Phoebe Bridgers belichaamt nu eens echt de moderne indie-paradox: muziek die op papier naadloos aansluit bij een liefhebber van sfeervolle, breekbare liedjes en dan nog wat ambient en zo, maar in de praktijk volledig de bal er naast slaagt (of buitengooit : kies je favoriete uitspraak) Wat overblijft is een tot op de millimeter uitgedachte "sad girl"-esthetiek, bijna inwisselbaar met een Mitski, een Gracie Abrams, Meg Duffy en het scheert echt verdomd dicht bij de melancholische fabrieksproducten van een Taylor Swift.
Het is tot op de draad geproduceerd om te scoren op een trieste afspeellijst, waardoor elk sprankje echte ziel ontbreekt.
Ik snap er niets van. Pitchfork, Dansende Beren? Dit is echt muziek die perfect functioneert als soundtrack voor mensen met een specifieke lifestyle: koffiebars, vintage truien, boeken van Sally Rooney lezen in het park en melancholische wandelingen door de stad. Ik ga mijn oren spoelen met Mark Hollis en Linda Perhacs.
