stem geplaatst

stem geplaatst

Ladies and gentleman. After 23 years Dream Theater presents you all the follow-up of Scenes From a Memory: Metropolis Part 3 Parasomnia. James Labrie is back on vocal duty after collaborating with the great gods of singing. John Petrucci brings all new explorations of the guitar like no one before ever could. Jordan Rudess became a half cyborg to get the absolute maximum out of his digital instrumentation. John Myung is still an unknown entity that no one ever has seen. And of course, the big man himself, founding member Mike Portnoy is back behind the drums!(big cheers) After years of delving into new territories he has found a renewed passion, knowledge and inspiration to bring us his best drumwork to date. Together the band delves deeper into the Dream aspect of the Theater they’ve created. There biggest, boldest and most creative work yet. Where they search for unexplored soundscapes, intriguing lyrical escapes and a whole lot of dreamscapes. The journey they started in 1991 with The Miracle and the Sleeper now comes to a beautiful conclusion with Parasomnia. People, please enjoy Dream Theater at its finest.



Ja, DT is weer terug in oude bezetting. Het leverde enorm veel blije fans op en nu bij dit album dus ook enorm veel enthousiaste fans. De lyrische reacties zijn er genoeg. En ja, het klinkt allemaal weer erg lekker. Maar ik hoor toch vooral heel veel van hetzelfde. De opening lijkt eventjes iets interessants te brengen, maar de band valt al snel weer in hun oude patroon. Ofwel 23 jaar na Scenes From a Memory krijgen we nog steeds meer van hetzelfde voorgeschoteld.
Labrie klinkt hier ook weer erg gemaakt, gelukkig staat zijn zang niet zo op de voorgrond. De rest doet weer waar ze goed in zijn. En Portnoy laat vooral weer horen een veel levendigere drummer te zijn dan Mangini. Want hoewel Mangini absoluut geen slechte drummer is, weet hij geen indruk achter te laten. Het is vooral erg netjes, strak en klinisch en drumt vooral in dienst van de rest. Terwijl Portnoy er vooral veel meer energie en levendigheid in gooit en veel meer de regie pakt. Dat is live ook al te merken natuurlijk waar Portnoy duidelijk de gangmaker is van de twee (en ook wel de grootste van DT denk ik). Persoonlijk waardeer ik zijn drumstijl ook meer dan die van Mangini. Maar de laatste 2 platen met Mangini waren juist weer lekker uitgewerkt en klonken weer wat frisser.

Parasomnia gaat daar wel op door trouwens. Want slecht is dit zeker niet. Maar (opnieuw) klinkt dit weer erg als een herhaling van zetten. Iets nieuws ten opzichte van de vorige doen ze dan ook zeker niet. En ik vermoed dat de lyrische reacties voornamelijk komen omdat Portnoy zijn stempel er weer op weet te drukken. In plaats van dat ze muzikaal echt bijzonder sterke dingen laten horen.

Parasomnia is best vermakelijk, maar daar houd het (vooralsnog) voor mij wel bij op.

Belladonna is terug, yeeeh. De jaren hebben zijn stem duidelijk geraakt, maar het is wel weer even een frisse wind voor de band. Muzikaal pakken ze vooral door op de laatste paar albums, maar we krijgen hier en daar nog wel een leuke Thrash opleving. Helaas wordt dat nergens in een volledig nummer echt uitgewerkt, maar het zijn wel erg fijne passages. Qua zang doet Belladonna het prima, hij klinkt hier nu wat meer als Bush dan vroeger, maar hij brengt wel een andere energie mee die ik wel erg kan waarderen.

Qua nummers heb ik hier eindelijk weer een paar nummers die in mijn playlist eindigen. Daarbij is Fight 'Em Til You Can't voor mij wel het lekkerste nummer. Het doet mij het meest terugdenken aan de begin periode. Maar ook In the End en Judas Priest (heerlijke opening) klinken erg fijn. Sowieso klinken de nummers hier meer dan prima, een stukje frisser en energieker dan met Bush. Ook minde Grunge achtig wat het frissere geluid wel helpt.

De band herpakt zich hier erg sterk. Ik merk dan ook dat ik deze plaat ook erg graag opzet. En dat is toch vooral een goed teken. Het is vooral lekker levendig, energiek en ze hebben er hoorbaar plezier in. Een fijne opleving en hopelijk houden ze dat vol voor de volgende plaat.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Worship Music
4. Stomp 442
5. State of Euphoria
6. Spreading the Disease
7. We've Come for You All
8. Among the Living
9. Fistful of Metal
10. Volume 8: The Threat Is Real
11. The Greater of Two Evils

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Het opnieuw opnemen van oudere nummers met een nieuwe zanger (of andere nieuwe muzikanten) valt bij mij vrijwel nooit echt goed uit. En deze van Anthrax is daarin geen uitzondering. Ik prefereer toch veelal Belladonna bij de nummers, ondanks dat ik Bush zijn zangstijl meer waardeer. Belladonna bracht er meer een eigen identiteit aan, waar Bush veel meer cliché klinkt. Dat is hier helemaal het geval want nergens spat het uit de speakers, hij klinkt vooral erg ongeïnteresseerd en ongeïnspireerd.

De nummers zijn ansich prima, maar nergens is er (voor mij dan) een rede om deze versie te draaien. Liever zet ik dan het oudere werk weer op. Ze hadden beter een vermakelijk vervolg op We've Come for You All kunnen maken met eenzelfde stijl en sfeer dan deze verzamelaar. Maar helaas. De koek was op, de inspiratie verdwenen, de zin vergaan en de motivatie afwezig. Geen idee wat er met ze aan de hand was, maar The Greater of Two Evils is een nutteloze plaat die niets toevoegt aan hun oeuvre.

Anthrax is hier op zijn slechtst.

Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real
10. The Greater of Two Evils

De heren zijn druk de laatste paar jaar. Elk jaar wel weer een nieuw album onderhand. Love in the void was een stuk levendiger en speelser (From the Void nog steeds niet echt goed beluisterd), deze is weer meer ingetogen. Heeft wel een wat vrolijkere sfeer erin zitten maar is vooral erg kalm.

Luisterd wel lekker weg moet ik zeggen. Ook perfect om op te zetten tijdens het lezen merkte ik afgelopen week. En uiteraard weer heerlijk om bij weg te dromen.

Deze Nevertheless is absoluut niet spannend of vernieuwend. Maar ik ga hier toch weer dik van genieten. Ze blijven heerlijke muziek afleveren.

Plaat nummer 9 alweer. Het startsein voor de 00s. Wat na het mindere slotstuk in de 90s weer een stuk sterker is. De productie klinkt lekker scherp en knalt heerlijk uit de speakers. De plaat bevat flink wat energie en heeft een lekkere sfeer erin zitten. Ze lijken weer wat terug in vorm te zijn. Ze halen niet het niveau van weleer, maar dat verwacht ik ook niet meer. Ze leveren hier gelukkig wel weer een levendige plaat af die bij vlagen erg goed vermaakt. Het wisselt een beetje welk deel me echt goed bevalt, maar over het algemeen kakt het in de 2e helft wat in voor mij.

Het grote nadeel is dat er eigenlijk niets echt blijft hangen. Het luistert lekker weg maar het laat niet echt een indruk achter. De plaat komt daarmee voor mij een beetje tussen wal en schip, leuk om te luisteren maar het geeft geen reden om opnieuw aan te zetten. Ik geef ze echter nog het voordeel van de twijfel, vooral omdat het tijdens het luisteren wel lekker klinkt.


Tussenstand:
1. Persistence of Time
2. Sound of White Noise
3. Stomp 442
4. State of Euphoria
5. Spreading the Disease
6. We've Come for You All
7. Among the Living
8. Fistful of Metal
9. Volume 8: The Threat Is Real