stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Erg vermakelijke plaat is dit geworden. Het is allemaal wat minder cliché matige pop en wat avontuurlijker geworden. Zo hoor ik de beste man ook graag. De eerste helft is wel de sterke en boeiendste kant, de tweede helft zakt wat weg. En ik merk dat mijn aandacht daar ook wel wat verslapt. Werkt wel prima voor op de achtergrond zo op het werk.

Vermakelijke poprock plaat met wat lichte Metal invloeden. Ze heeft wel een heerlijke stem, maar muzikaal wordt er eigenlijk niets bijzonders gedaan en vervalt dit al snel in een vrij cliché matige plaat. Die ondanks de korte speelduur toch best lang aanvoelt.

Onderhand een aantal keer beluisterd en hoewel het bij lange na niet het niveau van vroeger haalt. Bevalt deze wel beter dan de voorganger. Er is hier weer iets meer diversiteit te vinden en ze proberen wel weer wat van de oude sfeervolle passages terug te halen. Dat blijft wel een uitdaging met de korte en gefocuste nummers.

Op momenten valt het goed samen, zoals op Indifferent bijvoorbeeld. Dat best op Lotus had kunnen staan. Dit is de Soen die ik graag hoor. Helaas is het nummer te kort om er muzikaal heel veel meer uit te halen, maar dit klinkt wel weer erg fijn. Het opvolgende Drifter is dan weer een fijne knaller, waar vooral opvalt dat ik Joel toch niet de fijnste rockzanger vindt. Laat hem vooral wat zweverig zingen, niet dat schreeuwende. Daar is zijn stem niet krachtig genoeg voor wat mij betreft.

Verder is deze plaat ook weer een verzameling van compacte en onderhand formule matige nummers. Soms weten ze nog wat van de oude magie te pakken, maar veelal is het een voortzetting van Imperial. Gelukkig is deze plaat iets diverser en weten ze mij hier wat meer te boeien en hoor ik hier ook weer wat meer gevoel in. Vellichor doet mij ook weer sterk denken aan Lykaia en Lotus. En hoewel ik niet verwacht dat ze daar weer naar teruggaan, als ze meer van dit soort nummers maken zou ik het ook niet erg vinden. Heerlijke afsluiter en veruit het beste nummer van de plaat wat mij betreft.

Ik weet niet of ik de ontwikkeling van Soen hier echt heel geweldig vindt. Dit album mist voor mij vooral ziel, gevoel en sfeer. Het is zo'n klinisch, koud en een wat gehaaste plaat dat dit meer als een verplicht nummertje overkomt. Helemaal nu ik ze zo na elkaar beluister valt deze toch wat tegen. Liever hoor ik ze de nummers uitbouwen in plaats van direct erin hakken en zoveel mogelijk in 4 minuten willen proppen. Weg zijn de atmosferische passages en de indrukwekkende muzikale landschappen. Daarvoor is alles veel compacter en directer geworden.

Wil niet zeggen dat er niets te genieten valt, dat zeker wel. Maar nergens halen ze het niveau van de voorgangers of komen ze daar bij in te buurt. Jammer want ze kunnen echt wel beter. Dit is vooral een voorbeeld van de moderne ProgMetal die strak en kundig gespeeld is, maar tegelijkertijd heel erg kil, klinisch en zielloos overkomt.

Met Imperial stappen de heren weer wat meer weg van de atmosferische Progmetal en meer richting de strakkere en modernere Progmetal sound. De nummers zijn compacter, directer en wat agressiever geworden. De focus ligt duidelijk meer op het 'beukwerk', dan op het het uitbouwen van de muzikale landschappen. De sfeervolle rustigere en melodieuzere passages zijn daardoor ook minder aanwezig en meet subtiel verweven in het geheel. Het levert een stevige plaat op die op momenten nog wat intiem klinkt, maar vooral goed knalt. En met zo'n 42 minuten vliegt deze dan ook wel echt voorbij.

Zo sterk als de twee voorgangers is deze wat mij betreft niet. Daarvoor mist vooral de fijne en warme sfeer, hier is het allemaal wat killer en klinischer geworden. Een ontwikkeling die ook op Lotus al merkbaar was trouwens en op de volgende plaat nog verder zou gaan. Deze Imperial is voor mij dan vooral ook een overgangsplaat geworden, waarbij ze de sterke elementen goed weten te combineren.

Na deze in tijden niet meer gehoord het hebben, heb ik hem recent maar weer eens opgezet. Vooral ook om de nieuwe release in perspectief te zetten. En wat blijkt, dit is nog steeds eens prachtig album wat mij direct weer weet te betoveren en volledig weet op te nemen in het muzikale landschap wat ze hier uit de speakers weten te toveren.

Er ligt veel aandacht op het atmosferische geluid (mede geholpen door de heerlijke zang van Joel Ekelof), wat als een warme deken de door Tool geïnspireerde Metal omkleed. Het maakt dat het geheel vooral erg warm aanvoelt. Ze weten regelmatig nog stevig uit de speakers te knallen, maar de rustige momenten zorgen juist door het contrast voor een nog mooier geheel. Zo is Lucidity een wonderschoon nummer en combineert Opal op een prachtige manier de verschillende elementen. Of het prachtige Paragon wat zelfs een Floydiaanse solo erin verwerkt. Maar eigenlijk zit er geen enkel minder nummer op en is het aanwijzen van favorieten haast onbegonnen werk.

De nummers worden hier mooi uitgebouwd met veel aandacht voor detail en veel ruimte voor de instrumentatie. Waar ze op de latere albums meer en meer richting de compactere, directere (en klinischere) ProgMetal gaan is dat hier nog niet het geval. Ik realiseer me nu hoe erg ik de sfeer van deze (en ook Lotus) mis in hun latere werk.

Gelukkig is deze plaat er en blijf ik met elk nummer er verder ingezogen worden. Machtige muziek die alle lof verdiend wat mij betreft.

Megadeth, de laatste plaat van Megadeth. Creativiteit voor de titel zat er niet in blijkbaar. Maar goed, Dave en consorten mogen hun laatste wapenfeit afleveren. En dat is niet het meesterwerk geworden wat de fans misschien gewild of gehoopt hadden. Maar het is wel een plezierige plaat, eentje die vooral veel lol in zich heeft zitten en waarbij de heren er duidelijk heel veel plezier in hebben gehad om deze te maken. Dat werkt aanstekelijk, want hoewel het allemaal niet zo sterk of pakkend is dan de voorgaande twee platen is dit misschien wel de leukste van het stel.

De nummers zelf zijn relatief simpel, maar vooral functioneel om nog een laatste keer te knallen. Wat door de overtuigende energie en het hoorbare plezier nog goed werkt. En op momenten knallen ze nog steeds heerlijk uit de speakers. Het slotstuk met Ride the Lightning is natuurlijk tekenend voor Dave's geschiedenis. Het origineel is een heerlijk nummer, maar Dave weet er hier eigenlijk weinig meer van te maken dan een wat simplistische kopie. Het zal voor hem wel een afsluitende functie hebben. Maar ik had toch gehoopt dat hij er toch iets meer van had gemaakt. Desnoods lekker een jaren 80 stijl productie vol vuur, venijn en passie.

Dave sluit met Megadeth een mooie muzikale periode af. En in de afgelopen 1,5 jaar ben ik die eens aandachtig gaan beluisteren. Dat ging met pieken en dalen en had wat inwerktijd nodig. Maar er is genoeg moois langsgekomen dat ik mijn mening van de band toch flink heb moeten bijstellen. En wat sterke albums en meesterwerken heb leren kennen. Deze laatste is voor mij vooral een plaat waarbij plezier centraal staat. En dat waardeer ik wel.

Eindstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. Dystopia
8. The Sick, the Dying… and the Dead!
9. United Abominations
10. Cryptic Writings
11. Megadeth
12. Th1rt3en
13. Killing Is My Business... and Business Is Good!
14. The System Has Failed
15. Super Collider
16. Risk
17. The World Needs A Hero

Een 'evolved' versie van hun debutplaat. Onder het mom dat ze altijd vooruit kijken en blijven vernieuwen. Daar heb ik zo mijn vraagtekens bij, maar goed het levert weer een aardig beukplaatje op. Het geheel is zwaarder, harder en ruiger. Alles is een tandje agressiever en moderner. Ik kan me best voorstellen dat je na jaren toch je oudere werk eens opnieuw wilt behandelen. Met opgedane kennis, technieken en mogelijkheden. Maar of het ook echt iets toevoegt?

Ze hebben een duidelijk agressievere insteek voor deze Evolved plaat, de nummers knallen daardoor net wat steviger uit de speakers. Het is daardoor ook meer in lijn met hun laatste plaat OMNI. Het grootste nadeel is echter dat de toppers van het origineel er hier niet echt uit weten te springen. Het geheel is meer eentonig dan voorheen (terwijl het origineel daar ook al wat last van had) en weet ook niet voldoende meerwaarde te bieden. Zo blijft ik het origineel prefereren, wat ook zal komen dat die versie voor mij bekend zijn en goed in mijn gehoor zitten.

Burn This World Evolved is een vermakelijke plaat, maar ik had dan toch liever dat ze deze energie in nieuw werk hadden gestopt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Met Stargod leveren de heren weer een heerlijke dreamthrash plaat af. De dromerige en vrolijke stijl is hier weer fijn aanwezig en ze weten mij er weer goed mee vangen. Heerlijk om even bij weg te dromen dit. Deze bevalt me beter dan de voorganger, die toch niet echt is blijven hangen. Stargod doet vooral weer denken aan hun tweede album die nog altijd in af en toe langskomt. Deze lijkt zich daar bij te gaan voegen. Heerlijke plaat waar ik weer lekker bij kan wegdromen.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

The Sick, The Dying... and the Dead! is een doorzetting van Dystopia. De koers van moderne (stadium) Thrash is ook hier goed vertegenwoordig. Maar, net zoals op Dystopia, klinkt de band hier toch wat meer verfrist, energiek en creatief. Wat voor een hoop speel- en ook luisterplezier zorgt. Er wordt hier ook weer heerlijk gemusiceerd, zijn toffe solo's te vinden, mooie melodieuze stukken en een strak geheel. Ze klinken regelmatig ook weer lekker furieus, hoewel Dave het venijn in zijn stem wel echt mist tegenwoordig. Hij klonk op de vorige plaat al oud maar hier is dat helemaal het geval. Het weerhoud hem er gelukkig niet van om ook hier weer goed los te gaan.

Toch weet deze plaat niet zo sterk te raken als Dystopia. Dat komt vooral omdat op die plaat de nummers bleven groeien, en zich geheel in mijn gehoor nestelde. Hier is dat een stuk minder het geval merk ik. De nummers klinken lekker, soms zelfs erg lekker. Maar daar blijft het ook een beetje bij. Ik vermaak me echter goed met deze plaat en na zo'n 40 jaar muziek maken vindt ik het toch een sterke plaat van ze. Deze past prima binnen hun oeuvre en is een typerende Megadeth plaat. Je weet wat je krijgt, sterke, energieke en melodieuze nummers met fijne solo's en toffe riffs. Het vermaakt, het schuurt en beukt, het laat je bewegen zelfs. Maar het wegblazen zit er niet meer in. Gelukkig doen ze dit alles nog met een flinke dosis energie, levendigheid en plezier. Waardoor ik er nog steeds goed van blijf genieten.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. Dystopia
8. The Sick, the Dying… and the Dead!
9. United Abominations
10. Cryptic Writings
11. Th1rt3en
12. Killing Is My Business... and Business Is Good!
13. The System Has Failed
14. Super Collider
15. Risk
16. The World Needs A Hero

Na de Popmetal plaat Super Collider moest Dave zich toch flink herpakken. Een wedergeboorte van Megadeth was dan ook wel te verwachten, of vooral te hopen eigenlijk. Dystopia moest dat wapenfeit zijn, laten zien dat hij het nog steeds kan. Dat Megadeth met recht een van de grootste binnen het genre is en dat ze nog steeds stevige Thrash metal kunnen maken. Dus Dave, kom maar op met die levendige, knallende en intense Thrash Metal. Is Dystopia dan ook die plaat geworden?

De plaat opent in ieder geval erg lekker. Dave klinkt hier duidelijk oud, met een zwaardere stem die vooral minder bereik heeft en meer geleefd klinkt. Maar dat weerhoud hem er niet van om vol energie er het meeste uit te halen. Muzikaal zit het tempo er wel lekker in en in het drumwerk zit een lekkere groove verwerkt. Niet heel gek gezien Chris Adler hier drumt, die heeft bij Lamb of God ook enkele heerlijke grooves neergezet. Maar goed, op muzikaal vlak valt er best wat te genieten hier. De energie is hoog, het geheel klinkt levendig en er is een bepaalde vorm van urgentie te horen. Zo hoor ik ze graag.

En eigenlijk gaat de rest van de plaat op diezelfde voet door. Soms is het wat meer Stadium Thrash dan andere keren. Maar die afwisseling houd het geheel ook wel lekker speels. Maar wat vooral fijn is, is dat de intensiteit, de energie en het speelplezier goed terug zijn. Het zorgt voor levendige en creatieve muziek. Die op momenten echt weer doet denken aan de Megadeth van vroeger (of zelfs Endgame nog). Zo heeft het titelnummer een heerlijke switch erin zitten, vliegen de fijne en speelse riffs je regelmatig om de oren, zit er een heerlijke groove in de nummers en weten de nummers voldoende afwisseling te leveren om de kleine 50 minuten interessant te houden.

Echt iets negatiefs heb ik hier niet over te zeggen eigenlijk. Misschien nog dat de band niet echt iets nieuws of enerverends doet hier. Maar dat had ik ook niet meer verwacht. Sterker nog dit klinkt stukken beter dan ik vooraf verwacht had.

Megadeth klinkt hier vooral weer erg levendig, energiek en vol vorige passie. De intensiteit, tempo en agressie zijn goed aanwezig. Waardoor deze voor mij makkelijk mee kan met hun toppers. Iets wat de topplaten van Megadeth gemeen hebben is dat die nummers (en het album in zijn geheel) blijft groeien na meerdere luistersessies. En laat nou precies dat ook hier gebeuren. Aanvankelijk luisterde het lekker weg maar vielen de nummers mij wat tegen, maar onderhand zijn het heerlijke oorwurmen geworden waar ik maar geen genoeg van kan krijgen.

Dus beste Dave, je flikt het hier toch weer om met een geweldige plaat te komen die blijft vermaken. Zo'n opleving in dit stadium van je carrière mag je trots op zijn wat mij betreft. Deze intensiteit en levendigheid weten je concullega's niet altijd te behalen.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. Dystopia
8. United Abominations
9. Cryptic Writings
10 .Th1rt3en
11. Killing Is My Business... and Business Is Good!
12. The System Has Failed
13. Super Collider
14. Risk
15. The World Needs A Hero

stem geplaatst

De plaat begint best lekker, vooral met de wat vrolijker klinkende sfeer/stijl. Ze doen me daardoor wat denken aan Astronoid. Het is daardoor wat toegankelijker en lijkt wat dichter tegen het commerciële aan te schuren. Dat wordt versterkt door de clean vocals die langskomen. Het zorgt voor een prima rustpunt. Maar krijgt een net wat te groot aandeel zonder dat het altijd even sterk wordt verwerkt. Ten opzichte van de vorige twee platen, waarbij Jord vooral heel erg hard en kil klonk en Diorama ietsje warmer en toegankelijker, is dit een flinke stap weg van dat. De intensiteit is flink minder en het album gaat een beetje als een nachtkaars uit. Slecht is het allerminst, de sfeer kan ik goed waarderen hier. Maar dat hadden ze wat meer mogen combineren met de intensiteit van de vorige 2. Doch vermaak ik me er prima mee en wie weet blijft deze beter hangen dan de voorgangers. De sfeer zorgt er namelijk wel voor dat het goed samengaat met het zonnige weer.

Super Collider is van alle platen die Megadeth heeft afgeleverd degene die de term Stadium Metal het meest verdiend. Want Thrash is dit eigenlijk niet meer te noemen, zelfs niet Stadium Trash. Het is dusdanig popgevoelig, groots en cliché matig gemaakt dat het allemaal wel erg simplistisch en kalmpjes klinkt. Alsof dit vooral een plaat was die op de automatische piloot is gemaakt terwijl de aandacht ergens anders was. Het is allemaal te rustig, te weinig inspirerend en te simpel om echt Megadeth waardig te zijn. Dave klinkt hier ook niet echt heel lekker, hoewel dat onderhand de ouderdom zal zijn.

Overdonderend is dit album dus zeker niet. Nu is dat niet erg, maar het is allemaal te veilig, te simplistisch en vooral heel erg zielloos. Alles wat de topplaten van de band zo goed maakte is hier haast verdwenen. Vooral om lekker makkelijke radio hitjes te maken en de stadiums mee te laten zingen. Het stoort niet, irriteert ook niet. Maar het is vooral erg jammer want ze kunnen veel beter dat dit. Wat ze met Endgame nog duidelijk hebben laten horen.

Wel geinig om David Draiman hier langs te horen komen, die had ik niet verwacht hier te horen. Super Collider is er niet eentje die nog veel langs zou komen in ieder geval.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Endgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. United Abominations
8. Cryptic Writings
9. Th1rt3en
10. Killing Is My Business... and Business Is Good!
11. The System Has Failed
12. Super Collider
13. Risk
14. The World Needs A Hero

Th1rth3en, ofwel plaat nummer 13 van de heren (hopeloze schrijfstijl is dit toch). En het blijft altijd lastig als je een enorm levendig, knallend en creatief meesterwerk de wereld in slingert. Want hoe ga je dat nou opvolgen. Na Rust in Peace ging ze dat nog wel vrij goed af met 2 sterke platen. Iets wat ze na Endgame ook weer proberen. Helaas weet deze 13e plaat niet dat niveau te halen.

De plaat klinkt minder energiek, minder levendig en vooral minder intens. Op productie gebied klinkt dit allemaal wat vlakker en Dave zelf is hier niet goed bij stem. Zijn stem is altijd een lastig punt geweest, maar hier klinkt hij regelmatig toch wel echt vervelend. Ook het songmateriaal zelf is niet altijd even interessant of sterk. De nummers zijn wat wisselend en lijken regelmatig op restmateriaal van eerder werk. Dat dit ook grotendeels een verzameling eerder geschreven materiaal is, versterkt dat gevoel. Door het wisselende karakter van de nummers weet de plaat ook niet helemaal goed te pakken.

Dat wil niet zeggen dat er niets interessants te vinden is. Dave weet toch weer wat mooie solo's uit de speakers te toveren. Maar ook de rest van de band is lekker op dreef en levert bij vlagen heerlijke muziek af. Het knalt, beukt, is groots en energiek genoeg om niet stil te blijven zitten.

Het maakt van 13 een prima genietbare plaat, die helaas de intensiteit en creativiteit mist van de voorganger. Waardoor het uiteindelijk niet echt een gedenkwaardig geheel is. De opleving van Endgame bracht goede moed, helaas blijkt het eenmalig te zijn. En krijgen we weer wat meer simpelere stadium Thrash.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Edgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. United Abominations
8.Cryptic Writings
9. Th1rt3en
10. Killing Is My Business... and Business Is Good!
11. The System Has Failed
12. Risk
13. The World Needs A Hero

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Megadeth weet met Endgame zowaar de magie van vroeger weer op te pakken. Dialectic Chaos is een opener van jewelste en knalt moeiteloos over in This Day We Fight!. Waarmee ze eigenlijk direct teruggrijpen op die dagen van weleer. Vol furiositeit, energie, intensiteit, levendigheid, instrumentbeheersing en vakkundigheid. De riffs vliegen je hier weer om de oren, het beukende voortstuwende drumwerk zorgt ervoor dat je geen moment stil zit en Dave is zowaar weer lekker bij stem. Het is daarom jammer dat het tempo na de eerste 2 nummers wat zakt, maar ze houden de agressie en energie wel lekker in stand.

Het is allemaal uiteraard nog wel merkbaar stadium Thrash, maar wel voor de meer ingewijden. Geen constante meezing lijntjes, maar voor stevig headbangen, moshpits en pogo-en zit je hier helemaal goed. Het speelplezier is hoorbaar en dat werkt enorm aanstekelijk. Dat samen met de berg energie en intensiteit van de plaat zorgen ervoor dat dit optimaal genieten is. Ze doen daarbij vooral denken aan hun begindagen waar de creativiteit hoogtij vierde. Deze plaat kan zich wat mij met gemak meten met die platen en komt verdomd dichtbij hun absolute topwerk. Ook deze nummers blijven groeien hoe vaker ik ze hoor. Een zwak nummer kan ik dan ook niet vinden. Favorieten zijn dan ook moeilijk, hoewel ik toch neig naar de eerste 2 nummers. Maar elk nummer blijft genieten. De plaat vliegt daardoor ook voorbij. Terwijl die met 50 minuten toch wel een redelijke lengte heeft. Maar die lengte lijkt precies goed te zijn.

Megadeth is op Endgame in topvorm. Dave bewijst hiermee dat hij na al die jaren nog steeds een wereldplaat kan afleveren. Iets waar zijn concullega's toch wel wat meer moeite mee lijken te hebben.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. Edgame
3. So Far, So Good... So What!
4. Youthanasia
5. Countdown to Extinction
6. Peace Sells... But Who's Buying?
7. United Abominations
8. Cryptic Writings
9. Killing Is My Business... and Business Is Good!
10. The System Has Failed
11. Risk
12. The World Needs A Hero

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren