stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

De poptop is tegenwoordig druk bezet. Van SLAYYTER tot Caroline Polachek tot Ethel Cain tot Billie Eilish tot Rosalia. Hier probeert Melanie Martinez haar "The Voice"-imago in te ruilen voor een ambitieus, duister geluid.

De plaat begint met "Garbage", die zet de toon als een soort "Enya on acid" oftewel een etherische bosnimf-vibe die gevaarlijk dicht tegen de theatrale kitsch van een Balkan-Eurovisie-inzending schuurt, maar precies op tijd de juiste afslag neemt. In "Is this a cult" horen we vervolgens een vocale veelzijdigheid die we nog niet eerder van haar zagen; technisch superieur en een stuk volwassener dan haar vroege werk.

Dankzij de strakke productie van CJ Baran bereikt het album wat later zijn absolute piek met "Disney Princess". Het is die zeldzame vorm van pop-perfectie die doet denken aan de glans van Carly Rae Jepsen, terwijl "Grudges" laat zien dat Martinez ook een vettere, stoerdere beat kan dragen zonder dat het geforceerd voelt. Tot aan Avoidant is het feest.

De overgang naar "Monolith" legt het probleem pijnlijk bloot. Hoewel ze een prachtige stem heeft, belandt ze hier plotseling in braaf Taylor Swift-vaarwater, met dan wel scherpe teksten. De scherpe randjes verdwijnen en maken plaats voor een geluid dat we al vaker (en beter) hebben gehoord. Waar een artiest als SLAYYTER consistent blijft in haar visie, verliest Martinez zich hier in een eenheidsworst die de eerdere ambitie tenietdoet.
Hoewel de plaat gevuld is met teksten over BELANGRIJKE zaken, sluipt er langzaam een "gemaakt" gevoel in. De politieke en maatschappelijke boodschappen liggen er soms dik bovenop, wat de oprechtheid onder druk zet.

Het kantelpunt ligt bij "Avoidant". Dit nummer fungeert als het laatste echt sterke ankerpunt van de plaat. Het balanceert nog net de juiste hoeveelheid experiment met een sterke melodie. Alles wat daarna volgt, voelt helaas als een herhaling van zetten. Waar een artiest als Slayyyter of een FKA Twigs een album lang een consistente boog weet vast te houden, kakt HADES na "Avoidant" onherroepelijk in. Wat rest is een verzameling tracks die de vaart uit het album halen en wat alle kanten uitgaan en mij achterlaten met de vraag: was minder hier niet méér geweest? Niet dat die allemaal slecht zijn. Nee hoor.

HADES bevat de beste muziek die Martinez ooit heeft gemaakt, maar ze moet wel leren wanneer je de 'stop'-knop moet indrukken, tot en met "Avoidant" is het een moderne popplaat die de grenzen opzoekt; daarna wordt het - voor mij - een lange zit.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

(reactie op ander bericht)



Ik begrijp wat je bedoelt met “rond” als in: een afgewerkt geheel met een duidelijk concept en samenhang. Alleen vind ik dat het hier eerder afgerond lijkt in idee dan in uitvoering. Een album kan thematisch kloppen, maar als de productie onaf voelt en de teksten weinig spanning hebben, dan ervaar ik het niet als écht voltooid.
Voor mij zit “rondheid” niet alleen in structuur of intentie, maar ook in detail, afwerking en overtuiging. Dat mis ik hier. Het voelt minder als een doordacht eindpunt en meer als een schets die als eindversie is uitgebracht.
Dus ja, er is een concept. Maar een concept alleen maakt het voor mij nog geen volledig werk.

Als je bekijkt wat Kandrick Lamar, Frank Ocean (Blonde hoewel ook al wat oudere), Tyler the Creator (Chromakopia) of een FKA Twigs (Magdalene) of Little Simz (Sometimes I might be introverted of de laatste) doen, dat is strak, productioneel verfijnd en "dramaturgisch" opgebouwd. Dat mis ik hier.

stem geplaatst