stem geplaatst

Death Magnetic was een soort van return to form voor de band. En het was voor mij toentertijd de echte kennismaking met de band. Ik kende wel wat nummers maar pas toen deze uitkwam ben ik hun oudere albums echt ingedoken. Vanuit die ervaring zit er wel wat nostalgie bij dit plaatje. Maar nu ik deze zo weer eens beluister moet ik eerlijk zeggen dat ik dit toch wel erg fijn vindt klinken.

De laatste jaren ben ik steeds negatiever tegen hun modernere werk gaan staan. En de vorige paar platen hielpen daarin niet mee. Maar nu ik deze zo weer eens goed beluister schiet mijn waardering (voor deze plaat in ieder geval) wel weer omhoog. Nee het is geen Master of Puppets of Ride the Lightning, maar dit knalt wel verdomd lekker uit de speakers.

De plaat opent heerlijk energiek en vol venijn, met een lekker hoog tempo en wat levendige wendingen erin. Hetfield klinkt hier ook weer goed en lekker bij stem. De drums klinken weer wat meer als drums. Helaas wel wat minder levendig maar dat gaat Lars ook niet meer fixen ben ik bang. Het gitaarwerk is vooral weer erg fijn en springt er voor mij wel echt lekker bovenuit. Ze doen zo af en toe zelfs weer eventjes denken aan hun oudere werk.

Het beukt en schuurt eindelijk weer eens als Metallica vroeger deed. Ja dankzij die hele loudness productie is het eindresultaat niet zo geweldig als het kan zijn. Maar ik stoor me er niet heel erg veel aan eigenlijk. Wel is het een wat vermoeiendere luisterbeurt dan het oudere werk. Waar de nuances toch beter naar voren kwamen. Hier is het 74 minuten grotendeels een constante bombast die je oren belasten.

Een van de terugkerende kritieken is de veelal te lange duur van de nummers (en het album). Dat gaat hier natuurlijk ook weer op. De nummers zijn lang, maar in veel gevallen stoort het mij hier toch minder vaak. Dat komt ook doordat ze er toch weer aardige wendingen en solo’s in hebben verwerkt. Maar ook omdat het materiaal weer wat boeiender klinkt. Wil trouwens niet zeggen dat ze hier en daar wel een minuutje of 2 van een nummer af hadden kunnen halen. Dat zou de algehele flow wel wat beter uitkomen. Maar vooral de vermoeidheid ook wat tegengaan. Waarbij een betere productie ook zou helpen trouwens.

De lengte begint mij bij All Nightmare Long echt op te vallen waarbij vooral de tweede helft ingekort had mogen worden. Cyanide had van mij wel helemaal van de plaat gemogen, evenals My Apocolypse trouwens (hoewel ze daar wel op heerlijk tempo knallen). The Unforgiven III is dan wel weer een fijne toevoeging en de nummers die volgen bieden meer dan genoeg moois om de plaat sterk te laten eindigen. Persoonlijke favorieten zijn toch wel de opener That Was Just Your Life, Broken, Beat & Scarred en The Day That Never Comes.

Na 17 jaar en al hun vorige platen grondig beluisterd te hebben kan ik wel concluderen dat ik deze toch wel erg goed kan waarderen. Hij hangt voor mij redelijk gelijk met …And Justice For All. Die ironisch genoeg ook een twijfelachtige productie heeft. Ze halen niet het niveau van weleer, maar de eerste helft bied zeer goede kwaliteit. De tweede helft zakt iets in, maar weet zeker nog sterke momenten te leveren. Een fijne opleving van de heren.

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. Death Magnetic
5. ...And Justice for All
6. Kill 'em All
7. St. Anger
8. Garage Inc.
9. Load
10. Reload

Ze gaan hier weer terug naar het knallende Metal werk. Wat gezien de titel niet heel gek is, maar ze nemen het deze keer iets te letterlijk lijkt wel. Het geluid is op momenten namelijk wel heel erg blikkerig en de metalen blikken als drumstel maken het ook niet beter. Dat klinkt regelmatig echt afgrijselijk zeg. Nou wil ik Lars niet afvallen, de beste man heeft heerlijk werk geleverd in het verleden. Maar dit klinkt echt niet, dat zou hij zelf toch ook moeten merken. Qua geluid en vibe krijg ik er regelmatig een Slipknot vibe bij, maar dan wat minder pakkend.

Goed, de muziek zelf. Die is eigenlijk niet meer dan vermakelijk. De nummers zijn zoals verwacht vaak toch weer net te lang. En er is geen enkel nummer wat echt blijft hangen. Het klinkt tijdens een beluistering zelf wel prima ansich, maar als ik dan iets van Metallica opzet staat deze niet in het lijstje. Wat ergens wel jammer is want ik kan de agressie en energie best wel waarderen na 2 (voor mij) niet geslaagde albums. Echter is het totaalplaat hier simpelweg niet sterk genoeg.

Gelukkig gaan ze hierna weer meer de klassiekere Metallica tour op

Tussenstand:
1. Ride the Lightning
2. Master of Puppets
3. The Black Album
4. ...And Justice for All
5. Kill 'em All
6. St. Anger
7. Garage Inc.
8. Load
9. Reload

Ja hoor deze bevalt ook weer erg goed. Had wel wat langer gemogen, maar ansich is dit ook wel een heerlijke speelduur.

Ze knallen er weer lekker tegenaan, stevige hardrock met een vleugje metal? Eigenlijk niet anders dan anders. En zo hoor ik ze graag. Stevige, knallend en wat melodieus. De zang blijft voor mij een sterk onderdeel in combinatie met het zwaardere geweld. Hoe vaker ik de plaat hoor hoe beter deze bevalt. Geen enkel nummer verveelt en het blijft maar groeien.

For All Kings, alweer zo'n 10 jaar oud en Anthraxs laatste wapenfeit. Het zou onderhand toch wel eens tijd worden voor een nieuwe plaat van ze. Ik lees dat ze al een paar jaar bezig zijn met een opvolger van deze, maar het wil niet echt vlotten volgens mij. Hoewel we dit jaar wel een single zouden moeten krijgen. Voor hier is het geen probleem want deze knalt nog wel eventjes uit te speakers.

De opening is lekker en knalt er direct goed in. Daarna gaat het tempo en de pit wel wat omlaag, dat was natuurlijk te verwachten maar jammer is het wel. Er is hier meer aandacht voor de sfeer, de groove en het plezier. En dan knalt Suzerain er eventjes in, daar wordt je wel lekker wakker van zeg. Richting het einde knallen ze er ook nog een heerlijke gitaarsolo in, waardoor dit nummer snel in mijn waardering stijgt. Ja ze kunnen het nog wel. Ze proberen dat tempo wel wat vast te houden met Evil Twin, maar dat nummer is toch minder boeiend.
Blood Eagle Wings is natuurlijk het paradepaardje, maar het duurt wat te lang voordat deze echt op kracht komt. Daarna is deze wel lekker voortslepend en doet me wensen dat ze meer van dit soort nummers hierop hadden staan. De volgende nummers gaan een beetje door op de ingezette toon maar weten niet meer een echte opleving te bewerkstelligen.

Verder valt er weinig meer over te zeggen. De productie is sterk, maar de band is vooral oud en ervaren. Ze teren op hun oude kunnen en de ervaring die ze hebben (en oude successen). Wat vooral erg consistente muziek oplevert met af en toe een opleving en erg fijne knaller. Verder is de muziek vooral vermakelijk, maar spreekt het allemaal toch wat minder. Ik merk dan ook dat ik de voorganger toch wat meer waardeer dan deze, die voelde kwalitatief toch wat beter aan. Dit voelt meer als een voortzetting van de gebande paden. Wat absoluut niet slecht is, maar het doet me niet echt uitkijken naar de mogelijke opvolger.

Eindstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Worship Music
4. Stomp 442
5. State of Euphoria
6. Spreading the Disease
7. For All Kings
8. We've Come for You All
9. Among the Living
10. Fistful of Metal
11. Volume 8: The Threat Is Real
12. The Greater of Two Evils

Totaal gemiddeld 3.38*