Ja, u leest het goed, een 46 minuten durende Playing in the Band. De langste ononderbroken jam van the Dead ooit. Een trip into deep space. Vooropgesteld, ze hebben wel eens beter gezongen (over Box of Rain zwijg ik beter, al heb ik persoonlijk een enorm zwak voor Phil), maar wat deze compilatie zo bijzonder maakt is het experimentele, vrije spel; met een speelduur van 4 uur wordt hier een gemiddelde van 12 minuten per nummer aangetikt. Verder erg de moeite waard: Bird Song en de Truckin'>Jam>Not Fade Away>Going Down the Road combo.

Leuk live album, samenvatting van de akoestische sets van de herfst tour van 1980. Met een uur en tien minuten wat aan de lange kant, praktisch twee keer zo lang als de daadwerkelijke eerste set bij deze concerten. Veel nummers die in 1970 werden gespeeld tijdens de akoestische set worden weer van stal gehaald, aangevuld met moderne klassiekers uit eigen werk en 'nieuwe' traditionals.

Tot mijn schaamte niet eerder geluisterd, op de een of andere manier stond de hoes me wat tegen en dat koppelde ik dan ook mijn verwachting naar hoe de show klonk. Inmiddels wel gedaan (de CD staat in bestelling) en stelde niet teleur. De Drums > Space is nog steeds even doorbijten (al schijnt dit één van de betere te zijn), maar Other One > Eyes of the World is echt super goed. Het zou echter Grateful Dead niet zijn of Jerry Garcia verprutst te eerste zin van Bertha. Ook leuk, de toegift van Werewolves of London.

Houdt het midden tussen de Wall of Sound en 1977 concerten. Goede mix van de beste nummers van From the Mars Hotel, Wake of the Flood en Blues for Allah, met wat vroege versies van Terrapin Station nummers en klassiekers als Saint Stephen. Welkome aanvulling op een album als Barton Hall 1977. De setlist is wat diverser, maar zang en spel wat minder. Toch zitten ook her en der bijzondere momentjes verstopt die de nummers die je toch al vele malen hebt gehoord genoeg added value geven.

Meer dan prima concert, maar je kunt je de toegevoegde waarde bovenop Dick's Picks Volume 4 en 8 afvragen.

Dr eerste 5 nummers zijn van dag 1, de rest van dag 2. Vandaar twee keer een half uur durende uitvoering van Lovelight. Houdt het midden tussen Live/Dead en Skull&Roses. Hidden gem.

Spel en zang is van constant en prima niveau. Geluidskwaliteit laat af en toe wat te wensen over. Had wat minder Dylan covers kunnen hebben, verder goede doorsnede van een concert uit 88. Beter dan Dylan and the Dead maar met 4 uur wel een lange zit.

Best prima plaatje, maar net niet genoeg voor een 4. Good Lovin en All New Minglewood Blues kennen we al een tijdje en zijn hier in een nieuw jasje gestoken. Verder aangevuld met prima nummers als Shakedown Street, Fire on the Mountain, I Need a Miracle en Stagger Lee, die hun weg regelmatig naar live concerten wisten te vinden. Ietwat gedateerde disco productie helaas.

Zag dat ik nog geen stem had toegekend. Dit album was vorige week aan de beurt bij het Grateful Dead Archival Live Albums topic op Steve Hoffman Forums.

Er staan een aantal geweldige jams op en het is totaal verkeerd om met de ogen van vandaag te kijken naar een complitie album uit 1999. Inmiddels is er zoveel additioneel live materiaal uitgekomen, waaronder enkele volledige concerten waarvan er op deze box een enkel nummer staat.

Wat het nu nog vooral interessant maakt zijn dus de studio outtakes van 65/66 en die uit 1993. Ok is de balans wat zoek, er zitten her en der grote gaten in en er ligt wel heel erg veel focus op de Vince jaren (vanaf de zomer van 90, na de dood van Brent).

Toch staan er hier ook dingen op die destijds van grote waarde waren, zoals Sing me Back Home van Veneta (van Sunshine Daydream), Watkins Glen Soundcheck, Dark Star Jam / Spanish Jam / U.S. Blues en So Many Roads (van hun laatste concert met Jerry) om maar wat te noemen.

Als een geoliede machine werken ze zich door de setlist heen. Bewonderenswaardig hoe Jerry zich heeft hersteld na zijn coma en hoe Brent zich bij het geheel heeft weten te voegen. Blow Away is één van de hoogtepunten en het begin van een bijzonder sterke sequentie van nummers. Van de twee Stones Covers is It's All Over Now de leukste.

Geluidskwaliteit is belabberd, maar in de remaster nog enigszins te pruimen. De wall of sound leende zich niet voor goede opnames, doordat de microfoons heel scherp stonden afgesteld (om feedback te voorkomen) klinkt met name de zang plat en ingeblikt. Veel 74 shows lijden hieronder. Daarbij is de tracklist niet representatief voor een concert uit 1974 én is The Mars Hotel maar een beetje hit en miss. Grateful Dead Movie Soundtrack is een veel betere keus voor dit jaar. Zonde want de band was hier enorm op elkaar ingespeeld, met name Keith was bij vlagen geniaal. En om met de woorden van Lesh te spreken, na deze tour en de sabbatical werd het nooit meer hetzelfde (maar misschien is hij mei 1977 vergeten).

Aanvulling/correctie op bovenstaande: je zou kunnen beargumenteren dat deze release overbodig is geworden door het uitbrengen van Europe 72 - the Complete Recordings dan wel Europe 72 - vol. 2, niets is echter minder waar. Eerstgenoemde is fysiek niet meer verkrijgbaar, de tweede zijn slechts twee Cd's met aanvullingen op Vol. 1. De originele Europe 72 is bovendien ook dermate nabewerkt met overdubs dat je amper nog van een echt live album kunt spreken.

Blijven over deze 4 cd's met 37 verschillende nummers, puur onversneden Dead. De tour door Europa is van een zeldzaam hoog niveau een deze compilatie is daar het bewijs van. Het heeft de flow van een regulier concert en bevat het gros van de prijs nummers. Natuurlijk missen nummers als Brown Eyed Women, Cumberland Blues en He's Gone, maar daar staat genoeg moois tegenover. 5*

Ben er bijna doorheen. Voor de liefhebber van de wat meer experimentele Grateful Dead is dit een absolute aanrader met veel jams, waarvan de meest extreme Playing in the Band en Dark Star zijn op schijf 1 en 2. Omdat het een compilatie van 5 concerten betreft en het zo is samengesteld dat elke schijf afzonderlijk te beluisteren valt, pak je veel makkelijker één van de schijven uit de kast zonder dat je cohesie met de rest mist. Desondanks hebben de afzonderlijke schijven wel onderlinge verbintenis.

Zoals gezegd ligt de focus op de experimentele fase van The Dead, wat representatief is voor de band anno 1974. Zomaar een paar nummers luisteren kan dan weer niet, je mist dan toch echt wel wat.

Hoe dan ook ben ik blij dat deze soundtrack er is. Steal Your Face was een eerste poging, maar de geluidskwaliteit is abominabel. De tapes waren niet geweldig van kwaliteit (hoe ze dat hebben opgelost voor deze release is me een raadsel) en de quad mix werd samen gevouwen tot stereo wat het niet beter maakte. Tel daarbij op dat er geen enkele jam opstond (het weglaten van Weather Report Suite, Scarlet Begonias en Eyes of the World is onvergeeflijk) en het is logisch dat de recensies zo slecht waren. Dat is nu rechtgezet.

De geluidskwaliteit is over het algemeen erg goed, dynamische mix met veel detail. De bas van Phil zit er goed in een ook de piano van Keith krijgt voldoende ruimte. Enige minpunt is dat de zang wat sibilant klinkt af en toe.

In het kader van 'Grateful Dead Archival Live Release Thread' op Steve Hoffman deze week dit album weer aan het beluisteren. Ik heb al een schappelijk geprijsde kopie weten te bemachtigen op Discogs, vooral interessant is hoe beschreven staat hoe het album 'gered' is. Dit is namelijk één van de eerste 8-sporen opnames, destijds state-of-the-art, maar omdat de microfoons niet goed opgesteld stonden was er nogal wat 'bleed' over de diverse sporen. Dit hebben ze op de computer kunnen rechtzetten door op basis van de timing van de bas de precieze afstand uit te rekenen tussen de instrumenten, zo het faseverschil bepaald en de sporen opgeschoond. Het resultaat mag er zijn.

Morning Dew eindigt overigens nogal abrupt omdat de avondklok overschreden werd (hoe actueel) en men er de stekker uit trok. Jammer, want Garcia was net aan een spectaulaire solo begonnen. Mag de pret niet drukken.

Overigens is dit de beste versie van New Patato Caboose. Maar er staat teveel goeds op om slechts twee nummers te kunnen aanmerken als favoriet zonder een ander nummer te kort te doen.

Cowboy Neil at the wheel of the bus to never ever land

Heeft ietwat te lijden onder de 'contemporary' productie, maar een goede dwarsdoorsnede van Grateful Dead anno 1989/90. De band is na 10 jaar (met Brent dan) goed op elkaar ingespeeld en dat leidt ertoe dat de concerten van een veel constanter niveau zijn dan in de jaren 70. Nadeel daarvan is tegelijkertijd dat het niveau van Sunshine Daydream of Barton Hall niet meer gehaald wordt, maar toch. Persoonlijk blijf ik het jammer dat Phil zijn harmonieën niet heeft terug gekregen na het vertrek van Donna Jean en Keith, Brent is soms net wat te aanwezig, zoals bijvoorbeeld op Mississippi Half Step. De wat langere jams, zoals Eyes of the World en Help on the Wat, etc. lopen als een trein en zijn kenmerkend voor deze periode. Victim or the Crime is de enige zwakke broeder. Qua zang hoor je de sleet op Jerry's stem een beetje en Bob's stem is wat minder diep en soepel, maar over het algemeen ook in orde. Blijft jammer dat Brent is overleden, zal ongetwijfeld hebben bijgedragen aan de terugval een dood van Jerry en dus het einde van de band.