(reactie op ander bericht)


Zo sloot ik nog af bij de vorige plaat. En toen kwam Volume 8: The Threat Is Real. Een plaat die werkelijk waar geen enkel toegevoegde waarde heeft ten opzichte van de vorige twee. Behalve dat ze nu vooral al helemaal klinken als andere bands en niet als zichzelf. Eigenlijk doen ze nu hetzelfde als wat ze in hun Thrash dagen deden, hetzelfde kunstje blijven herhalen zonder echte groei of nieuwigheden.

Dat ansich is nog niet eens zo'n groot probleem. Ze leverde in de 80s best prima albums af. Het wordt alleen vervelend als je niet meer als Anthrax klinkt maar vooral als de toenmalig populaire Alt. Rock/Grunge/Nu-metal acts (met een vleugje Country erbij). Ze voegen met deze plaat in die genres eigenlijk niets toe, en al helemaal niet na 2 redelijk sterke en interessante platen. Mijn grootste kritiek is echter dit allemaal vrij ongeïnspireerd overkomt. Het voelt meer als left over materiaal dat ze maar op een album gesmeten hebben omdat ze nog wat moesten uitbrengen. Nu is Anthrax wat mij betreft nooit een voorloper geweest qua muziek, maar ze wisten vaak wel wat leuks of interessants erin te verpakken. Deze keer niets van dat alles helaas.

Het maakt van Volume 8 een plaat die toch wat teleurstelt. De stijl kan ik wel waarderen, maar ze deden het op de twee voorgangers toch flink beter. Wil niet zeggen dat er geen leuke nummers op staan om voorbij te horen komen. En de plaat zelf is niet vervelend om te horen. Maar er is geen enkel nummer waarvan ik zeg die zet ik graag nog eens op. Dat is jammer, want de band klinkt in de 90s voor mij toch wel beter dan in de 80s. Hopelijk herpakken ze zich weer in de 00s.


Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. Among the Living
7. Fistful of Metal
8. Volume 8: The Threat Is Real

Het heeft eigenlijk geen bal meer met Thrash te maken, maar Anthrax is hier wel lekker op niveau bezig wat mij betreft. Verrekte lekker dit.

Ze gaan door op de Grungy alternatieve Rock tour. En daarmee komt de rauwheid ook weer een beetje terug. Dat was op de vorige al het geval, maar het valt me hier wat meer op merk ik. Het gepolijste is wat verdwenen en het doet me weer wat denken aan hun begindagen. Dat rauwere kan ik wel goed waarderen. Evenals het sfeertje dat ze hier ten gehore brengen. Toch merk doet deze het toch iets minder dan de voorganger. Die blijft toch wat meer boeien merk ik.

Er zitten een aantal erg lekkere nummers tussen, zoals de openener, In a Zone en Bare (hierbij moet ik toch wel aan Pearl Jam/Eddie Vedder denken). En wat meer meezing achtige nummers. Mijn commentaar van de vorige plaat gaat hier ook grotendeels op. Vooralsnog vind ik de voorganger wel iets fijner, hoewel deze wel wat meer gefinetuned en gestroomlijnd overkomt. In ieder geval geen verkeerde richting voor Anthrax wat mij betreft. Ik mag dit wel.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. Among the Living
7. Fistful of Metal

Er is een nieuwe plaat van Steven Wilson en ik heb weer een recente vakantie gehad. Dat ging de vorige keer ook heerlijk hand in hand dus eens kijken wat we er nu van kunnen brouwen .

De vakantie was deze keer een korte trip naar de Algarve in zuid Portugal. Lekker warm, mooie omgeving, leuke gezellige dorpjes, heerlijke vis en sangria om te nuttigen en verrekte veel Nederlanders. Heerlijke vakantie gehad in ieder geval en op zowel de heen als terugvlucht dit albums eens opgezet (evenals de limited edition). En eerlijk is eerlijk, dat beviel mij een stuk beter dan zijn vorige poging.

Objects Outlive Us is een erg fijn nummer, maar tegelijkertijd ook erg bekend. Het doet veel denken aan zijn oudere werk en lijkt wat meer terug te grijpen naar dat werk. Opvallend is dat Orchestral Objects dat gevoel extra goed weet over te brengen. Tegelijkertijd bevalt die versie mij ook beter dan wat hij op de cd gezet heeft. De klassiekere instrumentatie geeft wat meer sfeer aan het geheel en weet er ook wat meer spanning in aan te brengen. Jammer dat het gelimiteerd is tot de limited edition. Normaliter was ik gek genoeg om dat soort versies blind te kopen, maar gezien zijn laatste paar platen en de belachelijke prijzen die je er tegenwoordig tegenaan mag gooien besloot ik het niet te doen.
En dan ook direct een kleine zijsprong naar die versie. Want de extended versie van Permanence is ook wel heerlijk. Lekkere chille ambient van een klein kwartier. Daar kan ik ook wel van genieten. De rest van de bonus nummers zijn wat minder interessant, maar die twee nummers zou ik toch best graag op cd willen hebben. Maar helaas.

Goed, terug naar het nummer zelf. Want de opbouw is fijn, de afwisseling is lekker en ik kan zijn zang hier wat beter hebben. Hij weet een fijn muzikaal landschap te creëren en neemt voldoende tijd om dingen mooi uit te werken zodat je als luisteraar toch wel erg soepeltjes door het landschap reist. Muzikaal zit het dan ook erg lekker in elkaar en doet het, zoals ik al aangaf veel denken aan zijn oudere werk. Zowel zijn eerste paar solo platen als de PT platen uit diezelfde tijd. En laat dat nou net mijn favorieten periode van de man zijn muzikale werk zijn. Het is dan ook vaak een gevalletje van herkenning in een wat nieuwer muzikaal landschap. Alsof je in een onbekend restaurant in het buitenland lekker zit te genieten van een heerlijk plaatselijk gerecht en er naast je een (steeds luidruchtiger wordende) Hollander zit die zijn vierde Heineken naar binnen tikt. je geniet ervan, maar je hebt niet helemaal het idee echt op vakantie te zijn. Toch is de sfeer goed genoeg om die Hollander even te negeren. En zo ervaar ik dit nummer ook wel een beetje. Het klinkt en voelt ergens allemaal alsof ik het eerder gehoord heb, vertrouwd en bekend. Maar het gehele plaatje is lekker genoeg om toch wel goed van kunnen te genieten. Het nummer zal niet direct bovenaan mijn toplijstje staan, maar staat er zeker wel in. Erg fijn nummer en ben blij hem weer eens zo te horen.

En dan nummer 2. The Overview. Hier klinkt Wilson weer flink meer zoals zijn recentere werk. En had makkelijk op zijn laatste cd kunnen staan. De kritieken die ik daar had gaan hier dan ook wel een beetje op. En dit is dan ook duidelijk het zwakkere werk op de cd wat mij betreft. Het begint al met het spoken-word deel. Het heeft iets met afstanden van zaken in het sterrenstelsel te maken, maar raakt voor mij kant nog wat. En het komt nogal pretentieus over, wat niet geheel vreemd is voor Wilson natuurlijk. Daarna komt er een vleugje To the Bone bij en wordt het wat beter. Maar het weet nergens het niveau van het eerste nummer te halen. Dat het spoken-word nog een keer terugkomt helpt ook niet. gelukkig is het einde wel fijn gedaan. Maar dan hoor ik toch liever de extended versie van Permanence.
Om ook hier nog even een koppeling te maken naar de vakantie. Het nummer doet me wat denken aan het plaatsje Olhão. We hebben dat dorpje bezocht vanwege de markthal daar, wat een erg levendige en gezellige plek is (heerlijk verse vis). Maar als je de omliggende straten doorloopt dan is er toch niet heel veel boeiends aan. Het is allemaal een beetje leeg en niet echt uitnodigend afgezien van een paar winkelstraatjes en pleintjes. The Overview heeft enkele erg fijne en leuke momenten in zich, maar weet de rest er omheen toch zo sterk uit te werken om het gehele plaatje heel boeiend te houden. Het is bij vlagen best genietbaar, maar weet het toch niet waar te maken.


Wilson bewandeld hier geen nieuwe paden. Hij voegt eerder oude bewandelde paden samen in een ietwat nieuwe omgeving. Het levert soms wat moois op, maar soms blijft het een beetje middelmatig. Opvallend is dat het sterkste nummer op de limited edition staat. Het is dat die versie niet op spotify staat en dat daarom Objects Outlive Us hier nog wel de digitale rondjes zou draaien, maar Orchestral Objects is wel echt de betere versie. Verder is het een degelijk werk wat prima als samenvatting van zijn ouvre zou kunnen dienen.