stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Megadeth weet met Endgame zowaar de magie van vroeger weer op te pakken. Dialectic Chaos is een opener van jewelste en knalt moeiteloos over in This Day We Fight!. Waarmee ze eigenlijk direct teruggrijpen op die dagen van weleer. Vol furiositeit, energie, intensiteit, levendigheid, instrumentbeheersing en vakkundigheid. De riffs vliegen je hier weer om de oren, het beukende voortstuwende drumwerk zorgt ervoor dat je geen moment stil zit en Dave is zowaar weer lekker bij stem. Het is daarom jammer dat het tempo na de eerste 2 nummers wat zakt, maar ze houden de agressie en energie wel lekker in stand.

Het is allemaal uiteraard nog wel merkbaar stadium Thrash, maar wel voor de meer ingewijden. Geen constante meezing lijntjes, maar voor stevig headbangen, moshpits en pogo-en zit je hier helemaal goed. Het speelplezier is hoorbaar en dat werkt enorm aanstekelijk. Dat samen met de berg energie en intensiteit van de plaat zorgen ervoor dat dit optimaal genieten is. Ze doen daarbij vooral denken aan hun begindagen waar de creativiteit hoogtij vierde. Deze plaat kan zich wat mij met gemak meten met die platen en komt verdomd dichtbij hun absolute topwerk. Ook deze nummers blijven groeien hoe vaker ik ze hoor. Een zwak nummer kan ik dan ook niet vinden. Favorieten zijn dan ook moeilijk, hoewel ik toch neig naar de eerste 2 nummers. Maar elk nummer blijft genieten. De plaat vliegt daardoor ook voorbij. Terwijl die met 50 minuten toch wel een redelijke lengte heeft. Maar die lengte lijkt precies goed te zijn.

Megadeth is op Endgame in topvorm. Dave bewijst hiermee dat hij na al die jaren nog steeds een wereldplaat kan afleveren. Iets waar zijn concullega's toch wel wat meer moeite mee lijken te hebben.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Edgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. United Abominations
8. Cryptic Writings
9. Killing Is My Business... and Business Is Good!
10. The System Has Failed
11. Risk
12. The World Needs A Hero

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Megadeth gaat met *United Aboninations* door wat ze met *The System Has Failed* hebben ingezet. Ofwel grootste, levendige en energieke stadium Thrash. En ook deze plaat bevalt me weer prima eigenlijk. Het is redelijk rechttoe rechtaan, maar Dave weet er toch voldoende eigenaardigheden in te leggen om het geheel interessant te houden. Is alles dan geslaagd? Zeker niet, de heropname van A Tout le Monde voegt hier niets toe en tekstueel is het soms ook wel erg simplistisch. Wat wel goed werkt voor de meezingbaarheid van het geheel. Gelukkig weten ze nog voldoende knallers af te leveren en zijn de opener Sleepwalker en afsluiter Burnt Ice heerlijk furieus. Ook worden er weer heerlijke riffs en solo's afgeleverd wat nog altijd blijft genieten.

Dave lijkt zich hier te realiseren dat hij de topdagen niet meer terug kan halen. En de focus vooral moet liggen op gewoon sterke muziek afleveren die plezierig is om te horen. En precies dat doen ze hier weer goed.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. United Abominations
7. Cryptic Writings
8. Killing Is My Business... and Business Is Good!
9. The System Has Failed
10. Risk
11. The World Needs A Hero

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Na twee mindere platen is The System Has Failed weer meer een return to form. Deze plaat klinkt energieker, levendiger en creatiever dan de vorige. Ook is hier meer speelplezier te vinden en worden we weer getrakteerd op lekkere riffs, solos en drumwerk. Vooral dat laatste is fijn want dit album knalt regelmatig stevig door. En doet zowaar weer wat denken aan de ouderwetse Megadeth.

De nummers zijn over de gehele linie erg fijn en van redelijke kwaliteit. Voor mij zijn er niet echt uitschieters, zowel naar boven als beneden. Dat komt vooral door de genoemde energie, levendigheid en plezier. Wat in het luisteren goed overkomt. En zo lijkt Megadeth een nieuwe standaard gevonden te hebben. Stadium Thrash ga ik het maar noemen. Grootse muziek met hier en daar wat technisch gepiel, maar vooral veel grootsheid, meezingbaarheid en catchy melodieën. Allemaal heerlijk verfijnd, wat hitgevoelig en vooral makkelijk op te pakken.

En eigenlijk mag ik dit wel. Het is lekker levendig en het plezier is hoorbaar. En ze weten het allemaal prima te combineren. De plaat had van mij wel een nummer of 2/3 korter gemogen om de aandacht er wat beter bij te houden. Toppers zijn The Scorpion & Back in the Day voor mij.


Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. The System Has Failed
9. Risk
10. The World Needs A Hero

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

En zo begonnen de 00s voor Megadeth, net zoals ze de 90s eindigde. Ofwel met een inspiratieloze, levenloze en op de automatische piloot gemaakte plaat. Waar is de creativiteit, de bewijsdrang en vooral het plezier gebleven?

Ik lees dat The World Needs a Hero een terugkeer moest zijn naar hun stevigere werk. Ik hoor het er niet in terug in ieder geval. Wat ik wel hoor is een uitgebluste en zeurderige Mustaine die haastig opzoek is naar hits en aansluiting in deze nieuwe muzikale tijdsperiode. Dat levert soms nog wat leuke momenten op, zo zit er best wat fijn gitaarwerk en zijn Burning Bridges, Recipe for Hate....Warhorse en Return to Hangar bij vlagen nog best fijn. Maar nergens weet het de kwaliteit van vroeger te halen. Dat is niet heel gek natuurlijk. Hij wordt ook een jaartje ouder. Dat gaat veelal ook gepaard met het vast roesten in het bekende stramien, waardoor het vooral een herhaling van zetten word. En net zoals dat bij zijn concullega's het geval is levert dat hier wat middelmatige platen op.

Jammer blijft het wel, want met deze plaat kan ik verder weinig. Enkele nummers zullen misschien nog wel eens langskomen. Maar dit verbleekt toch duidelijk met hun oudere werk.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. Risk
9. The World Needs A Hero

stem geplaatst

Fascinerende plaat, muzikaal zijn ze een beetje all over the place en doen ze veelal aan andere artiesten denken. En juist dat maakt dit zo'n lekkere plaat eigenlijk. Lekker speels, energiek en vooral heerlijk afwisselend. Een gevaar daarin is natuurlijk een onsamenhangend geheel te maken, maar dat weten ze vakkundig te vermijden. De nummers lopen vloeiend over, alles voelt en klinkt als een geheel. Mede door de lekkere sfeer die erin hangt.

Niet alles is even lekker, maar er zitten voldoende opleef momenten in om deze voorlopig te blijven draaien.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst