisterd. Een solo van May is hier echt niet te vinden.

5.Action This Day (3:32)
Bij de 1e tonen is het duidelijk dat het om een Taylor song gaat. Het rockt wat meer, maar Mercury neemt de hoofd vocalen voor zijn rekening. Dit nummer komt samen met Put out the fire het dichtstbij de oudere Queen sound, en dat zegt eigenlijk genoeg over de rest van de plaat. Ik vind dit nummer wel aardig, maar wordt er niet warm van.

6.Put Out the Fire (3:18)
Nog een song die terug doet denken aan de oude sound. May schreef het nummer, en deelt de vocalen met Mercury. Het lijkt erop dat het 1e deel van de tekst over de dood van Lennon gaat. Logisch dat dat impact op de mannen had. Mooi dat ze hun eer betonen op dit album. Ik hoor ook eindelijk weer een heuse gitaar solo! Lekker nummer.

7.Life Is Real (Song for Lennon) (3:31)
Leuk gedaan deze ode aan John Lennon. De muziek klink als Lennon, en de tekst Lennon is a genius spreekt genoeg waardering uit. Heel erg mooi gezongen, muzikaal echt in orde, beste nummer van de plaat.

8.Calling All Girls (3:52)
Een simpel nummer, gecomponeerd door Roger. Ik heb er weinig mee.

9.Las Palabras de Amor (The Words of Love) (4:29)
Na Teo Torriatte (Let Us Cling Together) van Queen - A Day at the Races (1976) opnieuw een soort waarderings uiting van May aan zijn fans. Deze keer aan de Zuid Amerikaanse. Het is een weer een aardige song, maar geen klassieker

10.Cool Cat (3:28)
Een laid back zomer nummer. Nile Rodgers had zo het gitaartje kunnen beroeren. Mercury zingt met zijn kop stem. Ik vind het een aangenaam nummer. In de originele opname was ook David Bowie aanwezig, maar die wilde er vanaf omdat hij ontevreden was.

11.Under Pressure (4:03)
Een vreemde eend in de bijt. Muzikaal gezien vind ik m niet passen op dit album. Afgezien van dat is dit nummer nooit een favoriet van me geweest. Bowie en Queen samen is natuurlijk een mooie combinatie, maar voor mij werkt het nummer niet. Ik vind het wat traag. Ik prefereer zelfs de remix op Queen + - Greatest Hits III (1999). Simpelweg omdat deze meer kracht in zijn donder heeft. De zang van Bowie is overigens erg goed, net als die van Mercury.

Het probleem op dit album is voor mij niet de invloed van disco, of dat Queen van de rock sound af stapt. Ik vind dat gewaagd, en kan dat wel waarderen. Het probleem voor mij persoonlijk is dat teveel nummers onder het gemiddelde Queen doorglippen. De Middelmaat regeert op dit album en dat maakt het een 3 sterren plaat voor me. Het is net als op Freddie's solo plaat: ik vind het goed omdat hij zijn vocalen er op heeft gezet. Zonder zijn bijdrage zou deze plaat echt nergens in de kast staan bij mensen. Ik zet 'm zelden op, niet omdat ie zo enorm slecht is, maar omdat ze veel betere platen hebben gemaakt.

Vrij snel na the Miracle kwam Innuendo uit. Toen het titelnummer op single verscheen wist ik niet wat ik hoorde. Dit was geen muziek meer, dit was buitenaards! Wat een knap nummer. Vol verwachting heb ik op het album gewacht. De geruchten stroom over Freddie ging steeds harder lopen, en ik herinner me dat ik in Praag was, en iemand van de klas een roddelblad bij zich had, waarin stond dat hij Aids zou hebben. De foto erbij liet wel een heel dunne Freddie zien, maar ik was zo boos dat ze die man niet met rust lieten, en ontkende dat hij dodelijk ziek zou zijn. Als je hoorde hoe goed hij klonk op Innuendo was dat toch niet logisch?
Helaas was de dag dat ik terug kwam van Praag, ook de dag dat hij dan toch wereldkundig maakte dat ie werkelijk Aids had. De dag erna was 't al gebeurd. Erg knap hoe hij dit tot op de laatste dag heeft stil kunnen houden, en de bladen alleen maar hebben kunnen gissen. Deze plaat herinnert aan die tijd, en als ik zijn stem dan weer hoor in die mooie nummers, kan ik alleen maar concluderen, Freddie Mercury and Queen, ít's a miracle.

1.Innuendo (6:31)
De drums voorspellen een spannend nummer. Dit blijkt geen leugen want het vervolg is net zo spannend. Mercury's fantastische stemgeluid neemt me mee in een nummer wat me vast grijpt bij de strot, en nooit meer los laat. Het houdt nu al 24 jaar stevig vast, en ik vind het niet erg! Dit nummer vind ik echt nooit vervelend om te horen, en het wordt eigenlijk alleen maar mooier. Wat een geweldenaars waren de mannen toch. In de mooie solo halverwege gad May wat hulp nodig, maar wat een knap staaltje werk zeg. Wat een opener voor een album!

2.I'm Going Slightly Mad (4:22)
Een wat jolig nummer, wat gecombineerd ging met een net zo vrolijke clip. Achteraf natuurlijk een camouflage manier om Freddie's ziekte te verbergen. De titel duidt naar mijn idee op het ziektebeeld van Mercury. Dat idee maakt het dan weer minder "jolig" dan het lijkt. Het is geen hoogvlieger qua song, maar wel een heerlijke mee zinger.

3.Headlong (4:38)
Queen kan rocken, en dat laten zie hier horen. Een nummer wat mooi past bij Freddie, en gelukkig besloot May dat ook. Hij schreef het nummer, en song de demo in (zoals te horen is op de ltd edition) maar dat ontbeert de power die Freddie er wel aan kon geven. Het nummer werd opmerkelijk genoeg ook gekozen als single. Dat heeft me altijd wat verbaasd omdat ik dit niet echt een top 40 achtig nummer vind. Het heeft ook niet echt veel gedaan. De clip laat een vrolijke band in de studio zien, en er lijkt niks aan de hand. Fijne track!

4.These Are the Days of Our Lives (4:15)
ik heb de nieuwe LP uitgave, en deze track is daarop de vinden als 4e track. Dat wijkt dus wat af van de originele cd / lp. Een bijdrage van Taylor, maar op het lijf geschreven voor Mercury. Het leek dan ook van zijn hand te komen. Terugkijken op het mooie leven, vertellen dat hij van je houdt. Wees niet verdrietig, maar vier de herinnering. Hoe simpel het nummer ook mag zijn, dit gaat door merg en been. De video clip doet daar een flinke scheut bij. Freddie kan niet meer verhullen dat hij ziek is. (de single en clip kwamen volgens mij uit na zijn dood) maar het doet vooral zeer om zo'n krachtige kerel te zien in deze staat. Zijn bewegingen zijn nog als voorheen, maar zijn lichaam laat een zeer breekbaar en ziek persoon zijn. Het is bijna pijnlijk, maar ook weer heel mooi dat hij het met "ons" wilde delen. De kleuren beelden die vele jaren later naar buiten komen zijn alleen maar pijnlijker.
Het nummer wordt erg mooi gebracht door Mercury, en zal altijd speciaal blijven, maar het beeld van een zieke Freddie blijft mee lopen...

5.Don't Try So Hard (3:38)
Wat een mooi intro. De stem van Freddie brengt me meteen in vervoering. Dit wordt alleen maar meer bij de enorm mooie hoge uithalen in het refrein. Wat is het toch eeuwig zonde dat dit nooit meer te horen is op nieuwe muziek. Dit nummer behoort ook tot één van mijn favoriete Queen tracks. Wat een ontzettend pareltje is dit toch. Freddie in topvorm!

6.Ride the Wild Wind (4:42)
Een Taylor nummer. Dat is meteen duidelijk te horen. Een ritme als in Breakthru. Het is wel een zeer aangename rit moet ik zeggen. May zijn gitaar loopt mooi mee gedurende het hele nummer. Absoluut een heerlijk nummer.

7.All God's People (4:21)
Wat begon als een nummer voor zijn Barca project, eindigde als een Queen nummer. En gelukkig maar, want het past mooi op deze plaat. Weer laat Mercury horen waar hij vocaal toe in staat was. Wat een baas was het toch. Het rock 'n roll achtige deel halverwege vind ik een wat onprettige onderbreking, maar de rest van het nummer hoor ik erg graag!

8.I Can't Live with You (4:33)
Origineel het 4e nummer van de plaat, maar op deze uitgave dus gewisseld. De reden ken ik niet, maar zal te maken hebben met speelduur per kant, en behoudt van geluidskwaliteit gok ik.
Een nummer wat May op de korrel had voor zijn solo project, maar ook een Queen einde kreeg. Deze nodigt me weer uit tot lekker hard meezingen. De vuist gaat automatisch weer gebald de lucht in, en de Mercury houding wordt regelmatig aangenomen. Ik kan en wil er niet tegen vechten. Dit nummer maakt het dat het moet!

9.Delilah (3:35)
Net als op Queen - The Miracle (1989) een ode aan zijn kat. Het is een lief liedje, wat niet heel erg bijzonder is, maar door de tekst wel erg grappig wordt gemaakt. Freddie hield van zijn huisdieren, en dat mocht de hele wereld weten. Het schijnt op Mercury's verzoek geweest te zijn dat dit nummer op het album terecht kwam. En een man die stervende is, ga je niet weigeren. Ik ben blij dat het mocht, want het laat de luchtige humor van Freddie goed zien. Muzikaal is het wel het zwakste nummer van de plaat, op de gave solo van May na.

10.The Hitman (4:56)
Waar ik met headlong al hoorde dat Queen nog kon rocken, wordt dat nog bevestigd met the Hitman. Vanaf noot één ramt het nummer de huiskamer binnen. Dat is lekker zeg! Het volume gaat echt niet zachter, het moet juist harder! Rammen met die hap! En wat zingt Mercury weer geniaal! Wat is dit genieten!

11.Bijou (3:36)
Tekstueel gezien een zeer kort nummer, maar met een prachtige tekst. Bloedstollend mooi gezongen door Mercury, en de gitaar van May is om je vingers bij af te likken. Wat een enorm mooi stukje muziek is dit.

12.The Show Must Go On (4:32)
De definitieve zwanenzang van de band in deze samenstelling, en van Freddie. De tekst grijpt me weer bij de strot. Het leven gaat door, en de show dus ook. Zeer emotioneel beladen tekst, en duidelijk een afscheid naar de wereld van Freddie. Waar Was it all worth it ook al naar neigde, maar nog een enigszins positieve insteek had, is in dit nummer alle hoop verloren. De tijd dringt, het afscheid nadert.
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
Bijna 25 jaar na zijn dood doet me dit nog steeds iets. Knap hoe de man met zijn naderende einde om leek te gaan, en hoe graag hij zijn "fans" nog wilde pleasen met mooi materiaal. De tekst werd door Mercury en May geschreven. Waar Mercury vooral het thema bepaalde heeft May dit erg mooi en goed omgezet in een tekst. Ook voor hen zal het zwaar geweest zijn. Dit nummer is absoluut het beste afscheid wat de band kon hebben. Helaas hebben Taylor en May de titel iets te letterlijk genomen bleek later.

Het is altijd een soort teleurstelling als deze plaat is afgelopen. Ik loop er zo doorheen, en het vliegt werkelijk voorbij. Erg knappe plaat. Net als the Miracle wel extra beladen door Freddie's ziekte, maar ook zonder dat idee zou het een goede plaat zijn. Als je op deze manier je afscheid kan inzetten, ben je een hele grote.
De tijd vliegt, bijna 25 jaar alweer... het lijkt wel gisteren.

Het album wat de titel mee kreeg, die niet te horen is op het album . Ik zou het best interessant vinden om een Jazz nummer van deze band te horen. Maar dat gaat helaas niet meer gebeuren, dus dat blijft een droom;

1.Mustapha (3:02)
Het is dat het geluid van Mercury meteen herkenbaar is, anders zou ik meteen denken een verkeerde plaat in dehoes te hebben zitten. Leuk, Freddie die Arabisch zingt. Het nummer heeft ook wel een aardig grapje, want het begin is nogal zacht opgenomen, dus het volume gaat harder bij mij. Maar als de hele band inzet knalt het de speakers uit! Ik heb it altijd een lekker nummer gevonden.

2.Fat Bottomed Girls (4:17)
Een ode aan vrouwen met mooie ronde vormen. Dit kende ik al van Queen - Greatest Hits (1981) en was ook die plaat één van de weinige nummers die me niet zo deed. Een wat rauwere Queen, wat ik wel graag hoor, maar op een of andere manier mist dit nummer de wauw factor. Overigens ben ik 'm wel meer gaan waarderen dan voorheen, maar nog steeds geen top 50 materiaal voor mij.

3.Jealousy (3:14)
Een ballad! Daar wordt ik meestal wel vrolijk van bij Queen. Dat is ook het geval bij dit nummer. Mooie muziek, en mooie vocalen. Ik geniet.

4.Bicycle Race (3:03)
Het bekende liedje met de naakte vrouwen op Wembley. Dit nummer kende ik al wel eerder dan ik dacht, maar kwam daar pas achter toen ik Queen leerde kennen. Mijn oom had een poster van de fietsende dames op zijn kamer hangen, en daar heb ik veel naar gestaard En het nummer zong ik als klein ventje al mee omdat het over fietsen ging, en er fietsbellen in te horen waren. Blijkbaatr vond ik het toen een aantrekkelijk nummer. Leuke herinnering, zeker toen ik het later weer terug hoorde, en me realiseerde dat het dus Queen was. Sterke single!

5.If You Can't Beat Them (4:16)
Deacon's bijdrage, en herkenbaar. Ligt goed in 't gehoor, en dus toegankelijk. Geen hoogvlieger, maar wel leukLekker gitaarwerk in dit nummer. .

6.Let Me Entertain You (3:03)
Een nummer wat een interessant intro heeft, maar al snel uitloopt naar een stevig rock nummer. Live vind ik deze beter overkomen. De titel geeft een mooie opener voor een live show aan. Slim bedacht. De studio versie mist de overtuiging voor mij.

7.Dead on Time (3:23)
De opener van Kant B knalt er lekker in. Queen rockt wel lekker op dit album, zoveel is duidelijk. De muziek is lekker up tempo, maar de zang van Mercury creert toch een soort van rust. Het nummer doet me wat denken aan Keep yourself alive, zeker in het stuk na het refrein.

8.In Only Seven Days (2:30)
Een mooi piano intro wordt gevolgd door een zomerse tune. Een verhaal over een verliefdheid. Een simpel, maar lieflijk liedje vande hand van John Deacon.

9.Dreamer's Ball (3:31)
Een song geschreven door May. Elvis was in 77 overleden, en dit was zijn eerbetoon aan de man. Opvallend dat Mercury het nummer dan zingt. Het nummer is wel een typische song die May zou doen vind ik. Het Elvis-achtige straalt er wel vanaf, maar het heeft wel zijn unieke Queen sound. Mooi gitaarwerk van May in dit nummer. Lekker laid back nummer.

10.Fun It (3:30)
Een disco drum! De eerste keer dat de band hier mee experimenteerde. Geschreven en gezongen door Taylor en Mercury. Het deel van Taylor vind ik niet echt goed. Zijn stem past meer in de rock sound. Dit is te funky voor Taylor zijn stem. De beat in het nummer houdt 't wel interessant. Wel een vreemde eend in de bijt, op dit toch redelijk rock georienteerde album. De flirt met disco zou niet de laatste zijn. Het was dan ook 1978, de disco vierde hoogtij dagen, en je moest als band bijna wel mee om nog enigszins in the picture te blijven. Zelfs de Stones stonken er in. Maar Queen zou zich er nog wat meer in verslikken. Toch is dit nummer geen slechte poging. De rock roots worden niet geheel aan de kant gelegd.

11.Leaving Home Ain't Easy (3:15)
De traditionele bijdrage van May is dan toch aan de beurt. Het intro zoet me meteen denken aan '39. NIet omdat het er op lijkt qua muziek, maar het gitaaer geluid doet me denken aan een science fiction film. Daarna loopt het nummer over in een minder verassende song. De spanning van het intro is totaal verdwenen. Het refrein vind ik overigens wel erg mooi. Gewoon een degelijke bijdrage van May.

12.Don't Stop Me Now (3:30)
Dit nummer is bij jong en oud bekend. Ook nu nog komt ie vaak voorbij in menig reclame spotje. Het is natuurlijk ook een positief klinkend nummer, en de tekst spoort aan tot doorzetten. Iets wat veel coaches graag gebruiken. Dit nummer heeft niet de status van Bohemian Rhapsody, maar is wel erg groot geworden in de loop der jaren. Grappige ontwikkeling. Het nummer link ik altijd aan Good old fashioned loverboy boy van Queen - A Day at the Races (1976). En waarom weet ik niet, maar ik vind denk ik dat ze muzikaal op elkaar lijken. Of de melodielijn? Ik kan er geen vinger op leggen. Het is in ieder geval een lekker nummer, wat ik net zo hard meezing als de rest van Nederland.

13.More of That Jazz (4:16)
Nog een Taylor bijdrage. Hij is boos op de muziekwereld, en vind dat rock muziek zonder respect wordt behandeld. Ironisch dat ie niet veel later daar zelf aan mee werkt. Het is een lekker dreigend nummer, en blijft goed tot aan het einde. Dan hoor ik ineens lelijk ingemixte snippets van tracks die ik net gehoord heb. Het is me totaal onduidelijk waarom dit is gedaan. Ik vind het echt lelijk, en een jammerlijke afsluiting van een vermakelijke plaat. De drums die het nummer openen en afsluiten (en dus door de hele song heen lopen) zijn echt fantastisch.

Absoluut geen slechte plaat van de heren. Redelijk rock georiënteerd zelfs. Toch overtuigt het me niet zo meer als de voorgaande platen. De single keuzes zijn wel erg goed, en ook de sterkste songs. De echte knaller op deze plaat mis ik wel. Jealousy is mijn meest favoriete nummer van de plaat. Ik mis een beetje een langer uitgesponnen nummer, iets waar Queen zo sterk mee was op de voorgangers. Het zou het einde van een tijdperk zijn. De sound wordt hierna toch verlegt naar een wat toegankelijker niveau voor een groter publiek. Niet iets wat ik erg vind, maar veel oud gediende Queen liefhebbers wel tegen het zere been deed schoppen.

1.It's a Beautiful Day (2:32)
Freddie is niet meer, maar we gaan niet treuren, we vieren het leven van Freddie. De positieve boodschap van de opening is duidelijk. Geniet van het leven! Mooie opener die een nog mooiere toon zet!
Een opname die van origine al in 1980 ontstond, ziet 15 jaar later alsnog het levenslicht, en is abosluut mooi opgewaardeerd, vooral dankzij Deacon!

2.Made in Heaven (5:25)
Dit nummer was al bekend van Freddie's solo album. Ik moet zeggen dat ik m met de kracht van May's gitaar en Taylor's drums toch wel een stuk mooier vind. Natuurlijk is dit een opvuller, maar zeer passend, en met respect behandeld...

3.Let Me Live (4:45)
De titel is wat dubbelzinnig, ook al dateert de song al uit the Works sessies. Maar ik wat dit album doet is eigenlijk wat de titel zegt. Het houdt de gedachte aan de geweldige Freddie levend. Ik vind het een pakkend, typisch Queen nummer met de koortjes, het gospel achtige, en de typische piano. Mooie samenzang van de 3 zingende Queen leden. Fijn nummer!

4.Mother Love (4:49)
Het mooiste nummer van dit album. De stem van Freddie is werkelijk fantastisch. Daarbij komt dat het muzikaal ook gewoon wonderschoon is. Het nummer vertelt eigenlijk alles, en dat is de reden waarom ie mij ook zo aanspreekt: I'm a man of the world and they say I'm strong. But my heart is heavy and my hope is gone keiharde woorden die me werkelijk (nog steeds) kippenvel bezorgen. Later kwam ik pas te weten dat dit nummer ook echt het allerlaatste is wat Freddie ooit heeft opgenomen, en dat May het nummer afzingt, omdat het Freddie niet gelukt is de laatste tekst in te zingen. Dat maakt het nog tragischer, maar ook nog zo veel meer waardevol. Die uithaal in de brug... waar deed de man het van, terwijl hij aan het sterven was? Wat een wilskracht, wat een inspiratie, wat een vak gek!! Wat een held!
Het einde van het nummer is mooi symbolisch gedaan.. we horen een tijdsloop van Freddie die in omgekeerde chronologsiche volgorde terug gaat... terug naar de baarmoeder... terug naar het begin... het begin van het einde.. of het einde van het begin?

5.My Life Has Been Saved (3:15)
Ook al bekend als b-kant van een van de singles van the Miracle. Waarschijnlijk door de titel toch ook op dit album geplaatst. Wederom klinkt deze versie net iets krachtiger en voller, en dus beter dan het originele nummer.

6.I Was Born to Love You (4:49)
Wederom een nummer van Mr Bad guy. Deze keuze snap ik niet zo goed. In tegenstelling tot de eerdere 2 "verqueende" nummers vind ik dit geen vooruitgang. De samples van kind of magic aan het eind e.d. maken het wat nep voor me. Geen verbetering voor dit nummer dus.

7.Heaven for Everyone (5:36)
Een nummer opgenomen voor Rogers band the Cross. Ook deze nieuwe versie heeft mijn voorkeur. Wederom zal de titel de hoofd reden zijn geweest om het ook op dit album te plaatsen. Maar Freddie zingt het zo mooi, het past perfect.

8.Too Much Love Will Kill You (4:20)
Bekend geworden door het Freddie tribute concert, en de single die May daaropvolgend uitbracht. Dat vond ik toen al mooi, maar toen ik deze versie hoorde, viel die van May echt in het niets. De zang van Freddie is magistraal.... Wat een verlies... elke keer als ik dit nummer hoor, merk ik hoe erg ik de man mis in de muziekwereld. Wat voor moois hadden we nog kunnen hebben?
Het nummer was origineel bedoeld voor the Miracle, maar haalde het niet. Blij dat ie alsnog het daglicht heeft gezien!

9.You Don't Fool Me (5:24)
Knap en aanstekelijk nummer. Dit nummer schijnt pas echt voorzien te zijn van de muziek zoals het op de plaat staat, nadat Freddie was overleden. In deze hoedanigheid heeft hij dit nummer dus nooit gehoord. Da's vreemd, en knap, want het nummer klinkt als geschreven voor een hitparade! Knap stukje werk van de producer dus. Heerlijke solo van May op dit nummer!

10.A Winter's Tale (3:49)
Het laatste nummer wat Freddie schreef (muziek en tekst) en een beauty! Hij heeft een moment van mindfullness gehad, want hij geniet van het uitzicht in Montreux. Wederom prachtig gezongen! Het is verworden tot een kerstnummer. Dat werd ook een beetje zo gebracht toen het nummer op single uit kwam (speciale kerst verpakking) maar dat is niet erg. Ik vermoed niet dat het Freddie's bedoeling was. Top afsluiter van dit album.. had het kunnen zijn.....

11.It's a Beautiful Day [Reprise] (3:01)
... Echter horen we de postieve tekst van de 1e track nogmaals, maar nu gevolgd door een rock deel. Klintk wel goed, maar had van mij niet meer gehoeven. Er wordt nog even gerefereerd aan Seven seas of Rhye, door het piano loopje er door heen te mixen, maar dat maakt het wat rommelig voor me. Een overbodige afsluiting wat mij betreft.

Vervolgens zijn er ook nog de track "Yeah" wat alleen maar bestaat uit "yeah" van Freddie, en een sample is uit Don't Try Suicide van het album the Game. Daarna de track "13" wat mij doet denken aan de hemelvaart van Freddie.. je hoort wat rare spacey geluiden, en de heren van Queen wat zeggen... en dat duurt nogal lang,.... symbolisch.. maar 1 luisterbeurt en nooit weer.

Conclusie: ondanks de "verqueende" opvullers vind ik dit als geheel een sterk album. Natuurlijk zijn de nieuwe tracks de meest interessant van dit album. De breekbare, doch krachtige stem van Freddie is erg mooi om te horen. Feit dat de man dood is zal er vast een emotionele waarde op leggen, maar 20 jaar na de release geniet ik nog steeds van deze plaat.

Een mooi afscheid van Freddie, waar hij zelf ook nog aan heeft mee gewerkt. Daarom zie ik dit album ook niet als uitmelken. Het had ook het afscheid van de band Queen moeten zijn, maar dachten May en Taylor helaas anders over.

I long for peace before I die, rust zacht Freddie....

De plaat valt op door de mooie hoes! Gebaseerd op een tekening uit 1953 van Frank Kelly Freas. Het doet wat "War of the world" achtig aan. Ook dit album ben ik pas in de 80's gaan beluisteren, dus mijn beleving is wel anders, dan dat je 'm vanaf de release kent.

1.We Will Rock You (2:02)
Als je 12 bent, en dit voor het eerst hoort, dan hakt dat er wel even in. Alleen een drum, handklappen, en een stoere Mercury die zingt. De gitaarsolo aan het eind maakt alleen nog maar stoerder. Wat? Maar 2 minuten? Nog een keer draaien, en nog eens etc etc. Dit nummer is geniaal van simpelheid. Een enorme stadionmeezinger, iets waar Queen patent op heeft. En ondanks dat dat zo is, is het gewoon lekker. Nog steeds kan ik dit nummer niet vaak genoeg horen.

2.We Are the Champions (2:59)
Meteen weer zo'n meezinger. Dit nummer is me in de loop der jaren wel wat meer gaan vervelen, maar neemt niet weg dat het wel een enorm sport anthem is geworden, wat net als Bohemian Rhapsody waarschijnlijk voorlopig niet meer verloren zal gaan. Knap nummer. Weer is de opener van een Queen plaat meteen bingo.

3.Sheer Heart Attack (3:28)
Het nummer wat eigenlijk op de 3e plaat had moeten staan, maar wat nog niet af was tijdens de release. Wat mij betreft had het in de kast kunnen blijven liggen, want ik vind het geen aanvulling. Het irritante fluit geluid aan het eind geeft dat gevoel alleen maar meer bevestiging.

4.All Dead, All Dead (3:10)
Gelukkig terug naar wat rust. May's bijdrage aan de plaat. Deze keer een fijne! De titel is niet vrolijk, de track zelf wekt die indruk niet. Maar de tekst gaat toch echt over de dood. Toch een mooi nummer.

5.Spread Your Wings (4:34)
Hier hoor ik weer die stem van Mercury met het rauwe randje. Iets waar ik aan moest wennen, want dat klinkt toch anders dan de Freddie die ik eerder kende uit de 80's platen. Maar toen ik daar doorheen was, kon ik dit nummer goed waarderen. Mooie ballad, en weer een meezinger ala Queen. Geschreven door Deacon, en dat vind ik opvallend, omdat hij toch vaker de wat pop achtige nummers maakt. Geen theater, geen typische Queen koortjes, gewoon een recht toe recht aan rock ballad, en een mooie ook!

6.Fight from the Inside (3:06)
Een funky nummer? Die bas klinkt goed! Roger drumt en bast op dit nummer. Dat doet ie goed. Muzikaal gezien vind ik het een lekker nummer. Qua melodie en zang ben ik minder enthousiast helaas. In tegenstelling tot de voorgaande albums vind ik het wat té schreeuwerig en het klinkt niet lekker.

7.Get Down, Make Love (3:50)
Een spannende song. Het bericht is duidelijk. Bedrijf de liefde! Als het helenummer die langzame vibe zou hebben zou ik het echt een fantastisch nummer vinden. Het refrein verpest het een beetje voor me. Net als het psychedlische middenstuk. Het zal vast symbool staan voor iets (een orgasme?) maar het haalt de vaart uit het nummer.

8.Sleeping on the Sidewalk (3:08)
Dit nummer klinkt als een rehearsal voor me. Niet af, geen beleving, te platte rock 'n roll. May kan veel beter dan dit, dat heeft ie wel bewezen. Goed materiaal voor een B-kant. Het schijnt in 1 take opgenomen te zijn, wat dus wel te horen is. Tegenvaller dit.

9.Who Needs You (3:08)
Het vakantiegevoel komt je tegemoet bij het horen van dit nummer. Qua muziek waan je je op het strand, met een lekker koud drankje in de handen. Lekker feelgood nummer. Niet heel erg spannend.

10.It's Late (6:28)
Een lekker gitaarintro kondigt een rock nummer aan. De zang van Mercury is lekker rauw, hij is er klaar voor. Als het refrein wordt ingezet wordt ik weer blij. Ik mis wat van dit soort songs op dit album. Toch vind ik dit nummer nét iets te lang duren.

11.My Melancholy Blues (3:31)
Godzijdank sluit het album af met een zeer waardig nummer. Natuurlijk heeft het wat meer lading gekregen na het overlijden van Freddie, maar elk moment dat je aan zijn talent en bestaan wordt herinnerd is mooi. Mooi gezongen, lekkere relaxte jazzy feeling in dit nummer. Jammer dat ze niet meer van dit soort tracks hebben gedaan

Dit album is absoluut niet slecht, maar ze zakken wel onder het niveau van de Day en Night platen. Die albums bevatten songs als Bohemian Rhapsody, White man en gthe prophet's song. Dat niveau wordt op deze plaat naar mijn mening nooit gehaald. Het begin van de plaat doet een grote belofte die uiteindelijk niet wordt ingelost. Pas op het einde van de plaat komen ze weer terug op die belofte, maar dat is te laat. Het middenstuk is daar niet goed genoeg voor. De bijdrages van Deacon zijn deze keer veel sterker dan die van May en Taylor. Ook iets wat anderson was op de voorgangers. Interassant om te zien dat de één zich ontwikkeld, en de andere wat onder hun niveau presteren. Maar ook hier geldt: de albums hiervoor waren stuk voor stuk erg goed, het is moeilijk dat niveau constant vast te houden. 3,5 ster

Toen dit album uitkwam was ik al wel in de planning, maar nog veilig in de buik van mijn moeder. Ik leerde Queen dan ook pas kennen in 1984. Radio GaGa was het eerste nummer, en dat maakte heel veel indruk. Ik ben dus eigenlijk de 2e generatie wat dat betreft. Hun muziek heb ik dus voornamelijk leren kennen in de 80's, en de oudere nummers pas later. Natuurlijk kwamen de grote hits al snel via de lp greatest hits, maar daar stonden geen songs van deze lps op. Ik heb er ook erg lang over gedaan om de 1e 2 albums te waarderen op hun waarde, omdat ze toch een andere Queen laten horen, ook al is de sound eigenlijk al hetzelfde. Ik kan de Queen van de jaren 70 en 80 gelukkig beide erg waarderen. Da's misschien mijn voordeel, dat ik met terugwerkende kracht de albums kan ontdekken, en ook kan genieten van de 80's periode.

1.Keep Yourself Alive (3:47)
Een aanstekelijk gitaar ritme introduceert de allereerste tonen van Queen op een studio album aan de wereld. Dit nummer bevat eigenlijk al alle ingrediënten voor een Queen hit. Een meezinger, typische May solo (qua geluid) en wat tempo wisselingen. Tevens worden May en Taylor ook kort geïntroduceerd als vocalisten. Dit nummer bevalt me erg goed. De stem van Mercury heeft een rau randje op dit nummer. Iets waar ik aan moest wennen, maar steeds meer leerde waarderen naarmate ik de oudere Queen begon te luisteren.

2.Doing All Right (4:09)
Wederom een mooi intro. Een lekker laidback piano geluid wat wordt aangevuld door het prachtige geluid van Mercury. Mooi midden stuk met een samenwerking May/Mercury. Dan die versnelling, en ik zit weer in een echte rocker. Mooi die overgangen. Knap nummer.

3.Great King Rat (5:43)
May slaat zijn gitaar aan zoals hij veel deed (en doet) als in de solo's tijdens de live shows. Daar doet het me even aan denken. De tekst valt me meteen op: een rat die dood gaat aan syphilis? Als ik de tekst een beetje goed begrijp gaat het over iemand die zijn leven leeft tot aan de max.. en dan dood gaat? Deze rat sterft als ie 44 is, maar ik vind 't wel heel ironisch dat Mercury op zijn 45e (?) stierf aan een geslachtsziekte... Best eng eigenlijk. Het nummer heeft er lang over gedaan om bij mij echt boeiend te worden, maar inmiddels kan ik 't zeer waarderen.

4.My Fairy King (4:08)
Is dat Mercury die zo hoog zingt in het intro? Of is het een gitaar? Of wellicht Roger? Het nummer loopt mooi over vanuit zijn voorganger. Een nummer wat vol met drama zit, koortjes, een verhaal. De tekst noemt Rhye, daar heb ik vaker over gehoord. Blijkbaar is dat Mercury's droom wereld. Ik vind het nummer net iets teveel tempo wisselingen hebben, helaas verlies ik daardoor mijn interesse.

5.Liar (6:25)
Ik meen de rif van Tear it up te horen in het intro (natuurlijk zou het dan andersom zijn) maar het intro is wel heel erg lekker. Weer die mooie stem van Mercury die me meteen meeneemt het nummer is. Zelfs als je 'm niet ziet heeft de man tonnen charisma, knap! De hoes claimt geen synths op de plaat te hebben. Ik hoor wel iets wat er op lijkt in dit nummer, maar na wat googlen blijkt dit een hammond orgel te zijn. Past er erg mooi in. De constante jankende gitaar van May maakt me blij! Lekker nummer!

6.The Night Comes Down (4:23)
Liar loopt mooi over in het volgende nummer. Dit nummer laat goed horen wat voor kwaliteiten Mercury met zijn stembanden had. Super mooi gezongen. Erg mooie track.

7.Modern Times Rock 'N' Roll (1:48)
Roger zijn deel qua vocalen op deze plaat. Ik kan er niks mee, en ben blij dat het na amper 2 minuten weer voorbij is. Ik ben geen liefhebber van deze Rock 'n roll muziek, en ook dit kan me niet bekoren.

8.Son & Daughter (3:20)
De overloop naar het volgende nummer bevalt me dan wel weer enorm. Het nummer doet me erg denken aan Get down, make love van Queen - News of the World (1977). Het einde verrast me wat. Een versnelling en dan een fade out. Jammer.

9.Jesus (3:44)
Het verhaal over een bekende uit de oudheid. Ik heb 't gevoel naar een musical te luisteren. Daar ben ik niet weg van, en dus ook niet zo van dit nummer. De instrumentale climax maakt wel een hoop goed.

10.Seven Seas of Rhye (1:15)
Een instrumentaal stuk van een nummer wat later nog terug zou komen. Een mooie snippet voor album 2 zullen we maar zeggen.

Dit is een Queen plaat waar ik echt zin in moet hebben om 't op te zetten. De acceptatie heeft lang geduurd, en ik hoor de schoonheid er echt wel in, maar echte "close" vrienden zal ik nooit worden met de 1e 2 albums van Queen.

Samen met Queen - Queen (1973) het album van de heren waar ik het langst over heb gedaan om erin te komen. Je hoort bij dit album wel de ontwikkeling van de band. Als je de 1e 2 naast elkaar neerlegt hoor je dat het meer eigen "smoel" krijgt, en de sound wat meer Queen zoals ie bekend zou worden. De hoes vind ik overigens erg mooi. Leuk om te zien dat de foto nog terug zou komen in verschillende clips.

1.Procession (1:12)
Mooi intro tot het album. Aan het eind lijk ik al het refrein van Father to son te herkennen. Ondanks dat het kort is, vind ik het een indrukwekkend stukje muziek. Het bezit een stuk drama, want meeslepend is.

2.Father to Son (6:14)
Het nummer begint mooi rustig, maar al snel beland ik midden in een rock nummer. En dat is best lekker! Voor het eerst hoor ik ook de zo typische drum sound van Roger Taylor. Het eindigt weer zoals het begon, in alle rust. Mooi nummer.

3.White Queen (As It Began) (4:34)
De overloop naar dit nummer is erg mooi. De stem van Mercury betovert me wederom. Wat een vocale tovenaar was die man. Ik begrijp dat dit nummer gaat over een liefde van May. Als luisteraar wordt je meegevoerd op de mooie zang en achtergrond koortjes. Het refrein doet vermoeden dat er snel weer een rock moment ontstaat, maar al snel zit ik weer in de mooie droomsfeer. Ik hoor overigens hetzelfde gitaar geluid in de solo, die later ook in Jealousy te horen is. Erg mooi nummer!

4.Some Day One Day (4:23)
Brian May op zang. Hij heeft een warm stemgeluid, en ik luister er graag naar. Maar als je een zanger als Mercury in je band hebt, moet je dat aan hem overlaten. Met Roger Taylor heb je 3 man in de band die vocale kwaliteiten hebben. Daar zal vast enige balans in gezocht zijn, en daarom zullen de heren ook ruimte krijgen. Maar het meest indrukwekkende in dit nummer is de solo aan het eind, en Freddie op de achtergrond. Een beetje een niemanddalletje dit nummer.

5.The Loser in the End (4:02)
Die drums vallen lekker binnen zeg! Dat belooft wat. Het nummer is een langzame rocker. Daar hou ik wel van. Ook van de stem van Roger ben ik wel gecharmeerd, maar ik blijf me toch afvragen hoe het geklonken zou hebben als Freddie de vocalen waar had genomen. Het einde vind ik een teleurstelling. De solo van May wordt overheerst door een andere (onherkenbaar) geluid en het eindigt in een redelijk zooitje. De laatste 2 tracks van de witte kant vind ik redelijk gemiddeld, en stellen wat teleur in vergelijk tot de 1e 3 tracks

6.Ogre Battle (4:10)
Een wat storende opening voor dit nummer. Het is wel knap gedaan, want wat achteruit opgenomen begint loopt gladjes over in de rock gitaar van May. Dan klinkt het ineens wel erg lekker. Het is een vrij musical achtig nummer. Zoals Queen ze wel vaker maakt. Er wordt dan ook een verhaal verteld over de Ogres die in oorlog zijn. De gitaar van May klinkt lekker agressief, en geeft de sfeer van het nummer goed weer. Het musical achtige stoort me deze keer niet zo.

7.Fairy Feller's Master-Stroke (2:40)
Hoor ik daar een Synth als opener? De zwarte kant neigt wat meer naar een symfonische plaat. Niet echt mijn smaak over het algemeen. Maar Mercury is betoverend genoeg om mijn aandacht er bij te houden. De achtergrond koortjes van Taylor en Mercury maken er een magisch geheel van.

8.Nevermore (1:15)
Vlekkeloos vanuit het vorige nummer ben ik beland in een mooi piano stuk. Er wordt nog steeds een verhaal verteld. Een nummer als deze mag echt wel langer duren dan 1.15. Hier kan ik van genieten!

9.The March of the Black Queen (6:33)
Inmiddels krijg ik een beetje het gevoel dat ik naar War of the worlds aan het luisteren ben. Het wordt me dan toch teveel. Er is echt niks mis met de zang en muzikaal ook niet, maar in feite luister ik nu vanaf de 1e track van kant 1 naar één lang sprookje, en dan gaat de aversie tegen een musical achtige sfeer me toch parten spelen. Teveel tempo wisselingen, teveel gepingel, en teveel overdreven spacey koortjes. Mercury heeft waarschijnlijk al zijn inspiratie uit de kast getrokken en dat in een tig aantal minuten willen stoppen. Wellicht had ie dat wat beter kunnen verdelen. Ik haak helaas wat af tijdens dit nummer.

10.Funny How Love Is (2:50)
Een nummer wat me doet denken aan de single van Larry Lurex. Dit klinkt al weer een stuk beter! Het lijkt wel een Phil Spector productie, de Wall of sound die te horen is, is zo typisch voor zijn sound. Dit nummer redt de zwarte kant voor mij nog enigszins.

11.Seven Seas of Rhye (2:50)
Dit nummer kende ik al voor ik deze lp kende. Nooit echt mijn favoriete track geweest. Live vind ik 'm sterker.

Vooral de witte kant kan me dus bekoren. De zwarte kant is me wat teveel gepingel. Dat is mijn stijl muziek niet, en zal het nooit worden. Het is dat Queen zijn stempel op dit album heeft staan, anders had ik het nooit in bezit gehad waarschijnlijk. Het is natuurlijk wel een document, want na deze 2 albums zou Queen (wat mij betreft) alleen nog maar tot grotere hoogtes reiken. Deze 2 albums zie ik dan ook als warmdraaien voor de toekomst. En horen dus zeker bij een belangrijk deel van het oevre van de mannen. Bij mij zullen ze echter niet zoveel op de draaitafel terecht komen.

Het 3 album van Queen. Ik was nog steeds erg klein, en zou dit album pas in jaren 80 leren kennen. Vond de hoes altijd wel erg indrukwekkend als klein kereltje. Mercury zonder snor (dat vond ik toch raar!) Deze plaat is de 1e Queen plaat die voor mij volledig boeit! Wat een mooi moment moet dat geweest zijn als je in 1975 met deze plaat onder je arm naar huis gaat, na 'm gekocht te hebben in de lokale platenzaak, de naald op de plaat te leggen, en met Brighton rock verrast te worden. Soms ben ik wel eens jaloers dat ik deze momenten niet in de echte tijd heb mogen meemaken.

1.Brighton Rock (5:10)
Een kermis! Dat wordt feest! En dat gevoel is goed! Brain May zet in, en het 1e rock nummer is begonnen! Wat een start zeg! Mercury met kopstem! Dat klinkt ook fijn! De solos van May vliegen in het rond, het kan niet op! Taylor ramt er op los. Queen is er klaar voor, en zetten de toon! Wat een geweld, wat een klasse! De solo van May aan het eind is elke luisterbeurt een genot.

2.Killer Queen (3:00)
De bekende hit single. Hij verveelt me echt nooit, en klinkt nu nog fris! Knappe pop song.

3.Tenement Funster (2:46)
De bijdrage van Taylor. Het intro boeit me meteen. Zijn stem hoor ik graag. Het lome ritme en de mooie drumpartij zijn verslavend. De solo van May een droom! Erg sterke bijdrage aan het album.

4.Flick of the Wrist (3:17)
De overgang naar het volgende nummer is wederom knap gedaan. Een lief klinkende piano wordt gevolgd door een dreigende Freddie. Dit smaakt goed zeg! Culinaire hoogstandjes!

5.Lily of the Valley (1:45)
Van de agressie naar een lief liedje. Hier hoor ik weer een verwijzing naar de fantasie wereld van Mercury; Rhye. De afsluiting van een zeer indrukwekkend drieluik! Effe rust. Wat een schoonheid.

6.Now I'm Here (4:13)
Als jong ventje was ik altijd onder de indruk dat Freddie dan weer links en dan weer rechts verscheen. Gelukkig had ik die truck snel door . Het nummer doet me verder erg weinig. Ik vind het teveel een zooitje, en te onrustig. Ook live ben ik er niet kapot van. Het intro bevalt me nog goed, maar zodra het gaat rocken ben ik er klaar mee.

7.In the Lap of the Gods (3:22)
Dit nummer kende ik van de Wembley opname en vond dat echt een hoogtepunt van die plaat. Toen ik deze versie leerde kennen was dat dus even wennen. De vervormde stem van Freddie was raar. Maar nu vind ik het erg mooi. Mooie opbouw, mooie achtergrond zang, en fantastische muziek.

8.Stone Cold Crazy (2:14)
Het mooie einde van de voorganger, en de toeloop naar dit nummer is heerlijk! Een waar heavy metal nummer! Toen Metallica 'm deed tijdens de tribute kon je goed horen dat dit in metal thuis hoort. Ze deden het erg goed, en met eerbied. Lekker nummer. Even die energie eruit!

9.Dear Friends (1:07)
Mooi die extremen na elkaar. Van snoeihard, naar een zeer rustig nummer. Beide erg kort, maar ook erg goed!

10.Misfire (1:49)
Een poppy deuntje van Deacons hand. de begleidende gitaar is erg catchy, maar ook wat overheersend. Ik vind het een leuke song, maar in vergelijk met het niveau van de rest van de songs een beetje een onderdeurtje.

11.Bring Back That Leroy Brown (2:15)
Een banjo in een Queen song! Wat een leuke combi! Het zou zo een Star Sisters nummer kunnen zijn! Toch is dit erg vermakelijk. Wel weer een vreemde eend in de bijt. Maar laat ook de veelzijdigheid van de band zien, en tevens het theatrale van Freddie. Als ik het goed begrijp een soort van Tirbute aan Jim Croce, die in 1973 is overleden?

12.She Makes Me (Stormtrooper in Stilettos) (4:09)
Weer een loom ritme, maar daarom wel een lekker nummer. De vocalen van May mogen er ook zijn.

13.In the Lap of the Gods... Revisited (3:45)
De versie zoals ie op Queen - Live at Wembley '86 (1992) staat. Ook deze versie maakt weer indruk! Mooie vocalen van Mercury, en de muziek doet me wat denken aan God van Lennon. Een typische stadion meezinger, zoals alleen Queen ze zou maken!

Een album wat veel extremen kent, maar ondanks dat toch echt heel erg boeiend is! Wat is de band ineens volwassen gaan klinken na de 1e 2 platen! Het is allemaal wel wat toegankelijker dan de 2 voorgaande albums. Ik snap dus wel dat de liefhebbers van het 1e uur dit album nog wel goed hebben ontvangen, maar al wel hun vraagtekens begonnen te plaatsen. Ik vind het er in ieder geval alleen maar beter op worden. Bijna perfectie! Ik verhoog van 4 naar 4,5 ster

De hoes laat nog een Freddie zien zonder snor, maar dit is wel de periode dat die welbekende snor zou gaan komen. Het was bijna 1980 toen dit album werd opgenomen, en dat was de periode van de synths. En ook Queen ontkwam er dus niet aan. Er wordt gemeld op de binnenhoes dat dit het 1e album is waar ze dat istrument ingezet hebben. Ik stoor me er niet aan, ik hou er van. De hoes vind ik wat kitsch overkomen. De zilveren gloed valt nog positief op, maar de 4 leather boys.. what were they thinking? De SM pakjes en leren kleding voerden ook de boventoon in de clips van dit album, dus het zal we een ding geweest zijn toen... (Vermoedelijk Freddie's ding)

1.Play the Game (3:32)
Een intro wat doet denken aan een science fiction film. Dat heb ik wel eens vaker bij Queen songs. Wat het intro betekent is me niet duidelijk. Wat volgt is een mooie ballad, met lekkere zware gitaarpartijen van May. Een goed begin is het halve werk, deze song is absoluut een goed begin.

2.Dragon Attack (4:15)
Een funky track van de band. Lekker gitaar en basloopje. Het nummer was al bekend bij me door de b-kant van Another one bites the dust. De link tussen die 2 is niet alleen daardoor gelegd, maar muzikaal gezien is het beide funky, dus dezelfde stijl. De mix met de Queen rock is een mooie. Ik zit er helemaal in! lekker nummer!

3.Another One Bites the Dust (3:03)
Een van Queens bekendste songs denk ik. Heerlijk basloopje, lekker funky ritme gitaar, Freddie in vorm qua zang. Gewoon een super lekker nummer. Queen goes disco. Die flirt was er op het vorige album al, en blijkbaar beviel dat wel. Ik kan me wel indenken dat ook hier Freddie zijn wens naar uit ging. Michael Jackson schijnt de heren aanbevolen te hebben dit op single te zetten. Dat had ie goed gehoord. John Deacon's succesvolste bijdrage.

4.Need Your Loving Tonight (2:48)
En wat simpel pop/rock liedje. Typische Deacon plaat. De voorganger is werkelijk heerlijk, deze vind ik te gemiddeld en te simpel .

5.Crazy Little Thing Called Love (2:44)
Weer zo'n klassieker. Een erg simpel deuntje, zelfs Freddie kon de gitaar ter hand nemen om de akkoorden aan te slaan tijdens concerten. Maar simpel houdt niet in dat 't slecht is. Het is een erg catchy deuntje, wat nog steeds lekker swingt. Dus knappe song.

6.Rock It (Prime Jive) (4:32)
Het begin van dit nummer vind ik echt zo mooi. De zang van Freddie bezorgt met kippenvel. Helaas is die vreugde maar van korte duur. Want het intro is totaal anders dan de rest van de song. Roger Taylor neemt over, en wat volgt is een zwaar teleurstellende song. Jammer.

7.Don't Try Suicide (3:52)
Ook dit intro belooft weer een lekker nummer. Gelukkig wordt ik nu niet zo teleurgesteld als bij de voorganger. Het nummer klinkt wel iets te vrolijk voor de titel vind ik. Ik ken de achtergrond van de tekst ook niet. Wellicht is het een reactie op de verschrikkele Rock it, en hopen ze dat de luisteraars er niet zo depressief van worden, dat dit advies nodig is? Het is geen hoogstaand nummer, maar de Rock 'n roll vibe die erin zit klinkt lekker.

8.Sail Away Sweet Sister (3:32)
Mooi nummer van Brian May! Zijn bijdrages zijn veelal wel sterk. Ook al klinkt zijn stem wat breekbaar op de rustige zingmomenten. Als Freddie inhaakt hoor ik eindelijk ook weer eens zo'n typische en mooi Qeen koor. De begleidende spaanse gitaar brengt een mooie sfeer in de song. Ik hoor dit nummer erg graag.

9.Coming Soon (2:49)
Helaas weer een slappe bijdrage van Taylor. Zijn nummers zijn vaak wel wat rauwer, wat ik graag hoor, maar het is zo simpel. De stem van Mercury redt dit nummer nog enigszins.

10.Save Me (3:42)
De afsluiter laat een bekend en veilig gekuid horen. Een Queen nummer zoals ik ze ken. Mooi intro, mooie song. Dus een waardige afsluiter van de plaat. Knap hoe Queen van die krachtige nummers maakt. Je wilt altijd je vuisten ballen en in de lucht steken op de momenten dat de gitaar inzet op het refrein. Daar was de band "King" in.

Weer geen slechte plaat, maar deze draai ik eigenlijk erg weinig. Net als bij de voorganger mis ik de echte knallers, als zijn Save me, Play the game en Another one bites the dust wel knallers, maar niet in de manier waarop ik het bedoel. Pas op Queen - The Miracle (1989) zou ik weer van dat soort songs tegen gaan komen.

Ten tijde van de release van dit album gingen er al geruchten dat Freddie ernstig ziek was. Ik geloofde er niks van, en bij het zien van I want it all clip al helemaal niet. Freddie was alive and kicking.. (achteraf gezien en terugkijkend natuurlijk helemaal niet, die baard was er niet voor niks) Maar wat een kracht straalt dit album en de band uit. Ik zag het helemaal voor me, Queen had een nieuwe plaat, en aangezien ik in 1986 het concert had gemist, zou ik nu mijn kans kunnen grijpen. Helaas kondigde Freddie al snel aan zichzelf te oud te vinden om nog op tournee te gaan. Dus die droom vervloog nogal snel. Ook dit is natuurlijk een smoes geweest, maar wel een logische.

1.Party (2:24)
De titel kondigt een feestje aan, en voor mij is dat het ook. Lekker uptempo. Een tekst die ik nog niet eerder hoorde in een Queen song. Daarmee doel ik op dat "we got sex" wordt gezongen, en normaal werd daar wat meer omheen gedraaid. Lekkere start!~

2.Khashoggi's Ship (2:48)
Track 1 en 2 lopen mooi in elkaar over. Het feestje is nog niet voorbij meldt Freddie meteen. Weer woord gebruik (Kiss my ass) die ik niet hoorde in een Queen song. Muzikaal ook een erg lekker track. Slow rock, heerlijke gitaar van May. Queen zoals ik ze graag hoor.

3.The Miracle (5:02)
Een moment van mindfulness van Queen. Ze waren er al vroeg mee bezig, maar zo simpel is het. Het leven is mooi, en veel dingen die wij. de mens, als normaal zien zijn in feite bewonderenswaardig. Freddie zet me even met beide pootjes op de aarde met de tekst. Het leven is om van te genieten. Ik vind het een erg mooi nummer (leuke clip ook) maar het einde, waar de versnelling in wordt gezet stoort me. Het is een lelijke versnelling, en het moment naar het einde is gewoon erg lelijk ingemixt. Een teleurstellende afsluiting van een mooi nummer. Het hele nummer door geniet ik wel heel erg van May op gitaar.

4.I Want It All (4:34)
Een top bijdrage van May. Misschien wel een van zijn beste voor de band. Hij ging destijds door een scheiding, en dit was blijkbaar de favoriete zin van zijn (ex) vrouw. Dit nummer kwam als 1e op single uit, en ik was er helemaal lyrisch van. De single begint overigens wel anders dan deze lp versie. Ik prefereer de laatste. Een fantastische song, waar Mercury heerlijk fel zingt! (in de clip is ook goed te zien dat ie zich daar ook lekker uitleeft, want zijn speeksel vliegt lekker in 't rond) Absolute top song van de band!

5.The Invisible Man (3:57)
Toen het album uitkwam was ik helemaal gek van dit nummer. Dat is intussen wel anders. Gecombineerd met de clip zal het destijds meer indruk gemaakt hebben. Nu vind ik het wel een leuke track, maar meer ook niet. Het basloopje van Deacon (of synth??) is erg aanstekelijk. Wel een typische Taylor song. De band introductie (totaal niet nodig natuurlijk) vind ik wel een erg leuke toevoeging. Op de cd staat de remix van dit nummer als extra track. Dat vind ik serieus een draak van de hoogste orde. Van dit album zijn Scandal en Breakthru ook als extended versie verschenen, en zijn vele malen beter.

6.Breakthru (4:08)
Dit schijnt een samenvoeging van 2 nummers te zijn. Het 1e deel A New Life Is Born wat een typische Freddie sound heeft. Erg mooi intro. Ben erg benieuwd hoe het hele nummer zou klinken. De versnelling is Taylor's deel, en dat is goed te horen. Dit is een erg goed poppy nummer, en ook deze clip vond ik erg vermakelijk. Een krachtige en typische Queen song. Wederom erg genietbaar gitaarwerk van May in dit nummer.

7.Rain Must Fall (4:23)
John Deacon's muzikale bijdrage. Na de mindfulness van the Miracle, is het ook belangrijk om te realiseren dat het soms wat tegen kan zitten in het leven. Maar niet getreurd, het komt altijd weer goed. Aangezien Mercury de tekst schreef kan de gedachte me met terugwerkende kracht niet ontgaan dat dit toch gaat over zijn ziekte: You lead a fairy tale existence
But into every life a little rain must fall. Hij lijkt een soort troost te zoeken in het feit dat het allemaal voor de wind is gegaan, en dat zoiets niet altijd zonder vallen zal gaan. Muzikaal ook interessant, want ik hoor toch een soort van Latijns Amerikaanse percussie in dit nummer. Een vrolijke bas loodst me door het nummer heen. Mercury's vocalen zijn om van te smikkelen! Fijn samenspel met May op gitaar, dit nummer bevalt me erg goed.

8.Scandal (4:43)
Een kritische song naar de Britse pers. Geschreven door May, en een reactie naar alle verhalen die in de pers verschenen n.a.v. zijn scheiding en de vermoedelijke ernstige ziekte die Mercury volgens de pers zou hebben. Een zeer persoonlijk nummer dus. Het nummer wordt gedragen door de fantastische zang van Mercury. De opbouw van het nummer vind ik ook altijd erg mooi. Dit nummer is altijd een van mijn Queen favorieten geweest.

9.My Baby Does Me (3:23)
Een nummer van Deacon en Mercury, wat (mede daarom) ook doet denken aan Rain must fall. Het heeft een beetje hetzelfde sfeertje. Het is een liefdes betuiging aan de kat(ten) van Mercury: She's just a pussycat. Iets wat op Queen - Innuendo (1991) nog eens zou gebeuren met Delilah. Dat Freddie een groot liefhebber was van deze beesten was bekend, en blijkbaar was die liefde zo groot, dat hij er wat songs over schreef. Ik vind de sfeer in de song erg mooi. De tekst lijkt tot aan de bekendmaking echt te gaan over een liefdesrelatie tussen mensen. Een beetje humor en spelen met tekst van Mercury niet vreemd. Deacon en May spelen een mooie rol in dit nummer. En de uithalen van Mercury geven me kippenvel.

10.Was It All Worth It (5:46)
Misschien wel het meest indrukwekkende nummer van de plaat. Freddie blikt terug op een mooi bestaan, en trekt de conclusie dat hij het precies weer zo zou doen, als het kon. Dat is een fijne gedachte. Ten tijde van de release was nog niet duidelijk wat en of er iets aan de hand was, maar dit is toch een soort van afscheids song van de man.
Het intro maakt heel erg veel indruk, de song zelf is heerlijk rauw! De tekst is ondanks de lading toch postief. Natuurlijk ben ik de tekst anders gaan beluisteren na Freddie's dood, maar het heeft alleen maar een mooiere lading gekregen. Freddie wist dat ie dood ging, en het was goed zo...

Ik vind dit samen met Innuende Queen's beste werk. Ik geniet van Freddie's vocalen in elk nummer. De rest van de band musiceert ook fantastisch, en er zit natuurlijk een behoorlijke emotionele lading op de plaat. Die 4,5 ster zijn volledig terecht wat mij betreft.

Het is 1984. Kleine Lennon is enorm liefhebber van Doe Maar, maar heeft ondertussen ook al andere muziek ontdekt. Golden Earring, Duran Duran, Depeche Mode en Queen kwam daar ook bij. Radio Ga Ga kwam op single uit, en ik was meteen verkocht. Wat een kracht, wat een stem, wat een video clip! Dit waren eindbazen voor me Vooral die ene met die snor. Wat een krachtige man! Toen I want to break free volgde wilde ik meer horen. Sinds die tijd ben ik ze niet meer uit 't oog verloren. Ik had natuurlijk 10 jaar in te halen. Deze 10 jaar heb ik tijdelijk opgevangen met de lp Greatest hits. Ook die viel goed in de smaak. Nu, ruim 30 jaar later heb ik alles van de band wel in bezit, en bewonder ze nog steeds. En de kracht van Mercury is nog steeds als toen. Een bijzondere band, met een zeer bijzondere frontman.

1.Radio Ga Ga (5:49)
De eerste tonen slepen me al mee. De beat is rustgevend, de synths en rest van de muziek eveneens. De zang van Mercury raakt me. De kracht van het refrein pakt me nog steeds. De clip vliegt aan me voorbij, die honderden mensen daar die met zijn allen in het ritme van het nummer hun handen in de lucht staken. Erg mooi nummer, wat totaal niet aan kracht heeft ingeboet in de loop der jaren. Mijn allereerste kennismaking met de band, een zeer aangename. Zeer sterke Taylor compositie, gepimped naar het juiste niveau door Freddie.

2.Tear It Up (3:28)
Een beetje een begin als We will rock you. De song neigt naar de oude Queen. Het rockt goed, en de gitaar van May wordt lekker geraakt! Het is een compositie van May, en gelukkig hebben ze de vocalen aan Freddie gelaten. De combinatie met dit soort muziek past hem erg goed. Wederom een erg fijne track, die live echter wat rauwer klinkt dan hier. En dus in die hoedanigheid nóg beter klinkt.

3.It's a Hard Life (4:08)
Een zeer typisch Freddie achtig intro laat ook meteen een echt Queen geluid horen. Het is het begin van (voor mij) één van Queen's mooiste nummers. Weer hoor ik die power in het refrein. Iets wat alleen Queen kon zonder meteen overdreven te klinken. De melodie is bijzonder mooi, en de vocalen van Mercury vind ik echt waanzinnig. Echt een schot in de roos dit nummer. Ik herinner me de clip ook nog goed. Ook typisch Freddie, lekker theatraal met veel overdreven kleding en make up/haar. Toch heeft de single hier niet veel gedaan, dat heb ik nooit echt begrepen.

4.Man on the Prowl (3:28)
Een rock 'n roll track. De vergelijing met Crzay little thing called love is snel gemaakt natuurlijk. Dit nummer bevat wel wat meer instrumenten, en een echte Rock 'n roll piano. De echo in Freddie's stem doet denken aan een Elvis tribute. Het nummer is niet hoogstaand, maar zeker niet slecht. Weer geniet ik van Freddie's stem. Het wat aprubte einde verrast me wat, en had naar mijn idee wat subtieler gedaan kunnen worden.

5.Machines (Or Back to Humans) (5:10)
Een nummer wat meteen een soort sign of the times laat zien. De synth voerde de lijsten aan in deze periode. Maar eigenlijk is dit alleen het geval in het intro. Het refrein wordt heerlijk opgepakt door drums, gitaar en bas. De elektronische stem (Taylor) vind ik wat storen in de song. Het past wel bij het thema, maar maakt het nummer wat stuk. Ik vind dit de minste track van het album. Meer B-kant waardig.

6.I Want to Break Free (3:20)
De single versie begint met een synthesizer en dus anders dan de versie op het album. Persoonlijk vind ik de 7 inch intro mooier. Maar dat doet verder niks af aan het nummer. Natuurlijk heeft de hilarische clip bijgedragen aan het succes van dit nummer. Freddie als vrouw (inclusief snor) maar ook Taylor als meisje.. en ik moet zeggen dat hij er echt heel erg vrouwelijk uit zag in die clip. Het nummer zelf kan natuurlijk nooit meer worden los gekoppelt van die beelden. Wel verrassend dat het idee van die clip van Taylor afkomstig is, terwijl je zou denken dat Mercury hier toch meer mee te maken zou hebben. Het blijft voor mij ook nog steeds een vermakelijk nummer. Mede door de weer prachtige vocalen van Freddie. Geschreven door Deacon, die weer laat zien dat hij erg goed was in het componeren van zeer hitgevoelgie songs.

7.Keep Passing the Open Windows (5:21)
Een intro ala Hard life. Het heeft me wel meteen te pakken. de bas en piano die volgen doen me denken aan een Joe Jackson track. Dat gevoel blijft het hele piano werk me vervolgens geven in het nummer. Als het nummer dan toch echt op gang is gekomen, zijn we weer in een Queen song beland. Ik geniet van het nummer. De synths laten een geluid horen, die ik herken van Freddie's solo album Mr. Bad guy. Mooie gitaarwerk en solo van May.

8.Hammer to Fall (4:28)
Weer een rock track, geschreven door May. Ook hier zijn de lead vocalen voor Freddie. Ook bij dit nummer prefereer ik de live versies. Die zijn wat sneller (lijkt het) en wat rauwer. Dit is toch wat gepolijste rock. Neemt niet weg dat ik weer geniet. Dit blijft een lekkere meezinger.

9.Is This the World We Created? (2:13)
Een track met een maatschappelijke boodachap die (helaas) nog steeds van kracht is. De inhoud gaat over armoede in de wereld (in dit geval Afrika) en past goed bij het Live Aid idee. Ik vind het een erg mooie afsluiter, en dit nummer zet me nog steeds aan 't denken bij elke speeltbeurt. Het is even feest, maar aan 't eind moeten we ook weten dat er op vele delen van de wereld een heel ander leven wordt geleefd.

Het moge duidelijk zijn, Queen heeft na Hot Space zijn excuus aangeboden met dit album aan de fans die nogal geschrokken waren. Zoals in de 70's werd het niet meer, maar in ieder geval was de rock gitaar weer ter hand genomen. Voor mij was dit album een zeer aangename kennismaking met de band. Indrukwekkend vooral. De reanimatie van de band die zo hard nodig was. Het leek afgelopen na Hot Space, gelukkig is dit uiteindelijk niet het geval geweest. We hadden veel moois moeten missen.
Na het Live Aid concert hadden de heren hun reputatie weer helemaal terug en sloot iedereen ze in hun hart. Wat een geweldenaars waren het die dag. Ook al lees ik alsnog van veel oudere liefhebbers dat ze dit album niet zo trekken, live was de band de baas!
4 dik verdiende sterren voor dit album!