stem geplaatst

En ook de volgende Slayer plaat is weer meer van hetzelfde. Het tempo is hier weer ietsje omlaag gegaan en wat meer beperkt tot enkele stukken. Wat wel voor enkele vuurwerk momenten zorgt. Maar verder is het vooral meer van Slayer zoals je onderhand van Slayer kan verwachten.

Deze plaat verrast mij eigenlijk een beetje door de wat melodieuzere insteek, mede geholpen door het wat langzamere tempo. Het levert enkele fijne momenten op met wat groovende stukken erin. Fijn dat de Groove Metal er nog inzit. Het zorgt ervoor dat ik deze plaat net wat meer kan waarderen dan de 2 voorgangers. Deze bied toch wat meer afwisseling. World Painted Blood is verder vooral typerend Slayer, energiek en ook verrassend catchy. Dat maakt het een wat levendiger album en ook een plaat die ik nog wel eens op wil zetten naast hun oudere werk.

Wel begrijp ik dat Araya onderhand zat te denken om ermee te stoppen. Hoewel ik zijn zang nog altijd kan waarderen wordt zijn leeftijd ook wel duidelijk. De hoogte is er al een tijdje niet meer. Maar ook het venijn en energie verdwijnen onderhand. En dan is het constante knallen natuurlijk een groeiende uitdaging. Ondanks dat is dit wel een plaat die ik nog wel weer een keer op zou zetten naast hun oudere werk merk ik. En dat is toch wel noemenswaardig.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. World Painted Blood
9. Christ Illusion
10. God Hates Us All
11. Undisputed Attitude

Lombardo is terug en dat levert wat extra energie voor de band op. Dat is ook te horen want het tempo is weer wat toegenomen lijkt het. Altijd fijn om de heren weer op hoog tempo te horen spelen. Verder is Christ Illusion geen hoogvlieger, maar vooral meer typerende Slayer Thrash. En dat bevalt mij eigenlijk wel. De energie is weer aanstekelijk en het geheel bied voldoende lol om hier ook weer even een ruim half uurtje mee te knallen. Deze boeit iets beter dan de vorige en hoewel ze onderhand allemaal onderin de lijst komen te staan weet ik mij er nog steeds goed mee te vermaken.


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. Christ Illusion
9. God Hates Us All
10. Undisputed Attitude

God Hates Us All. Ja Slayer begint de nieuwe eeuw zoals we van ze mogen verwachten. Ze keren weer meer terug naar het klassiekere Thrash geluid en ze winden er geen doekjes om.

Ze knallen op vol vermogen direct uit de startblokken en dat bevalt mij wel weer. Beter dan in mijn herinnering in ieder geval. Maar ook Slayer krijgt onderhand wat vervelende eigenschappen in hun muziek. En dan vooral het feit dat ze eigenlijk elke keer hetzelfde doen. Met de invloeden van andere stijlen was dat op de afgelopen albums nog wel wat te verbloemen, maar hier valt het wel weer erg op. En dan blijkt ook dat ze eigenlijk niet heel veel meer kunnen dan dat. Dan ga je je toch afvragen wat deze plaat nu eigenlijk toevoegt aan hun eerdere werk. En heel eerlijk is het antwoord daarop dat het niets toevoegt.

En toch kan ik deze plaat wel waarderen. De krachtpatserij, de stoerdoenerij, de kritiek en vooral Araya's zang mag ik nog steeds erg goed hebben. Het knalt weer lekker door en na zo'n 40 minuten is het over en uit. Eigenlijk precies wat ik verwacht van een lekker stevig Thrash album. En daarin blijft Slayer toch weer leveren. Is het van de kwaliteit en intensiteit van vroeger? Nee, maar het is goed genoeg om te vermaken en ze blijven het nog altijd leveren met een bonk energie en venijn om het leuk te maken.

De plaat is tekenend voor wat ze hierna nog zullen leveren. Vooral meer van dit. De piek van hun kunnen ligt duidelijk achter ze, maar ze blijven vermaken. Niet perse hoogstaand of inspirerend, maar nog wel altijd met een bepaalde energie en intensiteit die hun genregenoten niet altijd meer lukt.

Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Show No Mercy
8. God Hates Us All
9. Undisputed Attitude

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Zo richting het einde van het jaar moet ik eerlijk bekennen dat deze eigenlijk maar weinig is langsgekomen. Ten onrechte dan toch wel. Het is een sterke en fijne plaat om te horen die goed in elkaar zit. Muzikaal is er genoeg afwisseling om niet te verzanden in eindeloos gebeuk, waardoor datzelfde gebeuk de ruimte krijgt om lekker hard binnen te komen.
De thematiek is interessant, maar aangezien ik geen bal van de teksten versta gaat dat volledig langs mij heen. Doch gooi ik er hier ook maar een 4 tegenaan. Lekker stevig, sfeervol en meeslepende plaat.

stem geplaatst

stem geplaatst

Erg levendig en energiek album met youtube drummer El Estepario Siberiano

Prima debut album van de heren die zeker wat kunde in huis hebben. De plaat vermaakt erg goed en de samenwerking met Serj is ook een fijne toevoeging.

Na jaren zijn ze weer eens actief, opnieuw een korte plaat maar dat mag ik wel. Het geluid is wat volwassener geworden, wat meer laidback, en de country invloeden wel zijn vermakelijk.
Verder is dit toch vooral meer van wat ze al deden. Nergens hoogstaand of bijzonder, maar best vermakelijk. De rustigere momenten zijn voor mij wel de betere stukken.

Verder is het vooral tof dat ze weer actief zijn. Woe, is Me is voor mij vooral een stukje nostalgie tegenwoordig.

Dat het verlies van dierbaren prachtige kunst kan opleveren mag hier wel blijken. Dust Eater is een verkenning en vooral de ervaring van het verlies van dierbaren en alles wat daarbij komt kijken. En man oh man wat snijd dat hier diep zeg. Tekstueel worden op deze vier nummers krachtig het verlies en vooral de beleving die je ervaart verwoord. Niet alleen het gemis dat er is, maar ook de impact die het op je heeft. Het feit dat je alleen overblijft, je steun weg is, je liefde. Het gemis dat er is en de impact die het op ons heeft. De duisternis, de pijn en vooral het niet kunnen loslaten.
(reactie op ander bericht)


De teksten zijn aangrijpend maar komen voor mij ook griezelig dichtbij eigen ervaringen. Wat de beleving ervan alleen nog maar sterker en persoonlijker maakt.
Het verwerkingsproces gaat ook samen met een vorm van acceptatie. Het door kunnen (of moeten) gaan maar wel met de littekens van het verlies. Een wrange vorm van vrede die een rust geeft maar ook een constante herinnering is. Ook na vele jaren is zo'n verlies nooit volledig verwerkt.
(reactie op ander bericht)



Om het af te maken is het desolate, kille en harde muzikale landschap precies de juiste voor mij. De wanhoop, de pijn, het verdriet worden op deze manier enorm krachtig voelbaar gemaakt. En het uitschreeuwen van emoties heeft mij niet eerder zo diep geraakt. Waarbij het geheel prachtig samenkomt in het slotstuk On Being and Nothingness. De prachtig kalme sombere ambient intro geven een melancholische sfeer die een start vormt van de wrange acceptatie van alles. Maar de pijn is zeker niet weg en die knalt er dan ook krachtig in terug, een wond die nooit heelt en altijd voelbaar blijft. Om je uiteindelijk achter te laten met stilte. En eigenlijk is dat ook het enige dat kan volgen. Het is tijd voor rust, eventjes niets. De gedachten en herinneringen langs laten komen. De (weggestopte) emotie de vrijheid geven.
Pure stilte.
Eeuwige stilte.
(reactie op ander bericht)




Dust Eater gaat voor mij niet zonder de emotie, het verlies en de pijn. Het is een ervaring die vooral een immens diepe indruk achterlaat. En mij niet mee loslaat. Er zijn meer platen die mij wisten te raken, maar deze snijd elke keer steeds wat dieper.
Dank Apollo voor het delen in Maak Kennis met Metal. Dit zijn de platen die mij zo van muziek laten houden. Pure emotie.

Erg fijne plaat? Zeg maar gerust heerlijk sterke plaat. Lekker verloop in de nummers en het geheel bouwt lekker op. Deze is sinds die ik de playlist is gekomen er niet meer uit te slaan. Hoe vaker ik hem hoor hoe fijner ik hem vindt worden. Topplaat dit.

Metallica's laatste plaat is eigenlijk vooral een herhaling van zetten. Ook niet anders dan verwacht om eerlijk te zijn. Dit lijkt toch duidelijk hun enige succesformule te zijn. Ook hier zijn de langlopende kritiekpunten weer van toepassing. De plaat en de nummers zijn te lang. Zelfs Lux Æterna had ironisch genoeg korter gekund met het eindeloze einde. Ook klinkt deze plaat weer te veel van hetzelfde, is het bij vlagen wat saai en ongeïnspireerd en is Lars drumwerk te hard in de mix.

En toch bevalt deze plaat me wel. Het is niet hoogstaand en er is afgezien van de opener eigenlijk geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Maar dit klinkt allemaal net even wat relaxter en met meer plezier gemaakt dan de voorganger. Het is allemaal wat losser voor mijn gevoel, het voelt minder verplicht aan. Alsof het weer wat meer om het plezier draaide. Of dat zo is weet ik niet en gezien het songmateriaal is het niet zo luchtig. Maar ze weten dat muzikaal wel zo over te brengen.

Regelmatig zitten hier weer lekkere passages in, helaas wordt dat nergens echt goed uitgewerkt tot een knallend nummer. Maar het vermaakt toch wel. Ik heb hier minder nummers die ik echt zou skippen dan op de voorganger. De kwaliteit is over de gehele linie wat meer uitgesmeerd, waar de vorige het meer van pieken en dalen moest hebben. Helaas is de kwaliteit niet omhoog gegaan, dus echt betere nummers zijn hier niet te vinden. Maar de plaat luistert zo wel beter weg. Tel daar het energieke gitaar spel en vooral een energieker en gemotiveerdere Hetfield bij op. En ik vermaak me hier eigenlijk wel mee.

Metallica was heer en meester in de Thrash, maar dat zijn ze al een lange tijd niet meer. De opleving van Death Magnetic was helaas van korte duur. Maar ze leveren met deze plaat gelukkig wel weer iets energieks op. Het laat zich makkelijk beluisteren mits er niet al te aandachtig naar geluisterd wordt. Deze plaat viel me toch best mee. Ze missen hier de enkele knallers die Hardwired wel had om hoger te eindigen.

Eindstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. 72 Seasons
9. St. Anger
10. Garage Inc.
11. Load
12. Reload

stem geplaatst

Hardwired... To Self-Destruct beviel mij in mijn herinnering altijd wel goed. Ja de plaat was te lang en niet alles was even boeiend, maar deze beviel me toch wel wat beter dat Death Magnetic. De eerste (her)luisterbeurten voor deze plaat begonnen dan ook positief met die insteek, helemaal nadat Death Magnetic voor mij veel beter bleek dan ik in herinnering had. Maar misschien had ik er niet zo positief in moeten stappen, want die herinnering is helaas geen waarheid gebleken.

Dat klinkt dan weer heel negatief en dat zou wel passen gezien het sentiment van de fanbase als ik het zo hoor, lees en zie. Maar slecht is de plaat ook niet. Er zitten best wat lekkere nummers tussen, zoals Atlas, Rise!, Moth Into Flame, Halo on Fire en Spit Out the Bone. Vooral die laatste beukt heerlijk door en staat sinds de release al in mijn favorieten van deze plaat. Maar er zijn nog 8 andere nummers. Plus dat afgezien van de opener er geen enkel nummer op de plaat onder de 5,5 minuten klokt. Waarmee een van Metallica's grootste problemen komt opzetten. Het duurt allemaal veel te lang.

Het is een uitgekauwde kritiek, maar het stoort me hier wel weer echt meer merk ik. Terwijl Death Magnetic, waar de nummers gemiddeld net wat langer zijn, daar veel minder last van heeft. Grootste verschil is dan ook dat die plaat veel creatiever, geïnspireerder en afwisselender is dan deze. Hardwired klinkt veel minder geïnspireerd en het is teveel van hetzelfde. De plaat is op 2 cd's uitgebracht wat natuurlijk best ideaal is. Een halve plaat is flink beter te behapen dan het geheel zo samen. En dat zou nog een valide strategie zijn als beide cd's met sterke nummers gevuld zouden zijn. Maar dat is dan ook weer niet het geval. En dat maakt dit toch wel een moeizame plaat om door te komen.

Metallica had met Death Magnetic een heerlijke opleving die ze met deze Hardwired helaas niet weten vast te houden. Er staan enkele fijne en sterke nummers op, maar niets haalt het niveau van weleer en soms klinken ze wel erg inspiratieloos. Op naar de laatste plaat, die in mijn herinnering stukken minder goed beviel dan deze...

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. Hardwired... To Self-Destruct
8. St. Anger
9. Garage Inc.
10. Load
11. Reload