Dit album bevat louter nummers die niet op de eerste live plaat van Fair Warning stonden. Dat is een leuk idee. Het geluid is enigszins vreemd compact, daar waar je live juist een ruimtelijk geluid zou verwachten. Het lijkt een soort voorbode voor het studioalbum van 2000, met de titel "4". Een keiharde sound, die dus wat droog overkomt. Maar het werkt op zich wel.

De schijf met "More" bevat 3 nieuwe stukken die tevens met de productie van het live album verwant zijn.
"Like a Rock" is ondanks het wat dreigende karakter een typisch Fair Warning nummer. De springerige synthesizer geluiden (met een soort vogel getwiet...), die hier nergens overheersen, kennen we ook van de band Zeno, waar Fair Warning uit voortkwam.
"Meant to Be" is een typische Fair Warning ballad, niks meer en niks minder.
"Out of the Night" is wat episch van aanpak. De koor achtergrondzang geeft het iets kaasigs mee helaas. Maar de band probeert vaker dingen uit en dat is te prijzen.
"All on Your Own" is een andere uitvoering van het "Go!" album. Volgens mij is het alleen iets langer op het einde...
Nou komt het! " Give in to Love" is een rockende track met zwaar Hendrix-achtig gitaarwerk, Oosterse melodieën, en middenin een "Innuendo"-achtig stukje. Heel misschien net iets te lang dit nummer, maar het had absoluut op het "Go!" album gemoeten. Aan de productie te horen was het tijdens die opname gemaakt net als...
..."Come On". Een beetje doorsnee, wel aardig.
"Rivers of Love" (ook op "Go!") is een uitvoering met piano intro. Hele mooie ballad.

Al met al een zeer mooie dubbel CD met goede hardrock van een band die op z'n hoogtepunt was.

Her opgenomen nummers in een nieuw jasje, met de kwaliteit en sfeer die alleen Fair Warning zo weet te brengen. Dit soort albums kunnen zeker goed zijn bewijst deze band! De nummers komen van de eerste drie platen, waarbij vooral het debuut in de kringen als klassieker gezien wordt. Dat titelloze debuut had nog niet het super eigen geluid dat de band daarna vond, mooi om deze nummers te horen in deze nieuwe uitvoeringen. Sommige vlotter gespeeld, of met een ander intro gestart. De tracks van het tweede prachtige "Rainmaker" album hadden een vrij spartaanse basic geluid van oorsprong. Hier zijn ze gedaan met de warmere productie die Fair Warning op de laatste platen ook had. Het akoestische "Rain Song" heeft zelfs een country achtige aanvulling hierop, goed gedaan. De derde plaat "Go!" was qua geluid nogal overstuurd. Goede reden om ook een paar stukken daarvan te gebruiken en het nu wel goed voor elkaar te hebben qua mix. "Pimp Your Past" is een leuke plaat geworden! Mooie collectie zo bij elkaar, voor de fan van goede melodieuze hardrock.

Dit is een mooie compilatie, die de jaren 80 disco fox verbindt met het jaren 90 euro house achtige geluid.
Sommige stukken zijn bijna als het origineel, zoals "Flames of Love [Bass Up Version]", met, zoals de titel al zegt, meer bas. Ook een "Slice Me Nice" en "Bolero" wijken weinig af.
"Running Man" en bijvoorbeeld "C'est La Vie" zijn voorzien van een remix, iets minder jaren 80 klinkend, maar goed gedaan. Als je een complicatie zoekt met louter originele stukken, zijn die er ook wel, of de originele albums opsnorren ergens. Het had misschien duidelijker op de hoes mogen staan hoe het zit, het staat wel achterop het boekje, waar alle titels een jaren 90 jaartal eronder hebben staan.
Dit album heeft eigenlijk het eerste gedeelte als oude krakers (vaak enigszins in een nieuw jasje dus) en als tweede gedeelte het jaren 90 geluid, dat ook succesvol gedaan is door bijvoorbeeld Pet Shop Boys. Dus het 'lied' wordt niet uit het oog verloren, het is nog steeds allemaal verwant aan goede popmuziek. Dat gaat dan weer wat minder op voor het zowat bijna helemaal instrumentale en bonkende housenummer "Flic Flac", dat aardig lijkt op L.A. Style's "James Brown Is Dead" en de andere bonus track "Back for Good [Karaoke Version]", waar ik geen gezongen versie van ken trouwens. "Magic of Your Mind" is als een op ieder moment te onderbreken circus nummer, dat best gebruikt kan zijn door de vrienden van Fancy; Siegfried & Roy (Fancy leverde aan hun muziek is bekend).
Wat me bevalt aan dit schijfje, is dat er weinig gebruik gemaakt is van rappers (alleen op "Flames of Love '98 [MC's Radio Mix]") dat zoveel stijlgenoten nodig vonden met hun remixen. Nee wat dat betreft zit het hierop wel snor, al is het dus niet per se geschikt voor Italo puristen. Voor andere: goede plaat, die meerdere kanten laat horen van Fancy.

Tony Iommi heeft verteld dat hij de term 'heavy metal' heel lang niet kende, totdat hij het al jaren bleek te spelen en het volgens velen zelfs uitgevonden heeft.
Deze Fleetwood Mac is een poprock album naar mijn idee, een hele goede. Snap nog steed de kritiek niet op het geluid; blijkbaar is goed geproduceerd niet goed en perfectie al helemaa niet. Het ligt aan het genre, op een plaat als dit mag het toch wel als een tiet klinken? Op een echt blues album inderdaad liever niet (tenzij zoals ZZ Top het deed!)

Ergens midden jaren 90 ongeveer blind aangeschaft naar aanleiding van een paar gebruikte nummers op Eurosport bij snelheidsrecord-op-het-land beelden, pogingen die ook wel es lekker de mist in gingen. "I'm Ready" en "Dangerous Ground" schalde door de mono speaker en ik door de manier van zingen me maar afvragen of het misschien Paul Rodgers was die ik hoorde? Het klinkt nu ik het terug luister ook vooral als Giant. Ik blijf dit album toch wel lekker vinden. En ik vind het niet eens zo eentonig zoals hierboven gezegd werd. Misschien is het album net een nummer of twee te lang, dat zou kunnen.

Beide nummers heb ik gehoord. "De Nacht is m'n Vriend" vind ik qua tekst best aardig. "Waarom" is in dezelfde stijl. Op zich zijn beide nummers al composities helemaal niet verkeerd. Het is alleen het algehele geluid dat altijd gekozen wordt dat me tegen staat, maar dat hoort bij dit genre. te veel draaimolen achtige klanken met achtergrondzang die wat mij betreft weinig toevoegt, op veel galm na dan, dat zo uit m'n versterker wegvliegt. De Nederlandse taal vind ik als zang taal bijna nooit mooi, dan heb ik liever Duits, gek genoeg klinkt die taal minder hard als Nederlands.