Ja ja, ook slayer blijft niet geheel trouw aan zichzelf. Ze halen zich hier de invloeden van de Hardcore Punk op de hals. Liever hadden ze dat niet gedaan, het ligt ze ergens wel qua stijl maar ze weten het niet boeiend te maken. Punk kan ik op zijn tijd ansich wel waarderen, maar het is niet perse mijn ding. Mijn interesse is dan ook vrij laag in dat soort muziek. En dat helpt deze plaat ook niet echt mee.

Ze beginnen de plaat met een reeks korte knallers. Pas op de 2e helft durven ze een paar keer de 3 minuten aan te raken. Dan zou je denken dat ze hier net zo bruut tekeer gaan als bij Reign in Blood. Maar die agressiviteit is hier maar in beperkte maten aanwezig. Misschien ligt het aan hun zelf, misschien aan de punk insteek. Maar het komt allemaal minder sterk over op deze plaat. Het geheel klinkt wat doffer en kaler. Waar ze vaak nog wel wat van sfeer wisten over te brengen is die hier nauwelijks te vinden. Het geheel klinkt ook nog eens erg formulematig, een probleem wat ze al wat langer hebben trouwens, maar wat ze mooi wisten te verbloemen met sterke nummers.

Undisputed Attitude is voor mij een vrij saaie plaat. Het komt allemaal wat inspiratieloos over en ook wel wat puberaal. Waardoor het geheel voor mij eigenlijk weinig interessant klinkt. Ze hebben vroeger beter werk afgeleverd en dit voegt geen nieuwe interessante nummers toe aan hun werk. Dit is er niet eentje om vaker te draaien.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy
7. Undisputed Attitude

Het geheel is doordrenkt van nostalgie. Maar het zijn ook nog eens erg lekkere nummers. Deftones komt als eerste op zowel qua zang als bezwarende muziek. Maar ik hoor eigenlijk van alles terugkomen van wat ik zo'n 15-20 jaar terug luisterde.
Heerlijk album en hier ga ik nog veel van genieten.

Ja deze bevalt me wel. Er zit een andere insteek in de plaat ten opzichte van de vorige. Wat zich vertaald naar meer core elementen in het geheel en een donkerdere sfeer. Minder aandacht voor het melodieuze en progressiever karakter, meer ruimte voor bruut beukwerk. Ik hoor hier en daar een vleugje Black Crown Initiate doorkomen, niet helemaal gek gezien de komst van Andy. Erg is dat niet trouwens, want hun laatste plaat valt hier nog altijd erg goed.

Muzikaal is dit een soort herdefiniëring van hun muzikale stijl. Na de problemen en gemaakte keuzes lag het ook wel in de lijn der verwachting. Ik kan de keus wel erg waarderen moet ik zeggen, maar begrijp ook de kritiek wel. Ze laten hun eigen geluid toch wat achter zich op deze manier.

Waaronder de toch wel kenmerkende zang die wat gemist wordt. De huidige zanger (de gitarist dacht ik?) klinkt toch wat generieker. Hoewel zeker erg fijn in combinatie met het stevige geweld. Ook de saxofoon is hier nog maar weinig te vinden en heeft vooral een bijrol. Terwijl die op de vorige platen nog regelmatig de hoofdrol kreeg.

Het zijn ergens wat jammerlijke keuzes, maar ik merk dat hoe meer ik de plaat luister hoe meer deze groeit. Het geheel loopt heerlijk in elkaar over en er is voldoende afwisseling te vinden. Ben erg benieuwd hoe ze hier op voort gaan borduren. Maar tot die tijd ga ik hier zeker plezier aan beleven.

Sivert levert weer een heerlijk half uurtje aan muziek af hier. Het mist voor mij een beetje de impact van de vorige, die wist mij meer te raken. Evenals de laatste Madrugada trouwens. Maar dit is wel weer heerlijk genieten. Zijn stem blijft altijd fijn om te horen. Vooral op een rustige zonnige dag. Fijne plaat.

stem geplaatst

Een cover album, dat kan er ook nog wel bij hoor. Na 2 platen waarop ze zelf niets zinnigs meer wisten af te leveren krijgen we dit. Gelukkig zijn de nummers van betere kwaliteit dan hun eigen recente werk. Maar wie bedacht dat dit ruim 2 uur moest duren verdient de prijs voor absolute domheid. Wat een achtelijk lange zit is dit.

Maar goed, de muziek klinkt hier tenminste weer wat beter. Het geheel is wat energieker en ook afwisselender. Dat komt de lange speelduur iets ten goede, want het is wat langer vol te houden. Helaas zijn veel nummers zelf nog wel net te lang (vooral cd1 heeft dit probleem), maar dat is onderhand een handelsmerk van ze geworden. Belangrijkste voor mij is dat hier meer plezier in doorklinkt dan in de 2 Load platen. En dat maakt dat dit fijner weg te luisteren is.

Wil niet zeggen dat ik hier nou echt heel blij van wordt. Lang niet elk nummer is even interessant om te horen. En ze klinken ook niet altijd even goed in vorm. Gelukkig is de 2e cd een stuk beter, wat ze een half puntje oplevert. Daar klinken ze weer meer zoals ik ze graag hoor. Ook daar is niet alles geweldig, maar een stuk meer genietbaar.

Toch blijf ik ook dan nog liever enkele van hun oudere platen erbij pakken. Dit cover album voegt wat mij betreft dan ook niets toe aan hun oeuvre. Niet dat dat nou heel sterk is geworden met de recente platen, maar toch.


Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Garage Inc.
7. Load
8. Reload

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

Load the B-sides... Laten we het Reload noemen, dat toont onze creatieve armoede helemaal goed aan het publiek. Er zal ongetwijfeld een publiek voor zijn, maar ik ben het niet. Ik twijfel eigenlijk welke ik slechter vindt, maar Load heeft tenminste nog iets van afwisseling. Dit is me net allemaal teveel van hetzelfde rechttoe rechtaan alternatieve rock.

De heren hebben eigenlijk niet meer de kunde om echt indrukwekkende muziek te maken. Het klinkt allemaal zo zielloos, simpel en op de automatische piloot. Leukste nummer is de opener, maar daarna wordt het allemaal erg eentonig en saai. Leuk dat ze een andere koers proberen, maar ik mis de passie, het vuur en de creativiteit die ze in de eerste paar platen stopten.

Verder ga ik er geen woorden aan vuil maken. Snel vergeten deze handel.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load
7. Reload

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Album nummer 8 begint nog wel lekker met het pakkende Insomnia. Maar als ik bij Prince of Darkness het idee krijg dat Metallica opstaat gaat er iets mis. Het klinkt alsof het op Load had kunnen staan...

Daarna volgt een plaat die voor mij vrij levenloos overkomt. Er zit verder eigenlijk niets wat de aandacht weet te trekken, behalve de opener en afsluiter. Maar beide nummers behoren niet tot hun betere werk. En dan is die 50+ minuten wel echt een lange zit. De voorganger voelde al alsof het wat op de automatische piloot ging, maar dat is bij deze al helemaal het gevoel. Daarnaast komt deze te formulematig over om een hitje te scoren. Dit is voor mij toch wel hun minste werk.

Ze begonnen de jaren 90 sterk, maar weten dat absoluut niet vol te houden. Maar eens kijken of ze zich in de jaren 2000 weten te herpakken.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!
8. Risk

Ook op album nummer 7 leveren de heren nog steeds fijne nummer af. Het is wel een beetje een plaat met 2 gezichten voor mij. De eerste helft is erg braafjes en veilig, waar ze in de tweede helft weer wat gedurfder en speelser klinken. De eerste helft komt niet heel sterk over en weet weinig boeiends af te leveren. Dat doet de tweede helft wat beter. Het is energieker en weet weer wat meer te boeien. Maar het is ook wat wisselender in kwaliteit. Het is daardoor een wat wisselende plaat geworden waarbij niet alles even lekker werkt.

Het geheel komt een beetje inspiratieloos over, alsof ze dit op de automatische piloot gemaakt hebben. Nu lees ik dat Dave ten tijde van dit werk vooral op zoek was naar die begeerde nummer 1 hit. En zo klinkt deze plaat ook wel. Erg middle of the Road, simplistisch en commercieel en makkelijk in het gehoor liggend. Dat deden ze op de vorige platen ook al, maar die klonken toch een stukje creatiever en gemotiveerder dan deze.

Cryptic Writings is geen vervelende plaat om te horen, maar ook niet echt een noemenswaardige plaat in hun toch wel sterke oeuvre.

Tussenstand:
1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
5. Peace Sells... But Who's Buying?
6. Cryptic Writings
7. Killing Is My Business... and Business Is Good!