Alternatieve titel: Space Oddity, 24 februari, 08:00 uur
Ik ben een grote Bowie fan maar dit behoort meer tot de interessante albums dan echt goede.
Hij is duidelijk nog op zoek naar een eigen stem. Het is een beetje hit en miss.
Space Oddity:
Dit nummer kent iedereen. Wat vaak onderbelicht blijft, is de fenomenale productie en het indrukwekkende arrangement. Het klinkt werkelijk buitenaards. Ben het wat beu gehoord maar blijft een zeer goed nummer. 4,5*
Unwashed and Somewhat Slightly Dazed:
Niet mijn favoriete nummer. Een bluesy aanpak met mondharmonica. Geschreven kort na het overlijden van zijn vader, teksten over vervreemding en klassenverschillen. Muzikaal is het rauw en soms bijna een jamsessie en je ziet wat de blauwdruk voor het wat zwaardere geluid dat later op The Man Who Sold The World zou verschijnen. Ik ben ook niet zo een fan van dat album. 3*
Don’t Sit Down:
Voor mij eerder opvulling. Even nuttig als Lauren Hill haar interludes op haar magnus opus. 1*
Letter to Hermione:
Een intiem en poëtisch nummer, geschreven na zijn relatiebreuk met Hermione Farthingale, "the girl with the mousy hair". Het nummer heeft een breekbare, engelse folky sfeer en een tekst over verloren liefde, jaloezie en blijvende genegenheid. De demoversie is absoluut de moeite: nog soberder en emotioneler. 4*
Cygnet Committee:
Met zijn negen minuten wordt het album hier echt interessanter. Het nummer is een soort afscheidsbrief aan een imaginair kunstcollectief. Hij hekelt de hypocrisie binnen de tegencultuur en kondigt zijn eigen pad van “creatieve destructie” aan. Een soort kritiek op nieuwe religieuze en filosofische stromingen die vrijheid beloven maar verstikkend werken.
De productie is ronduit zwak: de drums klinken dun en gedateerd. Toch hoor je hier al de kiem van latere platen zoals The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars. Het steeds terugkerende mantra “I want to live” doet het hem. De versie uit de John Peel-sessies is trouwens superieur: veel beter geproduced en overtuigender. 3.5*
Janine:
Catchy nummer, maar nu ook niet onvergeetbaar. 2.5*
An Occasional Dream:
Een best mooi nummer vind ik. Engelse folk met subtiele fluitpartijen, helemaal in de tijdsgeest van eind jaren zestig. 3,5*
Wild Eyed Boy from Freecloud:
Bouwt verder op die Engelse folkesthetiek. Zijn stem klinkt hier minder sterk dan op An Occasional Dream. Het refrein met de blazers is degelijk, maar voor mij blijft dit het zwakste nummer van de plaat moest Donw Sit Down er niet op staan. 2,5*
God Knows I’m Good:
Sluit aan bij wat tijdgenoten toen deden. Wat gitaarimprovisatie, maar vooral een krachtig refrein dat ik niet anders kan dan meezingen. 3,5*
Memory of a Free Festival:
Een indrukwekkende productie. Het nummer bestaat uit twee delen: eerst een melodieus stuk met een Rosedale electric chord organ, gevolgd door een lange psychedelische passage vol gelach en zo wat Syd Barrett invloeden.
De tekst is een wat trieste terugblik op het hippietijdperk, met beelden van “peace and love ",
We scanned the skies with rainbow eyes
And saw machines of every shape and size
We talked with tall Venusians passing through
And Peter tried to climb aboard
But the Captain shook his head and away they soared
Climbing through the ivory vibrant cloud
Someone passed some bliss among the crowd
And We walked back to the road, unchained
Het eindigt dan in een repetitieve, hypnotiserende mantra: “The sun machine is coming down and we’re gonna have a party!”.Voor mij is dit het absolute hoogtepunt van het album en een perfecte afsluiter. 4,5*
Kortom, plaat die interessant is want het is het opstijgje naar de latere platen. Het is het nét niet.
