Hier speelt Malmsteen nog niet als de maniak als later dat vind ik wel fijn. Ik vind de keuze van geluid van Malmsteen meestal niet zo geweldig. Ik snap wel wat ie probeert met die Hendrix/Blackmore achtige klank, maar bij hem wordt het wat houterig klinkend. Plus dat zijn gitaarpartijen mono zijn op dit album...

Jeff Scott Soto vind ik erg goed, op dit album is hij niet helemaal op z'n plek. Vooral "Disciples of Hell" heeft de meest gekunstelde donkere tekst en een melodielijn die niet echt lekker loopt. Soto is hier ook nog een jong broekkie, maar z'n talent kun je horen. Later ging hij op solo albums en bands die hij oprichtte nooit de kant van duistere teksten op zoals hier nodig is. Is zijn ding niet echt dus.

Ik moet zeggen dat ik het debuut, dat op twee Soto nummers na instrumentaal is, beter vind. Maar ook "Odyssey" mag ik wel. Iets dikkere productie, goede zang, hoewel er een foutheidefactor bij dat album aanwezig is.