"This is a Journey into sound"

Zeg dat wel ja. Want Anthrax klinkt hier toch wel eventjes wat anders dan voorheen. Ik lees dat het sample veel gebruikt is/wordt bij de hiphop, ze zullen het voor die tijd waarschijnlijk wel gebruikt hebben om makkelijker bij het publiek mee te liften. Dat zal ook wel een reden zijn voor de nieuwe zanger, die zo wegelopen lijkt uit de gemiddelde grunge/rock band van die tijd. Om dan ook direct met de deur in huis te vallen, Bush is geen betere zanger. Zijn bereik is kleiner en eentoniger dan Belladonna. Toch waardeer ik Bush net wat meer, die is makkelijker aan te horen. En het past prima bij de insteek en stijl van het album. Want dit 6e album is duidelijk een andere stijl voor ze. Eentje die ik ook wel goed kan waarderen, misschien nog wel meer dan hun oudere Thrash werk.

Wel heb ik er een groot kantteken bij, namelijk dat dit niet meer zozeer als Anthrax klinkt. Of dat echt slecht is weet ik (nog) niet, maar het Thrash gevoel is hier wel minder aanwezig dan bij de vorige. Ze klinken regelmatig meer als het stevigere broertje van Pearl Jam dan als een van de Big Four Thrash bands. Maar goed, het levert alsnog zeer vermakelijke muziek op. Een album wat minder sprekend is als de voorganger, maar zich wel makkelijker laat beluisteren. En dat ze hier wat rauwer klinken is ook wel fijn. In die zin mag ik dit album dan ook wel goed hebben. Ondanks dat dit meer als andere bands klinkt dan Anthrax.

De nummers hebben een redelijke vaste lijn en kwaliteit in zich zitten. Dat maakt het lastig om echt favorieten aan te geven. Er zitten ook niet echte uitschieters tussen wat het ook weer wat lastiger maakt. Wel merk ik dat This Is Not an Exit hier erg goed bevalt. En dat Black Lodge mij minder boeit, maar dat is het ook wel zo'n beetje.

Sound of White Noise Is een fijn album geworden in het grungy Thrash hoekje. Niet eentje die overal bovenuit springt, maar wel eentje die erg lekker wegluisterd. Ik ben benieuwd hoe Bush het blijft doen de komende paar albums. Belladonna liet een mooie groei zien, maar ik betwijfel of dat met Bush ook gaat gebeuren. Voor nu in ieder geval een nette tweede plek. Een van hun toppers wat mij betreft.


1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. State of Euphoria
4. Spreading the Disease
5. Among the Living
6. Fistful of Metal

Leuke Trash plaat dit. De korte speelduur werkt in hun voordeel, want de zang is niet al te best. Of tenminste niet echt fijn om te horen. Nu hebben meer bands daar wel last van, maar deze heeft iets naars over zich waar ik niet aan kan wennen.

Maar goed, muzikaal beukt en knalt dit meer dan prima. Lekker vol passie en een brok energie. In dat opzicht ook zeker niets te klagen. Het enige nadeel is dat het toch een beetje vervalt in meer van hetzelfde. De nummers onderling onderscheiden zich weinig van elkaar en zijn vooral zo hard en snel mogelijk beukwerk afleveren. Ook de zanglijnen zijn heel erg hetzelfde en aangezien de zang toch wel een storende factor is helpt het niet. Wel leveren ze enkele heerlijk explosieve uitspattingen en solos af. De korte speelduur werkt ook in het voordeel in dat opzicht. Want veel langer zou het niet moeten duren. Nu blijft het een half uurtje heelrijk beuken en dan is dit zeker genietbaar.

Dit is zeker een vermakelijk debut en ik ben ook wel benieuwd naar de opvolgers, maar die staan niet op spotify zie ik. Dat is dan weer jammer.

War Ensemble beukt er direct weer ouderwets knallend in. Slayer zoals we ze kennen. En zoals ik ze ook wel graag hoor.

Seasons in the Abyss komt op mij vooral over als South of Heaven 2.0. Qua stijl is dit een duidelijk vervolg en blijft het tragere tempo terugkomen. Maar dit klinkt vooral net iets beter en verfijnder. Ook de productie is wat meer op orde. Verder heb ik eigenlijk niet heel veel te zeggen over dit album. Het staat als een huis, zit erg strak in elkaar, is een fijn vervolg op de vorige en klinkt weer heerlijk. Ik ben vooral blij dat Araya hier weer beter te horen is (en wat beter zingt). Dat was op de vorige voor mij wel een belangrijker misser. Araya lijkt er hier ook weer meer vertrouwen in te hebben.

Muzikaal zit het ook weer sterk in elkaar. Met weer wat meer aandacht op het muzikale en melodieuze aspect. De furiositeit beukt zo af en toe nog eventjes lekker om de hoek en laten ze zich als vanouds horen. Meer zelfs dan de voorganger waardoor deze ook wat beter aansluit bij hun oudere werk. En ook hier klinken ze af en toe weer heerlijk creepy (Dead Skin Mask met die kinder stemmetjes). Slayer

Deze bevalt me iets beter dan South of Heaven, maar de twee gaan wel redelijk hand in hand merk ik.

1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Show No Mercy

The Black Album, daar is die dan hoor. Metallica goes Pop.

Natuurlijk een logische stap na het minder sterke Justice en de zoektocht naar het groeiende publiek. Het was dan ook niet voor niets mijn eerste volledige kennismaking met de band vroeger. Nu staat het album vol met algemeen bekende klassiekers. Maar hoe houd het album zich eigen in verhouding met hun eerdere werk?

Het korte antwoord: Redelijk.

Het iets langere antwoord: The Black album is niet zo sterk als hun eerdere hoogtepunten, maar zeker niet verkeerd. Gelukkig hebben ze geleerd van de belabberde productie van ...And Justice for All, hier klinken ze weer sterk en duidelijk. Ook de lengte is minder lang, of tenminste van de nummers dan. De gehele plaat duurt nog steeds (te) lang. Maar de nummers zijn weer wat meer to the point geworden en met minder onnodig lange muzikale escapades. Soms werkt dat ook in het nadeel trouwens. Zo hadden ze in Nothing Else Matters van mij wel iets langer mogen doorgaan. Sowieso is dat nummer wel heel braafjes in vergelijking met hun eerdere werk. En dat gaat eigenlijk ook wel op voor de rest van het album. Het is allemaal erg braafjes en tussen de lijntjes gemaakt. Het klinkt allemaal erg goed, maar zeker niet zo inspirerend gemusiceerd als de eerste 3 platen. En dat zorgt er dan ook voor dat ik toch meer neig naar Ride the Lightning en Master of Puppets.

De nummers klinken verder goed en liggen lekker in het gehoor. Ze klinken regelmatig lekker log, wat met de meer punchie productie wel erg fijn is. Helaas blijken de nummers wat minder boeiend te zijn om veelvoudig te beluisteren. Dat komt onder andere door het lagere tempo, de simpelere insteek en dat het eigenlijk voornamelijk ballads zijn die ze hier afleveren. Het is allemaal wat publieksvriendelijker gemaakt. En dat is wat mij betreft wel een beetje jammer. Toch laten ze af en toe nog wel even goed van zich horen. En knallen ze soms nog wel lekker uit de speakers. Enter Sandman is een fijne opener en Sad but True is heerlijk log. Bij Wherever I May Roam veer ik altijd eventjes op, hier klinken ze weer heerlijk energiek en meeslepend. Ook Through the Never is weer fijn met een wat hoger tempo erin. Favoriet van het album is denk ik toch wel The God That Failed. Ook The Unforgiven doet het nog altijd goed. Heerlijke Ballad blijft dat.


Hoe deze zich dan verhoud met hun eerdere werk? Tja dan is deze toch wel wat minder sterk. Het klinkt wel wat verfijnder dan Justice, maar die vond ik op muzikaal vlak toch interessanter. Wel is deze beter en makkelijker te beluisteren. Er staan een aantal erg sterke nummers op, maar het merendeel is toch wat minder sterk. En de ballad benadering doet mij toch minder merk ik. Zo sterk als hun 2 meesterwerken is dit dan ook niet.

1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Het album opent best wel weer lekker, totdat Dave zijn bek opentrekt. Man wat een zeikerige stem heeft hij hier toch weer. Toch wel eventjes afzien zeg. Maar wat blijkt, dit is de remaster die digitale rondjes draait. Hmm, dan toch maar eens de 1992 remaster mix proberen die op spotify staat. Ok, dat begint ook weer lekker. Dave klinkt hier zowaar minder zeurderig, dat bevalt toch een stukje beter. Dat wordt de 2012 remaster uit de playlist wippen en deze versie erin zetten. Mustaine klinkt daar toch net wat fijner. Nog steeds wat zeikeriger dan Rust in Peace, maar toch. Minder storend in ieder geval.

Op naar de muziek zelf dan. Die klinkt ook hier weer fijn moet ik zeggen. Er staan zeker lekkere nummers op en vooral de tweede helft klinkt weer lekker energiek, pakkend en creatief zoals ik onderhand van ze gewend ben. Helaas volgde ze hier het voorbeeld van Metallica en klinken ze hier ook een stuk toegankelijker. Dat an sich is natuurlijk geen probleem, het is alleen jammer dat ze het tempo wat lager leggen, meer ballad achtige klinken en vooral ook het compromisloze van ze wat meer loslaten.
Gelukkig is de tweede helft weer wat meer als vanouds, maar het is te laat om de plaat naar het niveau van de voorganger te tillen. Wat sowieso een uitdaging is want ze klinken mij hier toch wat minder pakkend en geïnspireerd in de oren.

Zoals gezegd klinkt de tweede helft beter. Daar klinkt weer wat meer energie, agressie en compromisloosheid in door. Wel wordt het gemis van de rauwheid van hun eerste paar platen hier sterker duidelijk. Dat was op Rust in Peace ook al zo, maar hier is het nog een stukje minder. Waarschijnlijk om toegankelijker te klinken (afgezien van de zang dan, maar dat is niet zozeer rauw wat mij betreft). Het voordeel is natuurlijk dat het geheel helder en strak klinkt, maar het wordt er ook wat klinischer door. En dat nekt ze hier ook een beetje merk ik.

Goed, dat wil niet zeggen dat er niet genoeg te genieten is. Want ook hier leveren ze echt wel weer wat fijne nummers af. En opnieuw merk ik dat de nummers wel blijven groeien na verloop van tijd. Minder sterk dan op de voorgangers, maar het zit er nog steeds in. En dat levert ook weer wat extra luisterplezier op natuurlijk.

Toppers voor mij zijn Symphony of Destruction met een lekker zwaar begin, en ondanks de zeikerige zang best lekker gezongen ook. En eigenlijk alles vanaf High Speed Dirt waar ze weer meer als vanouds energiek en creatief klinken. Het levert wel een wat diverser album op, maar helaas ook een stapje terug ten opzichte van de vorige. Desalwelteplus alsnog uiterst genietbare muziek dit.


1. Rust in Peace
2. So Far, So Good... So What!
3. Countdown to Extinction
4. Peace Sells... But Who's Buying?
5. Killing Is My Business... and Business Is Good!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren