Ik vind dit een heel mooi idee, "The Chapters" live op een album. Maar het geluid bevalt me niet echt, te aangedikt, kan het niet goed uitleggen, maar het drumgeluid is in ieder geval niet mooi naar mijn smaak. Ook de stukken zang van Jim Gilmour op bijvoorbeeld "Don't Be Late" vind ik te ruw gebracht, die heb ik veel beter van hem gehoord, probeerde ze met hardere bands te concurreren? Toch zeker de aanschaf waard hoor dit setje, want iets minder, betekent bij deze sympathieke band, nog steeds best wel goed

Sanvoisen is al jaren uit elkaar, maar verdomd wat een goed tweede album hadden ze gemaakt.

Vette riffs openen deze plaat. Waarom zou je een dergelijk album snel moeten openen zoals vele ander bands in dit genre doen? Dat gebeurt dus ook niet met het toon zettende "Spirits". Het laat mij horen hoe het album "No Exit" uit 1988 van Fates Warning had moeten klinken qua productie. Maar dat is zoveel jaren later misschien wat oneerlijk om te zeggen...

Die snelheid komt wel met "Mindwars". Een vergelijking met Queensrÿche is snel gemaakt dankzij de zang van Vagelis Maranis, maar hij klinkt ook wat als Ralph Scheepers (Gamma Ray en Primal Fear). "Mindwars" is één van de beukers op het album.

"Behind My Dreams" opent met enigszins jazzy gitaarwerk dat snel overgaat op funky. Dat de zang van Vagelis veelzijdiger is als bovengenoemde zangers hoor je al snel.

Een eigenwijze gitaar melodie die tegelijkertijd ook wat dramatisch klinkt is te horen op het melancholische "The Difference". Hier is geen metal gitaar op te bekennen. Weer valt de zang op, die dus ook op een pop achtig nummer als dit zeer goed werkt.

Het titelnummer heeft een goede opbouw naar de mooie refreinen toe. En het heeft een sterk middenstuk met een prachtige gitaarsolo. Wat ook mooi is, is het smaakvol gebruik van synthesizers.

Nog een beuker. "Against the Fears" opent zeer gaaf en blijft verder ook gaaf.

Nog een vreemd nummer is "Broken Silence". Het doet zeer akoestsich aan, maar er zijn wel degelijk ook weer toetsen op te horen, en weer smaakvol. Dit nummer zal wel zo folky klinken omdat zanger Vagelis Maranis van Griekse afkomst is, en ook omdat Sanvoisen niet louter alleen metal wilde spelen. Kijk daar hou ik wel van.

Een dreigende bas intro op "Waiting for the Rain". Dit is van het niveau van de opener en ook het titelnummer. Meeslepend en mooi opgebouwd nummer.

"Somebody's Stolen My Name" is een snel happy metal nummer in de stijl van Helloween. Stiekem het minste nummer van het album, maar nog steeds niet heel verkeerd.

"Alone" ken ik niet, staat niet op mijn versie.

Sommige stukken zijn redelijk kort en bondig, andere wat langer maar het volgt elkaar sowieso allemaal snel op. Als totaal vind ik het album zeer goed, de wat korte duur deert mij niet, tenminste niks langdradigs hierop.

Zeer goed album. Een beetje zoals Ten was voordat die piraten en andere soort onderwerpen bedachten voor hun albums. Nee dan heb ik het toch liever iets meer universeler, want je zult maar een hekel aan piraten hebben toevallig bijvoorbeeld, zoals ik haha. Dit album is geproduceerd door Gary Hughes, veel teksten komen van hem en hij had een aandeel in de composities. Zeer goed gedaan van Serpentine deze derde plaat!

Deze heeft wel heel veel hidden tracks als ik zo achterop de hoes kijk

"TG94" was een grap van één van de bandleden, door een heel ander stuk op de CD uit te brengen als afsluiter en zo de andere bandleden te verbazen over deze stunt bij het beluisteren voor het eerst. Wie het was weet ik niet meer, maar heb het gelezen in een interview. Vind het wel erg mooi trouwens.

"Cliffhanger", "Crystalline Dream" en het wonderschone "Alaska" zijn bij mij favoriet. "Ghostship" heeft een goed begin maar naar het einde verlies ik de draad helaas. Wel fantastische band Shadow Gallery!

Als ik aan maxi singles uit de jaren 80 denk, denk ik al snel aan op zich mooie nummers van bijvoorbeeld Talk Talk en Duran Duran, die eindeloos opgerekt worden, met dat horten en stoten en gestotter steeds....
Zo niet bij Silent Circle! Niks ten nadele van "No.1" wat hun enige jaren 80 album was, en zeker op waarde te schatten is, maar de Silent Circle maxi singles zijn bij mij toch wel favoriet.
Zo is daar (chronologisch):

Hide Away - Man is Comin' (Special Mix) 05:11
Deze uitgebreidere versie heeft in het intro synthesizer geluiden die later ongeveer qua klank terug komen in "Time for Love". Dit "Hide Away" was de allereerste single van Silent Circle. Zowaar niet met een tekst over liefde, maar met een ecologische boodschap. Zeer fraai, wat aan Fancy denkend stuk. Helaas is ook de hoes van deze "Maxi Singles Collection" gebaseerd op deze single, maar wel logisch ergens, want hier is het mee begonnen!

Touch in the Night (Crash Version) 05:35
De hit, was redelijk populair in een aantal landen, een top 20 hit in Duitsland en Zwitserland, en in Rusland zelfs nummer 6. Het heeft qua instrumentale beweging wel wat weg van "Sweet Dreams" van Eurythmics. Gewoon een lekker Italo nummer, zo klonk het in de jaren 80 en ik ben blij dat het zo mocht toen!

Stop the Rain (12'' Version) 05:39
Nou moet ik toegeven dat de regenachtige infade intro van het origineel wel erg mooi is en hier niet gebruikt is. Maar ik heb het "No 1" album daarvoor ook in de kast staan. Bovendien wordt op deze lange versie het nummer ontleed zoals alleen producer en bandlid Axel Breitung dat deed met maxi's, dus met respect. Silent Circle stukken zijn vaak drie nummers in één, zodoende hoor je hier hoe dat ongeveer gaat, door de nadruk af en toe op een andere melodielaag te leggen, die dan weer z'n eigen sfeer oproept. En zonder het eerder genoemde gestotter en onnodig gerek dus.

Love is Just A Word (Reggae Version) 05:47
Dit is een hele fijne reggae achtige versie, die net even minder Duits overkomt. Ook is het refrein en couplet systeem veranderd waardoor de opbouw op deze langere versie mooi anders is. De toevoeging van gitaar was een goede zet, om het wat reggae achtige, ook een lichte rock stijl mee te geven.

Moonlight Affair (12'' Version) 06:02
Schrik niet van de intro, dat klinkt alsof de CD overslaat, hoort zo, zo was het op vinyl ook. Van mij had dat niet gehoeven. "“Moonlight Affair"” blijft gewoon een heel mooi synthpop nummer. Het synthesizer gebruik is om door een ringetje te halen.

Time for Love (Super Action Mix) 05:25
Dan komen we bij de niet album nummers, die dus single waren in de ware zin van het woord. Deze versie is het beste, de kortere single edit schiet z'n doel wat voorbij. "“Time for Love”" klinkt net iets anders als alle andere Silent Circle nummers, nogal stotend maar dan goed. De sfeer bevalt me. De rol die de gitaar inneemt is opvalland te noemen.

Danger Danger (Racing Mix) 06:02
Dit stuk klinkt op momenten veel te veel als “"Doctor! Doctor!"” van Thompson Twins. Nou heeft het wel een andere opbouw en klinkt de bas melodie wel weer lekker vet verder. En Formule 1 auto's in de mix!

Oh, Don't Lose Your Heart Tonight (12'' Version) 05:50
Mijn absolute favoriet! Melodramatische klanken en een geluid dat klinkt alsof het van een eierwekker afkomstig is, de nog gevoeligere zang van Martin Tychen, dit heeft het allemaal. Krijg er geen genoeg van, nooit. Wat me bij Silent Circle bevalt is de combinatie van melancholisch en zonnig, het is dus mogelijk.

I Am Your Believer (Club Version) 05:47
De eerste single op het Coconut label (ook Bad Boys Blue en later Haddaway). Het opent met kerkorgel achtige klanken. Harald Shaefer, die op het podium Axel Breitung opvolgde, speelde zondags ook in de kerk! Door de Coconut connectie is "“I Am Your Believer”" ook door Bad Boys Blue uitgevoerd, met dezelfde instrumentatie. Nou vind ik die act zeker goede nummers hebben (zelfde genre ook), maar die versie valt voor mij echt wel in het niet bij de Silent Circle uitvoering. Het is was gladder als eerder werk maar nog steeds herkenbaar.

Forget the Stranger (Simple Mix) 05:01
Dit is de B kant (of 2e A kant) van "“I Am Your Believer”". Zeer koele baslijn gecombineerd met een strakker, harder klapperend drumgeluid. Het gaat samen met die piano iets naar de New Jack Swing dat rond 1989 populair werd, het lijkt dan ook enigszins op de Haddaway en Sydney Youngblood hits van hierna (beide artiesten ook van het Coconut label).

What A Shame (Masterbeat Mix) 06:36
Wat een intro, drie stijlen door elkaar; funky gitaar, Oosterse geluiden en Italo baswerk! Martin Tychen klinkt wederom perfect. Het laatste wapenfeit van de oude Silent Circle periode, hierna werd het meer jaren 90 Euro Disco, wat ook niet verkeerd was. Maar dit is het echte laatste Disco Fox stuk van Silent Circle. Er was nog wel een paar jaar terug de release van het flitsende “"Don't Ask Me Why”" en kritische “"Luxury”" op een verzamelaar, dat waren als ik het goed heb nog niet eerder uitgebrachte nummers uit de jaren 80, en zo klinken ze ook.

Dan mis ik op deze CD wel een beetje “"Is It Love”", de originele B kant van "“What A Shame"”. Nou snap ik wel dat niet alle B kanten erop staan, maar "“Is It Love"” is ook nooit anders uitgebracht. Ik vind het een goede track namelijk, al is het een ballad en anders als de overige stukken, dat kan ook een reden zijn van het weglaten ervan.

Ik heb lang gewacht op een maxi single collectie van Silent Circle. Er waren al onofficiële compilaties ervan, en verschillende stukken stonden al versnipperd op diverse Best of albums. Maar hier is het chronologisch en het geluid is ook nog es perfect. Aanrader dus voor de liefhebber.

Ik heb bij eigentijdse producties het idee ook naar geprogrammeerde muziek te luisteren. Vooral drumwerk, het hakt en hakt. Daar vallen die synth drums (met te veel echo) wel bij mee. Kortom al het vergelijken wat iedereen ook ik automatisch doet, heeft als gevolg dat het altijd ergens in het verleden of nu anders klonk, dat beter gevonden kan worden, omdat het je smaak is.

Nieuwstad als je atmosferische synthesizers en de daarbij prima aansluitende heldere gitaarklanken in de jaren '80 fashion' kan waarderen, zou ik de opvolger zeker een kans geven!

Kneiter van een album. De productie is hard en vol. Het enige nummer dat ik minder vind is "Stratosphere". De aanpak ervan begrijp ik wel, viool-achtig gitaarspelen. Maar laat dat aan Uli Jon Roth over, die doet dat veel beter. Alle overige nummers zijn heel goed en maken het een gevarieerd album. Ook "Uncertainty" meegeschreven door Kotipleto, mag ik wel. Een mid tempo rocker waar ik de jaren 80 in hoor doorklinken. In de rest van de stukken niet eens zoveel verrassend genoeg. Eerder is dit een voorloper van de jaren 90 power metal trend. Want ook nog in 1996 wist de rock pers nog steeds niet wat ze er mee aan moesten, met Stratovarius.

Dit album laat het duidelijkst horen dat Timo Tolkki ook door Gary Moore ("Run for Cover" periode) geinspireerd is, namelijk op de track "Distant Skies". Dit album heeft het nummer "Winter", dat wat mij betreft de titeltrack is. Heel de plaat is namelijk ondanks de happy metal invloeden, vooral erg melancholisch en melodramatisch. Snelheid (nog niet te) en bombast worden afgewisseld op dit prachtig uitgebalanceerde album.

Hier ben ik inderdaad afgehaakt. Niet omdat het toegankelijk zou zijn, ik ben namelijk een groot fan van goed in het gehoor liggende rockmuziek. Nee het is eerder dat het al eerder gedaan was op betere platen van ze. Maar ik mis ook een bepaalde mystiek hier, zoals bijvoorbeeld nummers als "Winter" of "Father Time" wel hebben. Gevoelskwestie denk ik.

Damn! "Without You", behoorlijk anders als ik van Symphony X gewend ben. Wonderschone track!