stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze stond nog onbeoordeeld, dus daar gaan we maar eens verandering in brengen. Dominion brengt weer meer van dezelfde vertrouwde IQ sound. En dat bevalt weer goed, het is weer lekker warm en comfortabel. Perfect voor het koude weer. Ook de weer behapbare speelduur is wel erg fijn, ik had vooraf wel weer een lang album verwacht, maar dat valt dus best mee.
IQ doet wat ze altijd doen, mooie sfeervolle en warme muziek afleveren. En daar blijf ik toch weer van genieten.

Het duurde eventjes voordat die viel, maar als die eenmaal begint met vallen dan blijft het doorgaan. Het is een enorm energieke en vooral een plezierige plaat om te luisteren. De afwisseling in stijlen is heerlijk en hoe ze alles in elkaar weten te mengen blijft fascineren. Het kan niet anders dan dat ze de grootste lol hebben met het maken en spelen hiervan. Zo klinkt het in ieder geval wel en dat straalt ook over naar mij als luisteraar. Erg fijne plaat dit, ik knal hem erin met een 4,5*. Ik wordt er vrolijk van in ieder geval.

stem geplaatst

Een nieuwe versie, zoals een versie 2.0 is meestal een verbetering van de voorgaande versie. Om wat upgrades door te voeren bijvoorbeeld. Ik weet niet of deze gedachte bij Kerry door zijn hoofd spookte, maar hij kan Slayer niet loslaten, dus komt hij met zijn eigen Slayer 2.0 versie als solowerk. Of het die 2.0 ook echt verdient? Niet echt.

Goed, We knallen hier ook weer op typerende Slayer stijl er direct in. En muzikaal zit het er niet zo ver vandaan. Hij doet in die zin niet zo veel anders dan vroeger. En het is ook wel mooi dat hij het zo in leven houd. Maar net zoals bij Slayer later al het geval was zijn de top dagen ver achter hem. Dit is dan ook gewoon weer meer van wat we al vaker van hem en zijn consorten hebben gehoord. Het maakt dat dit eigenlijk weer weinig toevoegt aan het genre en zoals de meeste supergroups (zo kan je dit wel noemen) lijkt dit ook meer op het showen van hun kunnen dan daadwerkelijk iets meesterlijks neerzetten. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet, maar het voegt zo weinig toe. En dat is eigenlijk mijn grootste kritiek op deze plaat, ja het klinkt over het algemeen prima. Maar waarom zou ik deze opzetten in plaats van een oudere van Slayer? Of Testament, of Death Angel of een van de andere bands waar de heren in spelen / gespeeld hebben.

Daar komt nog bij dat de zang (dezelfde als van Death Angel die ik ook best kon waarderen) eigenlijk teveel doet denken aan een mindere versie van Araya's zang. En ik realiseer me dat juist Araya's zang een van mijn geliefde punten van Slayer is. Dan valt dit toch wel tegen, het is veel scheller, schreeuweriger en minder daadkrachtig. Nu heb ik de recentere Death Angel niet zo goed in mijn geheugen zitten, maar volgens mij klinkt die daar toch een stuk beter dan hier. Het is jammer want het doet teveel denken aan mindere versie van Slayer om echt zijn eigen ding te zijn. Terwijl hier best wel wat uit te halen valt. Kerry is bezig met een vervolg op deze las ik, dus wie weet. Maar wat ik zo van hem weet is dat die vooral 1 ding erg goed kan en dat vooral blijft doen.

Deze From Hell I Rise is prima en vermaakt zeker, maar ik luister dan toch liever naar het oudere werk van de andere genoemde bands. In ieder geval is het niet zo dramatisch als ik vooraf had verwacht. Dus wie weet is de volgende plaat


Eindstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. From Hell I Rise (Kerry King)
11. Christ Illusion
12. God Hates Us All
13. Undisputed Attitude

Repentless, de laatste plaat van Slayer (Slayer 1.0 danwel). En ook dit is er weer eentje in typische Slayer stijl. Knallend, beukend, schurend en vol energie. Ze beheersen de Thrash nog steeds goed. De plaat knalt er dan ook heerlijk stevig in met de opener en opvolger en leveren direct een sterk hoogtepunt. Dat niveau houden ze niet de hele speelduur vast, maar ze leveren wel weer erg lekkere muziek af. Sterker nog dit is wat mij betreft de lekkerste plaat die ze afleveren in hun 2000 periode.

Slayer heeft met Repentless een sterke afsluiting van een toch vrij sterke carrière. En eentje waar ik me uiterst goed mee vermaak. Het doet me enigzins afvragen wat ze nog hadden kunnen afleveren als ze niet gestopt waren. Maar tegelijkertijd ben ik vooral blij dat ze nog zo sterk weten af te sluiten. Of tenminste, de meeste want er is er eentje uit de band die het maar niet los kan laten...


Tussenstand:
1. Reign in Blood
2. Hell Awaits
3. Seasons in the Abyss
4. South of Heaven
5. Diabolus in Musica
6. Divine Intervention
7. Repentless
8. Show No Mercy
9. World Painted Blood
10. Christ Illusion
11. God Hates Us All
12. Undisputed Attitude

stem geplaatst

Deze plaat heeft een beetje hetzelfde probleem als de eerste, of ze gaan hard of ze gaan zoet. Maar een echt lekkere mix van de twee wil niet van de grond komen. De zoete/zachtere stukken zijn prima poppy en gepolijst, de switch naar hard is straks en hard is ook gewoon hard. Maar daar is het wel mee gezegd. Echt enerverend wordt dit niet en iets nieuws ten opzichte van de vorige plaat brengen ze hier ook niet. Het is meer van hetzelfde en de aantrekkingskracht is er wel vanaf. Sterker nog, de eerste plaat bood meer afwisselende en speelsere nummers dan deze.

Vermakelijk tussendoortje en enkele nummers zullen nog wel in een playlist opgenomen worden hierzo. Ik zal het ook niet snel skippen, maar als ik Spiritbox opzet zal ik toch voor de eerste plaat gaan. De hype maken ze uiteindelijk ook hier weer niet waar.