stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

Ik las net Too kill a mockingbird en vandaar heb ik voor het eerst in 20 jaar nog eens de stap naar the Boo Radleys gezet. Boo Radley is een jongeman die in een huis woont dicht bij de protagonisten. Hij is een kluizenaar die als monster afgeschilderd wordt maar een multidimensioneel karakter is.

Als er één plaat is die haar titel met volle overtuiging waarmaakt, dan is het Giant Steps wel. De Boo Radleys kozen bewust voor een naam die Coltrane-ambitie ademt: groter denken, breder kijken, weigeren om binnen de lijntjes van één genre te kleuren. Je hoort een band die de wereld bekijkt met een soort wijde-oogverwondering: alles kan, alles mag, zolang het maar niet saai wordt. En saai wordt het nooit.
Het doet me denken aan Sandinista! van The Clash. Net als dat album is Giant Steps een collage, een ronde door de platenkast, een “waarom kiezen als je alles kunt doen?”-statement. Dub, indiepop, noise, psychedelica, orkestratie—dit album mikt op en over grenzen. En doet dit, volgens mij, beter dan Sandinista.

Het reggae-achtige “Upon 9th and Fairchild”, het jangly “Wish I Was Skinny”, de psychedelische waas van “Spun Around” en de luide uitbarstingen in “Leaves and Sand”: het voelt alsof de band telkens een andere spiegel vasthoudt en vraagt: herken je ons nu nog? Meestal wel, maar net niet helemaal. En dat vind deze nu eens echt charmant.

De Beatles zijn zeker aanwezig. Niet de bravere Beatles waar Oasis zijn bron van maakte. Nee, dit is de White Album-geest: grillig, speels, experimenteel, soms zelfs licht chaotisch. Luister naar “The White Noise Revisited”, waar de Boo’s een soort moderne kampvuur-hymne bouwen die qua sfeer zo in de buurt komt van de late Beatles dat je bijna verwacht dat iemand “na-na-naaa” inzet. Hoewel de tekst anders is:

Kill yourself at work
For what seems nothing at all
Then you go home and you cry
And you feel so very small
So you listen to the Beatles (yeah, yeah, yeah, yeah)
And relax and close your eyes
And you feel it running through you
Feel the hate well up inside

“Lazarus” is voor mij het nummer dat alles wat deze plaat uniek maakt samenbrengt. Een dubby, stuiterende intro, een opbouw die langzaam ontvlamt, dat refrein opeens. Hier hoor je een band die zich ergens in een land tussen britpop en shoegaze bevindt.

Dit is een kleurrijke, warme, soms vreemde, maar echt leuke plaat. Ook de productie klinkt echt nog modern.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

Toch een vreemd geval, die Florence. Ze kan zingen, maar soms klinkt het allemaal wat Natalia-achtig: uithalen tot de stembanden trillen, violen die als een storm over je heen rollen, en dan ook nog een koor erbovenop. Het is allemaal zó vol, zó nadrukkelijk aanwezig, dat de emotie er soms onder bezwijkt.

Toch hoor je door die muren van galm en grandeur heen dat bijvoorbeeld “Buckle” een geweldige song is. Er zit iets broos in de melodie, iets wat had kunnen schitteren als het wat meer ruimte kreeg om te ademen. Maar ja, met Aaron Dessner (The National) aan de knoppen krijg je nu eenmaal klanken die zich opstapelen tot een kathedraal van melancholie.

Ik blijf me afvragen: waar is een Rick Rubin als je hem nodig hebt? Iemand die durft te snijden, die stilte toelaat, die haar stem midden in de kamer zou durven zetten in plaats van aan het plafond te hangen.

Pitchfork had het over Swans versus Adele, en dat vat het eigenlijk goed samen: tegelijk dreigend en sentimenteel, duister en glanzend. Soms adembenemend mooi, soms gewoon te veel. Florence blijft een zangeres die balanceert tussen extase en overdaad, en op deze plaat is het vooral die laatste die wint.

Niet slecht, zeker niet. Love heeft die typische midden jaren ’80-sound: grootse productie, galmende gitaren, en een frontman die van elk nummer een soort heidens ritueel probeert te maken. In het begin werkt dat prima, songs als “Nirvana”, “Big Neon Glitter” en natuurlijk “She Sells Sanctuary” hebben een bezwerende energie die je meteen meezuigt. Brother Wolf, Sister Moon ook.

Maar naarmate de plaat vordert, begint het allemaal wat op elkaar te lijken. Er zit een duidelijk format in de nummers : een trage opbouw, een refrein dat heel groot wil zijn, en Ian Astbury’s stem die voortdurend op de rand van prediken balanceert. Tegen de tweede helft begint dat vermoeiend te worden; zijn zang, aanvankelijk charismatisch, gaat me dan wat tegenstaan.

Toch is Love geen slechte plaat. Er staan enkele uitstekende nummers op die nog steeds overeind blijven, maar als geheel voelt het meer als een verzameling van variaties op hetzelfde thema dan als een album dat echt blijft boeien. Ik haal zelden het einde, hoe goed die eerste helft ook is.