Net omhoog gebracht naar 5*. Dit is echt zo absurd goed. Hard en snijdend, dit grijpt je vast vanaf de eerste seconden:
"It doesn't matter if we all die
Ambition in the back of a black car"
Dat is nu eens starten. Dit is The Cure op hun hardste, donker en rauw.
Gitaren, electronica
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
Waiting for the death blow
The Cure is één van mijn favoriete bands uit de jaren 80 geworden, niet de favoriete maar ze scoren hoog. Als puber was ik er gek van, de weltschmerz van Disintegration sloot naadloos aan bij een 16 jarige.
Dit album was ik toen niet zo gek van. Het is dan ook echt donker en angstaanjagend van sfeer.
De productie is perfect, met zware drums, dreigende gitaarriffs, vette baslijnen en synths die de duisternis nog wat versterken.
Robert Smith kan nu toch ook wel echt zingen. Hij gaat nooit een schoonheidsprijs winnen maar dit i intens en vol pijn, emotioneel en tegelijk kwetsbaar. Zijn teksten zijn nihilistisch, over leven, liefde, seks, depressie en verslaving. Logisch dat ik er niets van begreep op mijn 16 jaar..
Mijn vinyl eindigt met :
"I must fight this sickness
Find a cure
I must fight this sickness"
Een stem die een oplossing, een weg uit de "miserie" zoekt.
Miles was boos.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.
1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.
De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)
Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.
