De eerste keer dat ik Angel of Death zal ik niet vergeten. De ongelofelijke agressiviteit, de snelheid en de sfeer. Des duivels gewoon. En dat niveau houden ze in de andere nummers ook lekker vol. Niet zo heel gek aangezien ze maar 29 bezig zijn hier. 8 minuten korter dan de vorige en dan nog 3 nummers meer hebben. Waar de vorige met nummers als Crypts of Eternity nog wat mooie langer uitgesponnen muzikale dingen bracht. Is dit vooral zo snel en zo hard mogelijk beukwerk afleveren. Dat doen ze veruit als beste van de vier. De furiositeit en agressiviteit die Slayer hier ten gehore brengt, halen de andere drie bands niet (en vele die nog zouden volgen). Dit is puur genieten.

Het enige minpunt dat ik kan noemen is dat ik de langer uitgesponnen nummers van de vorige plaat mis. Ze wisten daarmee wat extra sfeer op te bouwen. En ze klonken daarin op muzikaal vlak wat creatiever en interessanter dan hier. De korte speelduur hier werkt in dat opzicht dan ook wel weer in het voordeel, want deze verveeld absoluut niet. Tegelijkertijd voelt dat ook als een minpunt want ik wil na dit half uurtje altijd meer van ze. Gelukkig luisteren Hell Awaits en Reign in Blood makkelijk na elkaar weg dus die minpuntjes zijn zo weg te strepen.

Kudos ook nog voor Araya, die met zijn screams nog altijd kippenvel weet te veroorzaken hier. Ook dit is weer een machtig sterke plaat. Reign in Blood is Slayer in bloedvorm.

Net als bij de voorganger hebben ze ook hier weer een enorm sterke opening. En ook hier wordt het weer opgevolgd door klassieker na klassieker. Met evenveel nummers als de voorganger zijn ze wel 6 minuten langer bezig. En dat merk je soms dan wel weer. De lange nummers zijn fijn, maar soms duurt het allemaal net even wat langer dan perse nodig is. Zoals de intro van orion (of het middenstuk). Klinkt allemaal enorm goed en fijn, maar iets meer to the point mag ook wel. Dat deden ze op de vorige voor mij wel wat beter. Merk dan ook wel dat ik Ride the Lightning wel prefereer boven deze.

Maar goed, dit is allemaal nietszeggend gezeur, want dit is ook gewoon weer een meesterwerk van jewelste.

Ze weten wel hoe ze een plaat moeten openen zeg. Mensen lief wat een heerlijk nummer is Into the Lungs of Hell. Hoe vaker ik hem hoor hoe beter die klinkt. En dan moeten we nog beginnen.

Dave's zang blijft een heikel puntje, en hij klinkt hier wat minder sterk dan op de vorige. Maar wat die man uit zijn gitaar weet te toveren is toch wel heerlijk genieten. Helaas is niet elk nummer even sterk, zo is Anarchy in the U.K. een enorm niemands dal wat puur gemaakt lijkt te zijn om je ouders te overtuigen dat ze niet zo agressief zijn als ze denken. Gelukkig weten ze met nummers als 502, In My Darkest Hour, Set the World Afire en de opener wel echt sterke nummers afleveren.

De korte speelduur werkt hier ook in het voordeel. Geen vulling om maar een langere plaat te maken, maar vooral gewoon de sterke elementen en ideeën uitwerken. En omdat het maar iets meer dan een half uurtje duurt gaat deze ook snel nog eens op repeat.

Megadeth begint bij mij steeds meer te groeien en deze derde plaat vestigt ze toch wel stevig naast Metallica en Slayer in het rijtje. Ik begrijp nu waarom Megadeth zo hoog aangeschreven staat en door velen geliefd wordt. Het debut is jammer, maar de platen die volgen (voor zover dan) zijn wel echt enorm sterk.

Album nummer drie alweer. De lol is wat meer naar achteren geschoven en Anthrax klinkt daardoor hier een stukje serieuzer. Ze lijken wat meer de toon van de andere drie te volgen door voor een wat zwaardere sfeer te gaan. Dat doen ze prima, ze knallen ook hier regelmatig weer lekker. Nadeel is dat de zang er niet lekker bij past. Er wordt hier ook meer geschreeuwd wat net niet helemaal lekker gaat. De zang klinkt beter bij de wat luchtigere nummers.

Tegelijkertijd lijkt het erop dat Anthrax de aansluiting met de andere drie bands kwijt is geraakt. Waar die muzikaal blijven groeien, of in het geval van Slayer vooral nieuwe grenzen in agressiviteit weten te vinden. Mist Anthrax voor mij dat soort groei. Dat wil trouwens niet zeggen dat ze geen lekkere muziek maken, want dat doen ze hier zeker wel. Maar als ik verder kijk met mijn bescheiden trash kennis, dan zie ik Death Angel of Testament de plek van Anthrax meer verdienen bij de 'Big Four' eigenlijk.

Maar goed, ze leveren hier wel weer fijn werk af. Het luistert prima weg en ze knallen soms ook wel heerlijk. Dus ik vermaak me hier prima mee.

Hell Awaits, and we welcome it gladly

De opvolger van het sterke Show no Mercy. En ook hier knallen ze er direct heerlijk in. Het niveau gaat in zijn geheel omhoog en we krijgen een nog furieuzere Slayer dan op de voorganger te horen. Ze missen een beetje de muzikale diepgang die Metallica en ook Megadeth in de muziek weten te leggen. Hoewel de langere nummers zeker genoeg te bieden hebben trouwen. Maar mijn hell wat beukt dit er toch lekker op los zeg. Metallica is net wat verfijnder bezig, maar ze staan wel aan de top van wat de 4 bands leveren zeg hier. De andere twee komen hier toch niet aan wat mij betreft.

Deze had ik zwaar ondergewaardeerd staan en er gaat gewoon een dikke punt bij. Machtige sterke plaat dit.

SLAYER!!!!!!
Bijzondere band blijft dit toch altijd wel. Nummer vier van de grote vier. En veruit de meest ruige, venijnige en agressiefste van het stel. Niet ook vanwege de hele stijl en uitstraling die ze zich aangemeten hebben. Maar goed, ook dit debut is een erg sterke plaat. Ze knallen er direct lekker in en weten een aantal mooie dingen ten gehore te brengen. Samen met Metallica hebben ze wel het lekkerste debut vindt ik. En van de vier ook wel de lekkerste beukplaat.

Album nummer 2 en ze zetten direct groots in. Fight Fire with Fire had ik hier al als favoriet aangevinkt en die blijft gewoon mooi staan. Machtige albumopener. En deze wordt opgevolgd door klassieker na klassieker. Verder kan ik er niets anders over zeggen dat dit gewoon een meesterlijk sterk album is.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Het eerste album van Metallica, eentje die ik veelal aan me voorbij liet gaan. Vooral omdat de volgende paar platen gewoon enorm goed zijn. Maar nu ik deze toch wat meer aandacht heb gegeven moet ik ook concluderen dat ze gewoon enorm sterk uit de startblokken komen. Dit is een erg sterk debut met een aantal zeer fijne nummers.

Album nummer 2 van de heren. De eerste was er niet eentje die hier heel goed beviel. Erg rommelig, Dave is niet de sterkste zanger en muzikaal heel veel ideeën die nergens lekker tot wasdom komen. Verwachtingen voor deze (ondanks dat dit voor velen dus wel een monsterlijk goede plaat is) waren dus niet heel hoog. Des te mooier is de verrassing dat dit zowaar een zeer degelijk, wat zeg ik, een erg goed album is geworden.

Dave's zang is nog steeds niet al te best, hoewel zijn rauwe stem hier wel wat beter uit de verf komt (en ik begin langzaam aan misschien toch een beetje te wennen). Vooral muzikaal is dit allemaal veel sterker. Het is nog steeds rauw, snel en vol furiositeit, maar er wordt meer aandacht besteed om de muziek wat beter uit te werken. Zodoende geven ze de instrumentatie wat meer ruimte om zich tot een mooi geheel te vormen. En dan blijkt ineens hoeveel kunde de band in huis heeft. Ok het is (nog?) geen Metallica kwaliteit, daarvoor is het net wat te onafgewerkt. Maar qua creativiteit doen ze absoluut niet onder. Sterker nog, ik denk dat ze met Metallica het meest creatief en interessant zijn op muzikaal gebied van de 4 bands. Ten tijde van deze release dan.

Megadeth maakt hier in ieder geval een goede revanche mee. Ze krijgen daarom het voordeel van de twijfel van me en krijgen een 4*.

Het is hier allemaal iets verfijnder, strakker en netter dan bij de voorganger. De zang is hier ook iets beter, hoewel dit wel wat rauwheid mist ten opzichte van de voorgaande plaat. Productie mist wel wat punch waardoor het niet overal even lekker binnenkomt. Ze weten ook hier weer veel plezier in de muziek te laten doorklinken. Dat werkt bij mij ook het Heavy metal gevoel veel in de hand merk ik. Vermakelijke opvolger van het debut, maar niet zo'n grote stap voorwaarts als wat de andere drie concullega's voor elkaar wisten te boxen.
Het slot met Gung-Ho is wel echt een enorme miskleun trouwens. Zo'n heerlijk knallend nummer op zo'n slappe onnodige manier afsluiten doet afbreuk aan de kwaliteit.

stem geplaatst

stem geplaatst