De muziek op dit album heeft raakvlakken met Rainbow, neem nou de eerste twee tracks als voorbeeld. Ook Deep Purple door de goede zang, die soms Ian Gillan achtig is maar dan zelfs beter! Ook de experimentele jaren 90 Dio hoor ik terug op de stevige titeltrack bijvoorbeeld, met een drie-nummers-in-één aanpak. En dat alles met een goed eigentijds geluid gebracht. Een lekker divers album zoals het hoort!

Het viel me bij het luisteren gisteren op (met goede koptelefoon), dat het gitaarwerk op deze opnames gewoon echt goed klinkt, kraakhelder. Dat gaat niet zo op voor het drumwerk, was op tot dan toe alleen op "Holy diver" echt goed klinkend bij Dio, en de zang lijkt af en toe wat overstuurd, zoals op de felle opener. Tel daarbij op de meest aanwezige synthesizers tot dan toe, en je krijg een redelijk massaal geluid. Nou ben ik niet vies van jaren 80 synthpop, dus bij mij ligt het wel goed, zoals ik eerder zei; is deze na "Holy Diver", mijn favoriet uit de jaren 80 van deze band. Minder uniek dan eerdere platen, de verassing er wat af a la, maar de gehele plaat met klasse gedaan.

Dat de eerste platen als beste gezien worden komt ook denk ik omdat veel metal fans later hun interesse verloren waren, terwijl Dio nou juist met iets nieuws kwam in de jaren 90. Maar misschien kwam het dat ik toen Dio net ontdekt had... Respect was er wel voor de artiest merkte ik, maar weinig konden er wat mee, terwijl ik er van genoot van de "Strange Highways" en "Angry Machines" albums. "Holy Diver" is desalniettemin een dijk van een plaat uit de jaren 80, dat is ook waar

Geluid: zeer goed.
Beeld van de DVD versie: helder strak zoals je dat toen had.

De band is gedreven, speelt alsof ze zich moesten bewijzen. En dat moesten ze zich ook ergens toen. Een gewijzigde line up en een iets andere koers waar de tijd om vroeg en wat Ronnie James Dio ook wilde volgens mij.

Dio in de jaren 90, in 1997 heb ik de band in Paradiso gezien (met Larry Dennison op bas), en dat was vergelijkbaar, helaas met minder "Strange Highways" stukken, want wat had ik graag "Evilution" zoals hierop daar meegemaakt! Desalniettemin: geweldig om mee te maken. Vooral omdat: Ronnie zichzelf omschreef als gevoelsmens, iets dat ik daar dus in het echt bewezen heb gezien. Hij kreeg tussendoor rozen van het balkon toegeworpen, dat een liefdevolle lach en een grappige aftocht van het podium tot gevolg had, huppelend met de rozen boven z'n hoofd houdend.

De DVD versie is zoals je van van Eagle Rock mag verwachten, goed verzorgd met een boekje vol informatie en quotes van bandleden.
Aanrader! Voor de fan. Voor de mensen die minder met de draken en piramides van de jaren 80 hebben en voor de Dio Black Sabbath jaren 90 liefhebber, want daar heeft het veel van weg.
Na de "Donington" live dubbel CD is dit, na zijn overlijden de 2e release die van echte waarde is voor mij.

Ondanks Craig Goldy op gitaar, is dit laatste studio album wel een terugkeer naar de "Strange Highways"/"Angry Machines" periode. Was Ronnie James Dio net teruggekeerd naar de fantasie aanpak met het mooie "Magica" en daarna het voor mij niet interessante "Killing the Dragon", is het hier weer kommer en kwel met een maatschappij kritische inslag op een aantal nummers. Of het nou aan 9/11 ligt of aan iets anders, maar een zeer sterk album is het zeker. Een voorbeschouwing op Heaven and Hell's "The Devil You Know" een klein beetje ook. Hoewel het daar toch iets cryptischer is weer, maar qua muziek, heeft het er veel van weg.

Een compilatie hoeft van mij zeker niet chronologisch te zijn, maar deze is wel heel erg hak op de tak...
En tuurlijk zijn er ook heel wat stukken pijnlijk afwezig zoals op bijna alle verzamelaars het geval is, geen "Don't Talk to Strangers" of "Children of the Sea" bijvoorbeeld...

Op dit album wordt stevig gerockt. Echt metal zoals in de titel is het niet, maar het neigt toch behoorlijk richting hardrock op momenten.
Er zijn verwijzingen op te vinden naar de band Touch, waar bandlid Mark Mangold ook in zat. Zowel muzikaal in een paar gitaarlijnen maar ook in een paar teksten wordt hiermee gespeeld. Het drumgeluid staat vrij droog vooraan in de mix, zoals dat nu eigenlijk wel moet. Samen met het stevige gitaarwerk zorgt het voor een lekkere plaat.
Vele nieuwe albums in dit genre vind ik matig, maar hierop staan nummers die geweldig goed in het gehoor liggen, iets dat Mark Mangold als één van de weinige nog kan (of is het een kwestie van durft...?)
Maar...
Vies van experimenten is hij ook niet! Kijk de ballads zijn mooi en nogal standaard. Maar zet daartegenover de industrial klanken in "I’m the Nyte" of het bewust laten horen van de auto tune in "Lost in You". Classic rock bands die dit eerder deden zijn meestal vergruisd. Maar ik mag deze zet van Mark Mangold zeker.
Een leuke plaat!