Album nummer 5. En deze mag er zeer zeker zijn. Dit 5e deel is weer een stukje serieuzer, klinkt allemaal veel strakker en steviger. En brengen ze weer een hele bak heerlijke energie.

Met Time hebben ze een heerlijk sterke opener te pakken. Leuk gedaan met de versnellende klok waarna ze mooi opbouwen. Het nummer knalt heerlijk door en huisvest een heerlijke energieke solo. Ze zetten direct de toon goed neer. En met Blood zetten ze dat lekker door. Dit voelt wel wat meer aan als een meezingnummer trouwens. Maar de constant voortstuwende riffs en drumwerk houden vallen hier zeker in de goede aarde. Ze vullen de 7 minuten netjes op, ik was even bang dat ze zouden vervallen in eentonigheid, maar ze weten er best wat fijne virtuositeit in te leggen. Ook Keep It in the Family klinkt heerlijk. En eigenlijk gaat de hele plaat zo door. Ze leveren sterk beukwerk af. Ze klinken hier wat logger en zwaarder, iets trager maar ook weer wat serieuzer dan voorheen.

Got the Time is dan weer even de 'oude' Anthrax met een wat luchtiger geluid. Die valt dan ook een beetje uit de toon hier, hoewel zeker niet vervelend. Verder staan de nummers stevig in hun schoenen. De eerste helft is wel de sterkere helft. In de 2e helft komen ze iets minder sterk voor de dag. Hoewel One Man Stands en Discharge zeker wel tot hun betere werk behoort. Waarvan de laatste ook weer een heerlijk klinkende solo heeft trouwens.

Deze Persistence of Time bevalt me eigenlijk wel heel erg goed. Deze serieuzere inslag kan ik hier wel goed waarderen. Iets wat ze ook op Among the Living deden, maar hier is de uitwerking beter. Waardoor deze mij ook beter bevalt. Het tempo ligt wel wat lager en de jeugdigheid is ook steeds minder, maar het beukt, schuurt en stuwt weer erg lekker. Nu had ik mijzelf voorgenomen om Anthrax niet meer te gaan vergelijken met de andere drie bands. Maar als ik dit nu dan zo beluister hoor ik toch een stap voorwaarts naar de andere drie toe. Los daarvan is het voor mij in ieder geval het lekkerste album wat ze hebben afgeleverd (tot dusver). En ga ik hier nog wel eventjes van genieten.

En om nog even in te haken op de hoes hierboven. Die vindt ik wel gaaf gedaan. Vooral ook met de afwijkende reflectie eronder. Staat wel gaaf. Beter dan die vage koppen van de vorige.


1. Persistence of Time
2. State of Euphoria
3. Spreading the Disease
4. Among the Living
5. Fistful of Metal

stem geplaatst

Meer 13 in een dozijn rock van de heren. En lekker dik aangesmeerd zwaar wegend geluid, wat overal binnen de lijntjes blijft en vooral veel ruimte voor de zang moet blijven geven. Niets nieuws onder de zon. Vooral erg formulematig. Daar is uiteraard niets mis mee, maar deze weet mij niet echt te boeien. Leuk voor op de achtergrond maar verder weinig interessant.

stem geplaatst

Tja, Reign in Blood opvolgen is natuurlijk een onmogelijke taak. Dus wat doe je dan, je gooit het tempo omlaag en focust weer wat meer op het melodieuze aspect. Dit schuurt weer veel dichter tegen Hell Awaits aan dan tegen Reign in Blood. Vervelend is dat allerminst trouwens, maar of deze dat niveau ook weet te halen is natuurlijk de grote vraag.

Want laten we eerlijk zijn, zo sterk als Reign in Blood is dit niet natuurlijk. Het tempo, de furiositeit en de intensiteit die ze daar wisten te leveren wordt hier simpelweg niet gehaald. De keuze om het tempo te verlagen en weer wat meer de melodieuze kant op te zoeken was dan ook wel slim. Wat trouwens niet wil zeggen dat ze hier geen hoog tempo hebben. Want dit knalt op momenten ook echt weer beukend voorwaarts. In dat opzicht is er ook niet veel te klagen. En ook dat ze weer wat meer tijd nemen om de muziek te laten spreken in plaats van zo snel mogelijk door naar het volgende kan ik wel waarderen. Het is alleen jammer dat ze dat niet overal even lekker uit de verf kunnen laten komen.

Zo klinkt Araya niet altijd even sterk. Als hij al te horen is, want hij staat regelmatig wel erg zacht in de mix. Maar hij lijkt zich soms ook wat minder comfortabel te voelen hier met dit lagere tempo. Ook de productie zelf is niet helemaal vlekkeloos. Afgezien van de zang die regelmatig wat is weggestopt, klinken ze hier ook wel eens wat vlakker. Daardoor gaat de impact een beetje verloren. Gelukkig niet constant zoals Metallica met hun 4e plaat.

Met het titelnummer South of Heaven opent de plaat in ieder geval wel heerlijk. De trage doom achtige opening om vervolgens het tempo op te bouwen. Heerlijk. Ze bouwen weer lekker aan de sfeer op deze manier. Silent Scream neigt dan weer een beetje naar Reign in Blood met het beukendere tempo. En eigenlijk valt er in dat opzicht weinig te klagen hier. Het enige zou zijn dat de tweede helft iets teveel van het lage tempo behoud. De nummers vervelen verder absoluut niet. Eigenlijk heb ik daarover helemaal niet echt te klagen. Slayer levert hier gewoon weer heerlijke nummers af. Het probleem zit hem vooral in de wat gemiste punch om het zo maar te zeggen. Dat deden ze op de vorige albums beter. En Araya die niet altijd even lekker klinkt of te ver weggestopt zit.

Verder bevalt deze South of Heaven me eigenlijk wel erg goed. Prima afsluiter van de 80's en wat mij betreft een zeer fijne toevoeging op Hell Awaits en Reign in Blood. Het schuurt, beukt en knalt wat minder, maar er is weer wat meer aandacht voor melodie en sfeer. Prima combinatie van de twee voorgangers wat mij betreft. Van de drie wel de minste, maar nog steeds erg sterk.

Na 2 meesterwerken te hebben afgeleverd is het natuurlijk de vraag hoe je dat gaat opvolgen. Gewoon op dezelfde manier als de vorige twee dachten de heren. ...And Justice for All klinkt namelijk als meer van hetzelfde. Dat is in principe geen probleem, ze deden het met Master of Puppets namelijk ook al. En dat pakte goed uit, dus waarom dan niet nog een keer.

Nou, simpelweg omdat het minder interessant is. En dit album klinkt dan ook minder geïnspireerd en heeft een lichtelijke b-kantjes vibe over zicht heen. Nu hebben ze de mazzel dat ze nog enorm goede muziek maken, dus slecht is dit zeker niet. Maar ze halen nergens het niveau van de voorgaande twee platen. En dan duurt deze ook nog eens een stuk langer.

Mijn grootste probleem is eigenlijk dat het vuur en de passie hier veel minder aanwezig is. Er zit veel minder urgentie en noodzaak in de nummers, iets wat ze op de voorgaande platen wel hadden. Het lijkt hier allemaal wat meer op automatische piloot te gaan. Het voelt allemaal iets teveel als een herhaling van zetten. Dat wordt versterkt door Hetfield die hier veel minder sterk klinkt en eigenlijk geen impact in de zang weet te leggen. Ook de productie mist impact, het is allemaal heel erg blikkeriger en klinisch, vooral de drums klinken veel minder goed dan voorheen. Waar is het vuur, de pit en energie van de vorige platen gebleven?

Tel daarbij op dat ze hier, opnieuw, erg lange nummers afleveren die makkelijker een paar minuten korter hadden gekund. Het is leuk om die riff te horen en om dat wat uit te bouwen. Daar ben ik helemaal voor. Maar ze houden het te vaak net wat te lang aan. Dat is jammer want er zitten ook op dit album zeker weer flink wat sterke muzikale stukken. Toch komt de eentonigheid wel eens om de hoek kijken hier.

En nu ik dit zo naast de andere drie luister, valt ook op dat ze hier toch echt aan creativiteit en muzikaal interessante probeersels inboeten. Waar vooral Megadeth muzikaal flink uitpakt lijkt Metallica hier toch wel over hun moment heen te zijn.

Ik realiseer me dat dit vooral een negatief verhaal is en niet helemaal mijn cijfer reflecteert. Maar dit is vooral gevoed door het feit dat ze bewezen hebben beter te kunnen afleveren dan dit en ik het gewoon erg jammer vindt dat ze hier dat niet weten waar te maken. Want er is genoeg genietbaars te vinden op het album. Hell, ook hier zijn klassiekers te vinden. Het is daarom zo jammer dat ...And Justice for All niet het vlammende, beukende en energieke vervolg is geworden op de vorige twee. Die vormde namelijk een machtig sterk tweeluik en dit had zo maar een prachtige trilogie van meesterwerken kunnen zijn.

Rust in Peace is het album wat ik in het verleden wel een paar keer gehoord heb. Een album wat zeker fijn in het gehoor ligt en prima past tussen de andere toppers van die tijd. Maar hoe houd deze zich ten opzichte van de vorige? om meteen maar met het negatieve te beginnen, de rauwheid is hier toch stukken minder. Het klinkt allemaal veel fijner geproduceerd en vooral veel klinischer dan hun vorige 3 platen. Dat is jammer want die rauwheid gaf ze wel een eigen stijl. Ze klinken nu meer massa gericht en beginnen daardoor meer te klinken als de rest. Gelukkig blijft Mustaine's zang een duidelijk aanwezig punt, of dat positief of negatief is laat ik eventjes in het midden. Maar zo blijven ze gelukkig wel herkenbaar. En zou onderhand ook niet meer weg te denken zijn bij de band.

Goed, nu dat uit de weg is kan ik eens kijken naar de sterke punten. Opnieuw staat dit album vol met zeer sterke passages, heerlijk speelse en energiek gitaarwerk, stuwend drumwerk wat samen machtig beukwerk oplevert. Ook hier beginnen ze het album weer bijzonder sterk en weten ze dat niveau ook redelijk goed vast te houden. Pas op de helft kakt het iets in maar ze herpakken zich vrijwel direct weer. Dit album knalt weer heerlijk en Dave begint me steeds minder op mijn zenuwen te werken. Ik heb het idee dat hij wat hulp heeft gekregen bij zijn zangkwaliteiten, of in ieder geval dat ze beter doorhebben hoe dit te verwerken in het geheel. Hoewel het nog wel kan wisselen merk ik, soms kan zijn zang me nog aardig irriteren. Gelukkig houd hij vaak genoeg zijn mond om de instrumenten het werk te laten doen. Wat ze echt meer dan uitstekend doen.

Een ander groot voordeel is dat ze hier niet echt een minder nummer op hebben staan. Tuurlijk, Lucretia is niet het meest memorabele nummer, maar zeker niet zo vervelend als de Anarchy in the U.K. cover op het vorige album. Het zorgt ervoor dat het niveau mooi gelijk blijft. En dat is alleen maar mooi, want zo blijft elk nummer genieten. Het zorgt ervoor dat de 40 minuten voorbij vliegen alsof het niets is. Een perfecte lengte, die nog net doet verlangen naar wat meer.

Met Rust in Peace begint Megadeth de 90's erg sterk. Ze laten de beginjaren achter zich en zijn wat volwassener geworden. Dat betekend het verlies van hun rauwheid en jeugdigheid. Maar zeker niet mindere furiositeit, creativiteit en snelheid. En laat ik de energie niet vergeten, want ze klinken hier nog net zo energiek als op de vorige platen. In die zin is de jeugdigheid nog zeker niet verdwenen. Ze knallen dus hier nog heerlijk hard en klinken op muzikaal vlak veel interessanter en ook wel beter dan de andere 3.
Iets dat gelukkig ook niet is verdwenen is dat de nummers bij meerdere luistersessies nog altijd blijven groeien. Elke keer zijn er nog wat andere leuke, nieuwe en interessante details te ontdekken. Wat het verrekte lastig maakt om echt favorieten nummers aan te gaan wijzen. Maar dat is een meer dan welkom luxe probleem .

Megadeth blijkt steeds meer een bijzonder fascinerende band te zijn. Van zo'n matig debutplaat naar een machtig sterk album als dit. Nog altijd laten ze een groei zien en steeds beter te worden. Het maakt dat ik dit tot dusver wel hun sterkste plaat vindt. Hoewel ik de rauwheid wel wat mis.

Vroeg ik mij bij hun debut nog af waarom ze tot de big four behoren. Hebben ze dat ondertussen wel duidelijk laten merken. Ik ben in ieder geval fan geworden.

Album nummer 4. En ze knallen ook hier weer prima. Erg vergelijkbaar met het voorgaande album, maar dan weer ietsje luchtiger. Vooral de opener doet het hier goed, lekker krachtig en energiek begin van het album zo. Helaas weten ze dat niveau niet vast te houden. Het beukt zo af en toe nog wel lekker en Trasht ook prima. Maar met de opener lijken ze hun krachtigste moment gehad te hebben. Dat wil niet zeggen dat er niets te genieten is. Er zitten zeker erg fijne gitaarsolo's in, stevig beukwerk en lekker veel energie en plezier. En Finale eindigt de plaat absoluut in stijl. Machtig slotstuk wat mij betreft (Schism heeft ook zo'n heerlijk momentje in het nummer zitten trouwens). Het is daarom jammer dat Antisocial hier op staat (en in lichte maten ook 13 aangezien die intermezzo geen toegevoegde waarde heeft). Dat nummer heeft hier echt niets te zoeken.

Ten opzichte van de vorige vindt ik deze wat fijner in het gehoor liggen. Maar blijft het gros van de nummers toch wat inwisselbaar. Bij vlagen beukt, knalt en schuurt dit serieus goed, maar ze weten dat nooit echt lang vol te houden. In vergelijking met de andere 3 bands is ook dit het toch net niet. Hoewel Anthrax in tegenstelling tot die wel hun niveau weten vast te houden.

Anthrax blijft ook met hun 4e plaat nog steeds goed vermaken. State of Euphoria is ook weer heerlijk energiek gebracht, de lol zit er hier weer lekker in en op sommige nummers knallen ze wel echt heerlijk goed. De band blijft een lekker luchtige toevoeging aan de Trash en in dat opzicht counteren ze de andere 3 goed. Ik denk echter dat ik ze ook niet echt meer moet gaan vergelijken (wat lastig is als je de Big Four naast elkaar beluisterd). Want dan zijn ze toch gewoon minder sterk. Terwijl ze echt wel lekkere nummers afleveren.

Op naar de 90s, kijken wat ze daarin weten te brengen.

Ladies and gentleman. After 23 years Dream Theater presents you all the follow-up of Scenes From a Memory: Metropolis Part 3 Parasomnia. James Labrie is back on vocal duty after collaborating with the great gods of singing. John Petrucci brings all new explorations of the guitar like no one before ever could. Jordan Rudess became a half cyborg to get the absolute maximum out of his digital instrumentation. John Myung is still an unknown entity that no one ever has seen. And of course, the big man himself, founding member Mike Portnoy is back behind the drums!(big cheers) After years of delving into new territories he has found a renewed passion, knowledge and inspiration to bring us his best drumwork to date. Together the band delves deeper into the Dream aspect of the Theater they’ve created. There biggest, boldest and most creative work yet. Where they search for unexplored soundscapes, intriguing lyrical escapes and a whole lot of dreamscapes. The journey they started in 1991 with The Miracle and the Sleeper now comes to a beautiful conclusion with Parasomnia. People, please enjoy Dream Theater at its finest.



Ja, DT is weer terug in oude bezetting. Het leverde enorm veel blije fans op en nu bij dit album dus ook enorm veel enthousiaste fans. De lyrische reacties zijn er genoeg. En ja, het klinkt allemaal weer erg lekker. Maar ik hoor toch vooral heel veel van hetzelfde. De opening lijkt eventjes iets interessants te brengen, maar de band valt al snel weer in hun oude patroon. Ofwel 23 jaar na Scenes From a Memory krijgen we nog steeds meer van hetzelfde voorgeschoteld.
Labrie klinkt hier ook weer erg gemaakt, gelukkig staat zijn zang niet zo op de voorgrond. De rest doet weer waar ze goed in zijn. En Portnoy laat vooral weer horen een veel levendigere drummer te zijn dan Mangini. Want hoewel Mangini absoluut geen slechte drummer is, weet hij geen indruk achter te laten. Het is vooral erg netjes, strak en klinisch en drumt vooral in dienst van de rest. Terwijl Portnoy er vooral veel meer energie en levendigheid in gooit en veel meer de regie pakt. Dat is live ook al te merken natuurlijk waar Portnoy duidelijk de gangmaker is van de twee (en ook wel de grootste van DT denk ik). Persoonlijk waardeer ik zijn drumstijl ook meer dan die van Mangini. Maar de laatste 2 platen met Mangini waren juist weer lekker uitgewerkt en klonken weer wat frisser.

Parasomnia gaat daar wel op door trouwens. Want slecht is dit zeker niet. Maar (opnieuw) klinkt dit weer erg als een herhaling van zetten. Iets nieuws ten opzichte van de vorige doen ze dan ook zeker niet. En ik vermoed dat de lyrische reacties voornamelijk komen omdat Portnoy zijn stempel er weer op weet te drukken. In plaats van dat ze muzikaal echt bijzonder sterke dingen laten horen.

Parasomnia is best vermakelijk, maar daar houd het (vooralsnog) voor mij wel bij op.