Overigens is dat een hele goed uitvoering van "Man on the Silver Mountain": naturel drumgeluid, een gitarist die het aankan niet teveel te pielen en een zanger die het beste past op een dergelijke cover. Jammer dat deze track niet op de CD van mij staat.

Wat een tof album! Stampende synth pop met een jaren 80 feel her en der. Maar Metric is divers en beperkt zich niet tot één stijl. De opener rockt als classic rock bijvoorbeeld. enige kleine (maar ook echt kleine) minpuntje dat het album een beetje als een nachtkaars uitgaat met de 2 instrumentals. Desalniettemin een tof album. En op die stem van Emily Haines zou ik haast verliefd worden. Zij heeft meerdere moods: dan weer stoer, dan weer speels onschuldig klinkend. Zij geeft Metric toch wel de smoel die het nodig heeft. Met alle respect voor de hele band, maar als je voor meerdere markten thuis bent en de behoefte hebt te experimenteren is een herkenbare stem meer dan welkom. fijn album!

The most lonely voice in metal noem ik Midnight. Maar hij was nog veel meer geeft dit pakketje CD's mooi weer. Een keur aan stijlen passeren de revue; country stukjes, folk, zelf een romantische ballad met sax als "Cold Caves" staat erop, met enigszins bizarre tekst, dat dan weer wel. Maar ook Oosters getint werk, waar de Led Zeppelin aanpak nog es boven komt drijven.
De man zong met veel dramatiek, terwijl er ook sprake her en der is van zwarte humor.
Het meest metal is denk ik "The Last Forever", dat wat raakvlakken heeft met Crimson's Glory's "Lost Reflection", maar het is horror achtiger. Alle drie de CD's hebben als laatste stuk een metal achtige track trouwens. Ik vind de rocknummers als "Black Sheep" goed klinken, ik mag dit soort productie wel.
Een dik overzicht waaruit blijkt dat de man niet stilzat na al die jaren uit de picture te zijn geweest na z'n Crimson Glory tijd.
Naast z'n goede soloalbum "Sakada" (Waar "Pain" in een andere 10 minuut durende versie op staat), waren er wat CDR releases met akoestische demo's en heropname van vroeger. Dat verklaar ook de titel van dit pakket, je had al "M", en nu is er dus "M2", het meest complete verhaal, als je echter de 3CD versie voor je hebt.

Dit is een lekker album. Eén van de laatste lekker transparant klinkende producties die ik ken in dit genre, nog met goed klinkend drumwerk zoals dat nu verboden is blijkbaar. Een dikke hint hierop naar Drive She Said met zelfs een paar opnieuw opgenomen nummers. Er is een spiritueel yoga sausje over deze release gegooid (zie ook de bandnaam). deze muziek leent zich daar ook wel voor, met iets wat zweverig synth werk. Maar de gitaar staat hierbij af en toe opvallend ruw in de mix.
De zang van Todd Googing is ietsje minder, haalt het niet bij Drive She Said's Al Fritsch (die achtergrond zang doet). Todd klinkt heel goed in de lage regionen, laat ie dat nou juist heel weinig doen op dit album. Maar verder, lekkere A.O.R. plaat!