Ik snap de score hier niet. Metronomy is een fantastische groep, fantastisch live die muziek maken die echt perfect in elkaar zit. Niet elke plaat is even goed, niet elk nummer maar dit is wel een perfect plaat.. Trouble : zet dat op, luister eens naar die baslijn. Djeezes, als bassist/gitarist ben ik daar zo van onder de indruk.
Eerst een bekentenis: ik heb een moeizame relatie met het clavecimbel. We gaan gewoon niet goed samen. Telkens het opduikt, zuigt het voor mij de ademruimte uit de muziek. Dat maakt het moeilijk om dit album hoger te scoren.
Ik heb volgens mij nog nooit een album van haar echt hoog beoordeeld. Dat blijft vreemd, want tekstueel zit het vaak erg sterk: ze kan onmiskenbaar songs schrijven. Alleen raakt het me zelden volledig. De arrangementen zijn hier zwaar aangezet, dicht geplakt, zonder veel ruimte om even te landen. Dan die hoekige instrumenten zoals de clavecimbel. Alles wil tegelijk iets zeggen. Dat doet me vaak denken aan Fiona Apple: intens, intelligent, maar ook vermoeiend als je er niet volledig in meegaat.
Neem bijvoorbeeld Professional Widow: tekstueel scherp, venijnig en zelfverzekerd, maar muzikaal zo overladen dat de emotie eerder bedolven raakt dan versterkt. ( Er was een tijdperk waarin ik vooral een clubhead was. De Armand Van Helden-remix van dat nummer heeft zich toen genadeloos in mijn systeem genesteld. Minder franje, meer ruimte, en ritme, en ik kan dat moeilijk loskoppelen.
Dit album is duidelijk wilder dan haar andere werk. Tekstueel is het bijzonder sterk en het hele “vrouw neemt wraak”-thema heeft hier echt gewicht. Het is rauw, onverbloemd en consequent doorgetrokken.
De Armand Van Helden-remix krijgt zonder discussie 5 sterren.
Dit album krijgt er 4.
Ik bewonder het meer dan dat ik het graag hoor.
Damn you, clavecimbel.
Panorama is zo’n plaat die rustig op de achtergrond begint, maar gaandeweg duidelijk maakt hoe sterk ze in elkaar zit. Barbier creëert een wereld van dromerige, minimalistische artpop en hoekige postpunk, met een subtiele no-wave energie die nergens geforceerd overkomt. De sfeer doet denken aan Television, Cate Le Bon en Hand Habits, maar blijft altijd herkenbaar haar eigen terrein.
De productie is kaal maar warm, met een bas die alles draagt, gitaren die eerder tekenen dan domineren, en drums die precies genoeg doen om het geheel bijeen te houden. Het is muziek die ruimte laat, die niet wil overdonderen maar wel meteen raakt.
Marcel als voorbeeld. De zang heeft iets Yé-yé-achtigs, licht afstandelijk maar vol karakter, gedragen door een ontspannen groove die slimmer is dan ze op het eerste gehoor lijkt. Verlaine zijn invloed is duidelijk maar het herinnert mij ook aan Sleater-Kinney hun gitaarwerk op No cities to love. Barbier beweegt tussen introspectie en een kleine onderstroom van spanning, alsof ze voortdurend schakelt tussen nabijheid en afstand.
Scores blijven soms moeilijk te begrijpen. Hier is het als "rockvrouw" sowieso moeilijk om het te maken. Panorama is niet revolutionair, maar het is wel opvallend consistent, sfeervol en eigenzinnig in een genre waar veel releases inwisselbaar klinken. Dit is een kleine, mooie, overtuigende plaat.
