stem geplaatst

stem geplaatst

Somewhere out there, there’s a better and more focused version of MUSIC; the Opium Discord channels are surely hard at work piecing that together. And somewhere else, there’s a version that is safer and bleeds the eccentricities out of him. The MUSIC that does exist is somewhere in between, a flawed, contradictory, inflated, loud, exciting, mainstream-ified, uncomfortable, nostalgic event, but one that is still fixated on the music above all. It might go down as the purest distillation of Playboi Carti. - Alphonse Pierre for Pitchfork.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Met het overlijden van Roy Ayers, en het tot den treure gespeelde : "Everybody loves the sunshine" dacht ik : “Ik breng eens een ander werk onder de aandacht.

Dit is een sterk soul-georiënteerde jazzplaat, een beetje op een kruispunt van traditionele hard-bop en de meer funky, groovende jazzalbums uit de late jaren '70.
Het septet voor Ayers heeft Gary Bartz op altsaxofoon, Charles Tolliver op trompet/flugelhorn, Hubert Laws op fluit, Herbie Hancock op piano en orgel, Ron Carter of Miroslav Vitous op bas en Grady Tate op drums.
Veel van de nummers zijn wel van die typische 60’s jazzversies van popsongs zoals Stoned Soul Picnic, For Once In My Life en What The People Say. Soms mislukt het : Picnic zelf is een draak van een nummer imo, en wave van Carlos Jobim is niet echt gelukt, maar de rest is echt interessant.
Dus skip het eerste nummer. De rest heeft wel wat te bieden.

stem geplaatst