Diverse muzikanten die hier aan meedoen zaten ook in de band Ten, de ooit toetsenist daar Ged Rylands, is zelfs band/projectleider van deze Rage Of Angels.
het album luistert goed weg qua nummer aanbod en het geluid is mooi diep van klank. Bijvoorbeeld de nogal bombastische opener mag er wezen, het daaropvolgende "See You Walking By" met zang van Harem Scarem zanger Harry Hess (de track lijkt op een wat gestroomlijndere versie van "Stranger Than Love"), het lekkere "Through It All" (Phenomena!), of de prachtige ballad "The Beating of Your Heart".
Ook groeide de plaat naar meerdere luisterbeurten, zo vond ik "Falling" met Ralf Scheepers (Primal Fear, Gamma Ray) eerst de minste track door de wat 'koude' zang, nu vind ik het een van de betere nummers, het ligt bijzonder goed in het gehoor met dat refrein. Met het recht toe recht aan idee van "Spinnin Wheel" (het tweede nummer met Tyketto's Danny Vaughn), kon ik eerst ook minder als daarna, het klinkt bijzonder fijn eigenlijk als je het vaker hoort, ondanks het wat dreunende karakter ervan.
Het best lange instrumentale nummer hier, verzand nu es niet in eindeloos snel gitaargesolo en dat terwijl het naar het einde toe een Steve Vai achtige wending krijgt! Mooi avontuurlijk stuk muziek.

Met dit concert, uitgezonden op de WDR, zag ik Ronnie James Dio voor het eerst in beeld bewegen velen jaren geleden. Fantastisch om te zien rondom 4:00 uur 's nachts tijdens de uitzending van Rockpalast. Een donkere uitstraling en dan wat hippie achtige nummers ten gehoren brengen! Een legendarisch concert blijkt, die bijna niet doorging: Ritchie zat in de gevangenis door één of ander incident en was door een hals over kop autorit toch nog instaat het door te laten gaan. Zij het uren later als de oorspronkelijke aanvang en het publiek was allang niet meer compleet rond 23:00 's avonds. De DVD van Eagle is een aanrader. Mooi verzorgd, met extra's, waaronder een interview met fantast Bob Daisley, maar zeker vermakelijk!

Nog zo'n album die best goed is maar ook als klassieker gezien wordt... Het zal met het verhaal te maken hebben dat het album in eerste instantie niet uitgebracht werd omdat de platenmaatschappij het te hard vond en dat er fan acties kwamen om het wel uit te brengen. Ik kan de klassieker status niet anders verklaren.
Ik ervaar het album als volgt:

Swords and Tequila
Goede opener, zet de toon goed

Fire Down Under
Het titelnummer, lekker snel dat wel, maar met het zingen van de titel een paar keer achter elkaar kom je er niet wat mij betreft, geen echt goed refrein dus

Feel the Same
Lekkere meeslepende rocker, doet me denken aan Aerosmith, met name ook door de zang

Outlaw
Mooi vaag intro, lekkere riff erna, goede song, wel met mooi refrein

Don't Bring Me Down
Ook Aerosmith achtig een beetje, maar dit keer door het gitaarwerk! Maar hetzelfde probleem voor mij als dat ik met het titelnummer heb

Don't Hold Back
Gaaf intro! Ook hier de neiging met een herhalende titel. Maar hier is het net goed genoeg gedaan om door te gaan voor een goed nummer, maar op het nippertje

Altar of the King
Mooi intro, tenminste niet slecht, ik ken ze wel beter van bijvoorbeeld Rainbow. De overgang naar hard is (op mijn 1997 versie van het album in ieder geval) wat vreemd, het knalt niet over naar hard. Maar het nummer op zich? Tja ik heb er niet zoveel mee en eerder genoemde probleem heb ik ook met deze

No Lies
Lekker hakkend nummer, ja deze vind ik zeer lekker

Run for Your Life
Ja ik haat het te herhalen maar ook hier...

Flashbacks
Ja wel geinig, beetje gitaarheld achtig, geen echt nummer natuurlijk maar als autro best gaaf

Als ik dit zo schrijf valt het me op dat het nou net de snellere hard bedoelde stukken zijn die ik minder vind. Zou ik de gedachtegang van de platenmaatschappij destijds dan toch wel snappen?
Maar goed, heel aardig wat NWOBHM klinkend album en wel mooi voor in de verzameling.

Ik vind de beelden erbij erg amusant, de "Set Up" met Phil Collins die (zogenaamd?) voor de leeuwen wordt gegooid door op het podium gevraagd te worden. Maar ik ben dan ook liefhebber van jaren 80 kleuren op het scherm. Het liefst droom ik in die kleuren, maar dat lukt niet altijd.
Wat bijvoorbeeld ook helpt is de grote bandrecorder die je ziet meelopen en andere apparatuur uit die tijd. Daarbij loopt Rupert Hine in een soort semi conciërge outfit, terwijl het allemaal doet denken aan haast een theater/kleinkunst voorstelling, dingen die haaks op elkaar lijken te staan.

De verpakking, is ook leuk, of het met opzet gedaan is weet ik niet, maar het afgeronde CD/DVD doosje lijkt op een soort TV scherm van vroeger, zo komt het kunstige testbeeld op de hoes extra goed uit (ook leuk dat testbeeld omdat Hine veel gespeeld heeft met media en televisie, later met het Thinkman project). Wat jammer is dat er geen verhaaltje in te vinden is, Zoals Rupert Hine mooi deed bij de re-releases van z'n solo oeuvre in 2001. Ik had best wat anekdotes en achtergrondverhalen willen weten.

Bij "Dark Windows" schiet me weer es de verbazende vergelijking met EELS te binnen, vooral als het orgeltje inzet. Het is bij vlagen dat deze vreemde overeenkomst bij me opkomt bij dit werk, wat vast ook te maken heeft met de hese manier van zingen van de man.

Legendarisch materiaal dit!

Ik vind Rupert Hine nou juist een album artiest. Maar goed een "The Best Of" moet er blijkbaar alsnog ook zijn. Beetje infantiele hoes.