Er is een nieuwe band uit Amerika, genaamd Fleet Foxes. In alle opzichten voldoen zij aan de kenmerken van een band uit de jaren '70. Uiterlijk en inhoud zijn beiden een schoolvoorbeeld van hoe de muziek vroeger was.

Ze nemen de tijd voor hun composities en ze doen moeite om een mooi stuk muziek neer te zetten. Waar andere bands van tegenwoordig (bijna allemaal) vooral houden van veel distortion en herrie - wat overigens soms best leuk uitpakt - richten deze vijf zalvende stemmen zich vooral op kwaliteit van een nummer als geheel.
Ze zijn vooral alternatief. Ik zou ze in het kader van de integratiebrief van Van der Laan bijna "nieuwe hippies" willen noemen.
Zeker een aanrader en een verademing tussen al die snelle en makkelijke liedjes van tegenwoordig.

In nrc.next werd de vergelijking getrokken met een band die Low Anthem heet. In datzelfde artikel werd ook Miller ofzo genoemd. Volgens mij zit er een terugkeer naar de jaren '70 aan te komen in de muziek. In de nieuwe generatie zitten jongelingen die de behoefte hebben om terug te keren naar vroeger. Een vreemde vorm van nostalgie, daar deze jonge twintigers die tijden zelf niet hebben meegemaakt.
Als ik een voorzichtige voorspelling mag doen, zijn er over tien à twintig jaar veel meer van deze bands. Bands die muziek maken waar het gaat om de inhoud. Wie weet vinden we in 2024 in de hitlijsten een opvolger van Bob Dylan of Pink Floyd terug.
Ik wacht met spanning af, de cd van Fleet Foxes grijs draaiend.

Oke, er bestaat dus een 'speciale versie' van dit album.
Deze is geloof ik alleen op cd te verkrijgen. Wat je dan krijgt, is -vanzelfsprekend- het album Tonight op de eerste cd, en op de tweede cd een soort van 'remix' cd, genaamd Blood.

Ik vind het album Tonight een prachtig album; je knalt er heerlijk doorheen en je kan er maar geen genoeg van krijgen.
Maar ik geloof dat de meneren van Franz Ferdinand iets te veel in die lucid dream zijn gebleven, want Blood is wel zo'n ongelofelijk slecht verzonnen en slecht geproduceerde soort van 'disco-mix-hit'-cd, dat je denkt dat je je op een slecht strandfeest bevindt.

Dit hadden ze veel beter er gewoon buiten kunnen laten want dit gaat totaal buiten het begrip muziek om. En het trieste ervan is, is dat FF wél muziek kan maken! Dat hebben ze namelijk bewezen in de drie albums van ze, maar om nou met zo'n slechte remix-cd te komen vind ik echt een heel laag dieptepunt.

Ik hoop dat ze nooit meer zoiets zullen doen, maar gewoon echt goede muziek zullen blijven maken, want dat kunnen ze gewoon wel.

Harry is in mijn ogen en natuurlijk vooral oren de beste gitarist alive. Zijn nummers steken zo goed in en ingewikkeld in elkaar; bij elke luisterbeurt ontdek ik iets nieuws en steeds sta ik weer versteld van het o zo soepele gitaarspel waarmee hij het geheel - alle verschillende partijen en aspecten in één nummer - samenbrengt tot een prachtig luisterbaar geheel.
Huiswaarts is een duivels meesterwerk om te componeren en dan ook op die manier te spelen! En in hetzelfde rijtje staan ook Elixer en Meta Sequoia als toppers van dit album.
Goofy is ironisch maar ook weer meesterlijk gecomponeerd en je wordt er bij het luisteren zelf ook sloom van - net als Goofy, de Disneyfiguur.
Hij blijkt op MuMe niet zo bekend te zijn en dat is doodzonde want dit is een geweldige gitarist met prachtige composities.

als je van plan bent zelfmoord te plegen, moet je naar dit album luisteren, en dan weet je weer waarom.
muzikaal is het goedkoop emotioneel (als bv in het The Seafaring Song de viool er zwoelend doorheen komt met een wel heel makkelijk melodietje) en deprimerend.
het lijkt wel alsof deze man wil bewijzen dat hij de baard in de keel heeft, maar daarbij vergeet goed te zingen (The Raven). af en toe op de achtergrond de vrouw erdoorheen maakt het allemaal heel Amerikaans gevoelig. NEP dus.
ze doen zich hier heel makkelijk af met het aantal verschillende noten dat ze zingen, wat er dus heel weinig zijn. met nog makkelijker gitaarspel stelt dit niks voor (maar dat zei ik al toen ik het Amerikaans gevoelig noemde).
ik heb het halverwege maar opgegeven want sorry jongens, ik ben hier niet over te spreken... ik vind het slechte muziek

Een plaatselijke cd-winkel had 'm vrijdag al liggen. Ik heb hem dus:)

Je merkt heel erg goed dat Muse zijn duistere sfeertje kwijt is en dat vooral Bellamy in zijn stem een stuk volwassener is geworden. Het heeft nog echt wel de goede oude Muse-sound. Ik ga ze in november live zien, tijdens de tour van dit album. Dat wordt erg gaaf, want deze nummers zijn echte live-nummers: veel kracht en energie gaat erin zitten, zeker op een live concert.
Bellamy heeft zich flink ontwikkeld door de jaren heen en het gaat de goede kant op (de voorgaande albums waren ook top! Met name Absolution en Origin of Symmetry).
Hoewel dit album verrassend laag wordt beoordeeld op deze site, vind ik het toch een echte aanrader voor de Musefan!

Zonde trouwens wel van dat derde nummer, dat had gewoon niet gemoeten. Als die drummer wil experimenteren in Rihannastijl doetie dat maar in zijn eigen kamer:P.

Ik begrijp de muziek niet. Voor mij is het een boeltje instrumenten dat bij elkaar, gestimuleerd door een flinke voorraad drugs, een beetje hippieherrie zit te maken.
Er zit zo'n hoog tingeltje in dat constant wordt herhaald en ik heb daar wel genoeg van na tien minuten maar het gaat vrolijk door. Het eerste nummer heeft zo z'n mooie en bijna magische momenten maar dat tingeltje en het bij de pscyhedelie gebruikelijke vijf-minuten-herrie-stuk laat een nogal negatieve herinnering over aan de muziek.
Het tweede nummer is al beter maar nog steeds te veel 'acid' naar mijn smaak.
Het had veel beter geklonken als de helft van de instrumenten was geschrapt en de saxofoon wat meer dominantie in het spel had gehad. Dan was het denk ik echt wel goede muziek geweest maar dit kan mij (op het moment) echt niet betoveren of zelfs maar boeien.
Maarja, ik ben dan ook niet in hippieland en -tijd geboren:).

Als je het titelnummer van dit album beluistert, kun je tot maar één conclusie komen; dit zijn échte musici. Nu wil ik niet zeggen dat ze zich meteen kunnen meten met grootheden als Mozart en Beethoven, maar ze komen van alle bands van de afgelopen 50 jaar het dichtst in de buurt.
Pink Floyd laat zich hier van een hele andere kant zien en bewijst hier varierend, origineel en briljant te zijn.
Atom Heart Mother - het nummer - is klassieke muziek, hier en daar gemixt met 'moderne' muziek (drum, gitaar) en op een gegeven moment heerlijk experimenteel. Een van de mooiste stukken van dit nummer is de opbouw naar de zin 'silence in the studio' en hoe alles daarna weer precies in elkaar past en prachtig verdergaat.

Dan hebben we nóg 4 nummers op dit album, waarvan Summer '68 mijn favoriet is (Richard Wright; petje af).
Alan's Psychedelic Breakfast vind ik gewoon humor afgewisseld met rustige muziek.
Al met al een prachtig album. Je moet er overigens wel meerdere keren naar luisteren voordat je hem kan waarderen, want in het begin lijkt het heel rommelig. Je moet jezelf als het ware aanpassen aan de muziek en een beetje in de sfeer komen. Dan is dit geniale muziek.

Het mooiste album van naar mijn mening de beste band ooit.
Albums van voorgaande jaren waren al erg mooi en allen uniek, maar Dark Side Of The Moon is het toppunt van originaliteit in zowel tekst als muziek.
Ik denk ook dat hier de samenwerking tussen Waters, Gilmour (en Wright) optimaal was, en dat dit album daarom zo geweldig goed en strak in elkaar zit.
Na dit album is de kwaliteit van de muziek van Pink Floyd alleen nog maar afgenomen; tijdens The Wall overheerst Waters duidelijk en het is een prachtig album, maar toch te weinig inbreng van Gilmour.
Maar Dark Side Of The Moon is een meesterstuk.
Tekstueel is dit album zeer sterk met natuurlijk Time en Money, maar ook Brain Damage.

Money is het beste nummer van het album; de tekst is dus erg goed, maar ook het enorme en knallende instrumentale stuk is overweldigend.

Tijdens het hele album heerst er een geweldige sfeer van perfecte combinatie tussen muziek en tekst.
Met Eclipse als knallend einde is dit een tijdloos (ik weet het, deze term is al vaker gebruikt bij dit album, maar het klopt!) en meesterlijk werk van Pink Floyd.

Hmm... ik vind het nogal een irritante sound. Het lijkt wel alsof dit een garagebandje is, die nog een heleboel te leren heeft. (Oke, het is dan wel The Police, maar ik vind het voor zo'n alom gerespecteerde band erg amateuristisch en rommelig klinken)

Naast Roxanne (en misschien Can't Stand Losing You) staat op dit album geen goede muziek. De teksten stellen niet veel voor (constant één of twee zinnetjes herhalen) en de muziek al helemaal niet. En Sting z'n stem begint me tegen het eind van het album ook de keel uit te hangen.
Elke keer die slappe fade-outs op willekeurige momenten zijn ook vervelend. Het maakt namelijk niet uit of zo'n liedje twee of tien minuten duurt: hetzelfde is die toch wel.

Voor zo'n 'goede' band vind ik het verbazingwekkend slecht. Jammer.

De eerste keer dat ik deze cd opzette dacht ik dat ik een miskoop had gedaan. Ik kende Whiskey in the Jar en vond dat een vet nummer maar de rest vond ik maar matig.
De tweede keer echter, drong het op de een of andere manier wél tot me door: Thin Lizzy heeft gewoon, naast Whiskey, een heleboel vette nummers gemaakt.
Dit is lekker rauwe rock 'n' roll van vrij hoge kwaliteit. De muzikanten zijn zeer bedreven in het bespelen van hun instrumenten, waarbij natuurlijk vooral de gitaarriffs naar buiten springen.
Ja, dit is echte pub-muziek, maar het komt dan ook uit Ierland, dus zijn ze daar min of meer verplicht toe.