Het zesde album is de uitgaande nachtkaars dat Nuclear Assault is geworden. Ze begonnen heerlijk energiek, knallend en levendig. Maar zo'n 19 jaar na het debut zijn ze nog maar een leeg omhulsel met dezelfde naam. De energie is er uit, de levendigheid is verdwenen en de inspiratie is nergens te bekennen. Ik krijg bij dit album het gevoel als ze deze nog verplicht waren te maken. Want er klinkt geen liefde of plezier in door.

Misschien dat de heren gewoon snel oud zijn geworden en het niet meer kunnen (bijhouden). Ze klinken hier enorm doorleeft en verouderd namelijk. Maar na 2 middelmatige pogingen in begin jaren 90 is deze zesde plaat alles behalve een goede afsluiting. Een lichtpuntje wat ik nog kan vinden is Human Wreckage, die vangt nog wat van de oude spanning en sfeer. Maar verder is dit het eigenlijk niet waard.
Ze hadden beter een heel album in de stijl van Long Haired Asshole kunnen maken, dat stijltje ligt ze beter voor mijn gevoel op deze leeftijd.

Ik houd het bij de drie albums uit de jaren 80.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order
5. Something Wicked
6. Third World Genocide

De 5e plaat van de heren zet de neerwaartse richting verder door. Ze gaan hier, zoals het gros van de Thrashers in die tijd over op een wat algemener en commerciëler Rock gericht geluid. Dat is geen probleem als je daar op technisch of muzikaal vlak mooie dingen mee kan doen en je het je eigen maakt. Maar Nuclear Assault valt helaas niet in die categorie. De muziek die ze af leveren klinkt vooral heel erg middelmatig. De knallende Thrash van de jaren 80 is nergens te bekenen en er komt niets anders interessants voor in de plaats.

Dat maakt van Something Wicked een vooral erg middelmatige plaat. Met af en toe wat leuk gitaarwerk, maar verder valt het wel mee hoe interessant dit is.


1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order
5. Something Wicked

Deze vierde plaat begint nog best ok, knalt redelijk lekker. Duidelijk merkbaar dat ze ook wat ouder worden en de zang is hier wat zwaarder. Wel allemaal wat minder dan de vorige. Maar al snel verliezen ze wat kracht, energie en creativiteit. Ze klinken hier over het algemeen wat uitgeblust, de fut is er wel uit en het is allemaal wat wisselvalliger dan op de vorige.

Er zit nog wel wat genietbaars op het album, verschillende nummers knallen nog wel lekker. Maar nergens halen ze het niveau van de vorige platen. Dat het dan ook nog eens hun langste plaat is helpt niet echt mee. Het is een prima plaat om langs te horen komen, maar hun betere werk ligt toch echt in de jaren 80. Ook verdwijnt hier de Thrash toch langzaam, waarbij ze net zoals veel concullega's toch voor een wat toegankelijker geluid gaan.

*Save the Planet is wel een heerlijk nummer trouwens. Kan makkelijk bij hun betere werk staan.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive
4. Out of Order

Ook nummer drie is een schot in de roos. Opnieuw leveren de heren weer een sterke energieke plaat af.
De productie leeft wel weer wat meer dan op de tweede plaat, maar heeft een te blikkerig en distorted geluid over zich heen. Wat jammer is want hierdoor verliest bijvoorbeeld Trial of Tears elke vorm van impact. Terwijl het juist een mooi melodieus slotstuk is. En dan blijkt dat het debut dus toch wel de beste productie had van de drie platen. Nu past het wel in het tijdsbestek en de stijl, maar het is jammer want details gaan zo dus wel gewoon verloren.

Maar goed, ze knallen hier ook weer erg lekker. De energie zit er zeker goed in en dankzij wat meer midtempo en zelfs wat funk zit er ook meer afwisseling in. Het maakt de plaat wat fijner en leuke om aan te horen en verhoogt de levensvatbaarheid van het geheel ten opzichte van hun eerdere werk. Zo voegt dit wel weer wat moois toe.

Ze klinken hier wat verfijnder, wat volwassener maar nog steeds heerlijk energiek. De eerste drie platen vormen zo een mooi consistent geheel. Elk album heeft zo zijn eigen minpuntjes, maar ze weten op elk album ook weer hun eigen kracht en charme te brengen. Deze klinkt wel het meest compleet, maar de productie weerhoud me om deze boven hun debut te knallen.

het maakt me benieuwd naar de volgende platen. Maar gezien de cijfers daar (evenals het flink minder aantal stemmen) temper ik die maar. De jaren 90 zijn voor meer bands niet vriendelijk geweest.

1. Game Over
2. Handle with Care
3. Survive

Rise from the Ashes is een heerlijk knallend begin. Ook op deze tweede plaat is het tempo en de energie weer in overvloed aanwezig. Ze klinken hier beter ingespeeld en wat melodieuzer ingesteld. Zonder de furiositeit, de energie en het plezier te verliezen dan wel. Dat levert een heerlijk levendig album af.

Wel is de productie hier toch minder sterk dan op de voorganger. Het klinkt allemaal wat doffer en zachter. Alsof ze een paar meter verwijderd staan van de microfoon. De zang is duidelijker in de mix gezet, maar dit gaat ten koste van de instrumentatie zelf. Terwijl de zang niet dusdanig denderend is om die plek echt te moeten hebben. En dat haalt een beetje de glans van de muziek af. De eerste plaat klinkt dan toch net wat beter.

Gelukkig leveren ze ook hier weer voldoende energieke en beukende Thrash om een klein half uurtje lekker op los te gaan. Hoewel de Cover van Led Zeppelin compleet overbodig is en totaal niet past. Verder is Survive een duidelijk en prima vervolgplaat geworden.

Ja, hier houd ik wel van hoor. Een bak ongenuanceerd beukwerk wat maar zo hard en snel mogelijk uit de speakers moet knallen. Het is simpel, met veel lol, plezier en energie gemaakt wat resulteert in een heerlijke plaat die vooral lekker tegen alle randjes aanschurkt.

Live, Suffer, Die is een toepasselijke titel om de plaat te openen. Zowel muzikaal als in de titel is duidelijk waar het om gaat. En dat houden ze gedurende de volgende 34 minuten lekker vol ook. Met korte nummers en enkele intermezzo's vliegt het geheel voorbij alsof het niets is. Daarbij valt wel op dat ze muzikaal weinig bijzonders doen en het op den duur wat herhalend wordt. Gelukkig is het energieniveau hoog genoeg om het plezier niet in de weg te zitten. En de korte speelduur werkt daar ook aan bij. De zang is zoals gewoonlijk niet denderend, maar stoort gelukkig nergens.
Het slotstuk Brain Death is trouwens een prachtig nummer wat zich wat mij betreft makkelijk kan meten met wat de Thrash grootheden hebben afgeleverd. Heerlijke intro en een sterk verloop van het nummer. Het vangt alles samen wat ze op de plaat hebben laten horen en het doet smaken naar meer. Ben erg benieuwd hoe ze hier verder op borduren bij de volgende platen.

Game Over is een lekkere debut-plaat die flink wat potentie laat horen. Maar het is vooral een enorm energieke en plezierige plaat om te luisteren. En het verveeld geen moment.

Slayer doet wat Slayer doet. Waar de rest allemaal voor het commerciëlere en populaire geluid gaat in die periode blijft Slayer trouw aan zichzelf. En dat levert opnieuw een machtig stukje beukwerk af.

Ze grijpen hier weer meer naar het Reign in Blood achtige beukwerk. Het tempo is weer wat hoger en er is weer wat minder aandacht voor het melodieuze aspect. Gelukkig is dat niet verdwenen, zoals in het titelnummer Divine Intervention te horen is. Sowieso een geweldig nummer met mooie sfeervolle opbouw, creepy sfeertje en een vleugje Black Sabbath.

Het album volgt verder vooral het stramien wat de heren zelf hebben opgezet. Snoeiharde Thrash Metal, medogenloos en lekker snel. Ook de korte speeltijd houden ze aan, waar de rest steeds langer gaat blijft Slayer gewoon direct en to the point. Met 36 min een perfecte speelduur.

Divine Intervention bevalt me beter dan ik me kan herinneren. Ik hoor nog veel elementen van de voorgaande albums en het geheel zit lekker in elkaar. Ze halen wat mij betreft echter niet het niveau van die platen. Die bevatten toch sterkere nummers dan hier. Ook is het voor mij de eerste plaat waar er wat scheurtjes ontstaan in het zo typische Slayer stijltje. Waar de rest van de bands namelijk kiest om 'nieuwe' wegen te verkennen en sommige daarin ook succesvol blijken. Blijft Slayer wel heel erg dicht bij hun eigen geluid en levert gewoonweg meer van hetzelfde. De formule werkt goed voor ze, maar wordt op den duur ook eentonig. En dat begint hier wel wat merkbaar te worden.

Doch vermaak ik me uiterst goed met deze plaat en staan hier toch wel enkele pareltjes van ze op. Ook dit album is weer des Slayers heerlijk intenst, hard, compromisloos en furieus.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Divine Intervention
6. Show No Mercy

Metallica gooit hier de Thrash Metal volledig uit het raam en stapt over op de toegankelijkere invloeden van Blues, Country en Hard Rock. Daardoor is het allemaal wat behapbaarder, wat langzamer, minder intens, toegankelijker en commerciëler. Wat ze echter niet uit het raam gegooid hebben is de lengte, die hebben ze nog verder opgevoerd zelfs... Wat helaas ook een standaard zou blijven.

Load is een album wat ik nooit echt goed beluisterd heb. Maar nu ik dat wel doe realiseer ik me des te meer dat de Metallica van Ride the Lighning en Master of Puppets echt verdwenen is. Want de kwaliteit, intensiteit en muzikaliteit die ze toen ten gehore brachten is hier nergens te vinden. De plaat begint nog best ok met een paar leuke nummers. Maar het steekt nergens boven het maaiveld uit. En dat is voor een Band als Metallica toch wel triest eigenlijk. Want ze zijn dan misschien wel de grootste van de Big Four, maar hier blijkt maar weer dat ze grandioos achterlopen op muzikaliteit en compositie technische kwaliteiten. De gemiddelde rock band uit die tijd levert dezelfde nummers af als Metallica en als de meer populaire bands erbij gehaald worden schiet Metallica toch echt te kort.

dat zou een minder groot probleem zijn als het album de helft korter was geweest. Dan was het allemaal wat meer to the point geweest. Maar zoals ondertussen wel blijkt kunnen de heren geen harde keuzes maken om nummers weg te laten. En dan blijkt dat ze oorspronkelijk nog meer nummers voor de plaat hadden... Het doet me huiveren voor Reload.

De nummers zijn nietszeggend, niet interessant en kabbelen teveel voort. Anthrax koos voor een duidelijkere Grunge stijl en weet daarin tenminste een pakkend en stevig album af te leveren. Megadeth toont flink wat creativiteit en kunde door ook met een commerciëlere insteek sterke sprekende en pakkende nummers af te leveren. Metallica komt niet verder dan middelmaat. (Slayer blijft Slayer, die zijn hun eigen genre onderhand)

Ik ben weinig positief en dat komt vooral door de telleurstelling dat ze zo ver afgegleden zijn. Het voordeel is dat de nummers niet irriteren, maar het is niet een album wat ik nog eens ga beluisteren.

1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. Load

Megadeth goes pop 2.0

Nu was Countdown to Exticntion natuurlijk al de meer popgerichte inslag voor ze. Maar Youthanasia gaan ze hier nog een stapje verder mee. Het is allemaal net wat verfijnder, wat soepeler en een flink toegankelijker. Mustaine is hier ook weer wat beter om aan te horen wat ook goed helpt. Waar de eerste paar platen vooral een verzameling waren van rauwe onafgewerkte venijnige muzikale ideeën. Is dat hier nog maar moeilijk te bekennen.

Youthanasia begint lekker energiek met Reckoning Day en Train of Consequences. Addicted to Chaos gooit het tempo iets omlaag maar nestelt zich daardoor vrijwel direct in mijn gehoor. A Tout le Monde is natuurlijk de grote ballad die waarschijnlijk de grootste hit van ze had moeten worden. De Nothing Else Matters van Megadeth denk ik dan maar. Zo succesvol is het niet geworden denk ik, want ik heb hier tot nu toe nog nooit van gehoord. Best een prima nummer. Mustaine laat hier horen dat hij ondertussen wel beter is gaan zingen. En dat ze niet perse venijn of muzikale krachtpatserij nodig hebben om sterke nummers te maken. Daarna krijgen we de meezinger Elysian Fields en als het nu nog niet duidelijk is dat dit geen popmetal album is dan weet ik het ook niet meer.

Alles is zo gemaakt voor het grote publiek en de stadiums. Je zou het haast een sell-out kunnen noemen. Super gestroomlijnd, goed in het gehoor liggende nummers, makkelijker meezingers, geen enorm complexe muzikale dingen, bijna geen venijn (Victory klinkt Dave wel weer wat venijniger gelukkig), allemaal erg veilig en binnen de lijntjes. Af en toe nog een leuke solo maar echt heel explosief wordt het hier allemaal niet.

En toch, toch flikken ze het om hier een dijk van een album neer te zetten. Een album wat zich direct in het gehoor nestelt, zich daarna verder laat ontwikkelen en onderhand een constante hoge kwaliteit bied. Mis ik de rauwheid? zekers, het venijn? ja ook dat. Maar ik kan hier net zo lekker van genieten als van Rust in Peace en So Far, So good... So What?. Er is genoeg creativiteit te vinden, voldoende afwisseling en het geheel is lekker melodieus.

Metallica bewees natuurlijk dat het niet verkeerd is om popgerichte Thrash te maken. Megadeth volgde dat niet geheel onlogisch op. Maar blijft toch wat meer levendigheid, energie en creativiteit tonen in hun poging. Het zorgt voor een album wat bij mij in ieder geval blijft doorgroeien en waar ik met plezier naar luister. Het is een stap voorwaarts van de vorige en op dit moment lijkt de band nog altijd op top niveau te zitten. Benieuwd hoe lang dat goed blijft gaan.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Youthanasia
4. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!