Dit is wederom heel goed! Thomas Thielen heeft wat uitgelegd in een interview en dit album verteld het verhaal van het vorige album "Fragmentropy" vanuit een ander perspectief. Dat verklaart de "Chapters" die bij 4 start. Het is ook nu weer een album om te ondergaan, op je in te laten werken en te ervaren. Verder leerde we van dat interview dat Thielen zichzelf niet per se een prog-rock artiest vindt en eerder geinspireerd is door jaren 80 indie bands. Ik had bij het prachtige "Psychoanorexia" al het idee dat hij stevige pop-rock op een avontuurlijke manier aan het maken is. Het klinkt nergens jaren 70, 80 of 90 prog rock namelijk, terwijl de song structuren en sfeerwendingen daar op zich wel vandaan komen en het mooie gitaarwerk naast alle geluiden goed z'n plek inneemt. t is meer eigentijds met een zeer fijne productie, allemaal door één man in de studio gedaan, maar het klinkt wederom als een band. Het volgende album zou meer het indie-rock idee laten horen heeft t aangekondigd. Ik ben zeer benieuwd! Een artiest om te blijven volgen.

En ook deze bleef groeien door meerdere luisterbeurten. Dat was met de vorige superplaat ook zo en deze is nog grootser veelomvattend dat het die tijd zeker nodig heeft. Maar aan de andere kant is het ook weer een vrij persoonlijk en intiem album, gezongen vanuit, volgens mij, louter door observaties gevormde teksten, die abstract gebracht worden. En als je de teksten leest is er door de regels door zeker wel een verhaal te lezen, al is het je eigen versie ervan... Feit in ieder geval: prachtige plaat met avontuur en dramatiek. Verder valt op dat het geluid weer dik in orde is!

Dit is het eerste album van t, oftewel Thomas Thielen. Het heeft nog niet de nummers van rond de 20 minuten zoals op latere platen, maar wel een opener van rond de 10 minuten en de prachtige melancholische afsluiter "About Us" die bijna 10 minuten lang is. Daartussen een keur aan stijlen en ideeën, zoals sterk vervormde zang gebruiken, ballad-achtig werk met piano, instrumentale passages met elektronische geluiden etc. etc. Het talent was duidelijk aanwezig. Op latere albums heeft t z'n draai nog veel meer gevonden. In maart komt het nieuwe album "Solipsystemology", en ga ik naar een concert in Oberhausen!

En terecht lijkt me zo. Het is gewoon heel erg goed. Ik durf zelfs te denken dat het misschien ook best geschikt is voor mensen die niet per se van prog-rock houden, het heeft best veel raakvlakken met eigentijdse rockmuziek, alleen heeft deze plaat tig sfeerwendingen verpakt in vier lange stukken, dat is een verschil...

De term braaf hoor ik vaker bij dit soort bands. Waarom? En wat maakt dit in het bijzonder braaf?
Een lastig iets is dat ze in een hoek geplaatst moeten worden. Die van metal dan maar? (Stevig is het best wel) Maar dan is het te braaf. Een ander hokje bestaat haast niet of het zou melodieuze rock moeten zijn en dat vinden veel mensen vlees nog vis. Eigenlijk is Ten zo hardrock als het maar kan, in de beste Engelse traditie.

Mensen in mijn omgeving die wel es willen horen wat ik goed vind lijken teleurgesteld en zeggen 'Ik dacht dat het veel harder zou zijn' en noemen het braaf. Als ik iets hards laat horen vinden ze het niet mooi en herrie. Je kunt het niet goed doen.

Over de vergelijkingen met andere bands in deze hoek hierboven; als Night Ranger es een plaat van dit kaliber zou maken zou ik direct weer fan zijn. H.E.A.T ken ik niet heel goed maar wat ik ken klinkt goed. Ik heb het idee dat Ten iets meer bijzondere onderwerpen in de teksten heeft.
Neem nou de opener "Alone in the Dark Tonight". Dat klinkt als een titel die David Coverdale alleen in een bedje neerlegt, verlangend naar een mooie vrouw.

Dit is het verhaal achter dat nummer:
Alone In The Dark Tonight” is based on Emily Bronte's book 'Wuthering Heights' and revolves around the idea that a Heathcliff style character is roaming the cemetery garden of the undead for centuries, mourning his long lost love.
Bron: GryphonMetal the European Metalzine - your Deep Space of Dark

Zo heeft Ten vaak teksten die best in een power metal hoek geplaatst zouden kunnen worden.
Maar echte liefdesballads hebben ze ook wel, dat is ook weer zo...

Een tweede lyric video is een feit, voor "This Love". Ze hebben nu twee wat minder harde stukken met dergelijke video's van dit album. Misschien een veilige keuze, misschien niet: een stamper als "The Valley of the Kings" zou misschien juist voor meer aandacht zorgen een keer.

Gary Hughes zou ik liever omschrijven als A.O.R. zanger of classic rock zanger (in de vergelijkbare stijl van David coverdale en Lou Gramm maar dan lager). Daarmee heeft hij zijn carrière als soloartiest ook gestart. Hij heeft met Ten zijn muziek verbreed met power metal nummers, hoewel die nooit keihard zijn. Maar een "The Valley of the Kings" van het recente volle lengte album is een goed voorbeeld van een Ten stamper, en zo hebben ze ze wel meer. En ballads waar je van moet houden inderdaad.

Met een veel te laag budget her-opgenomen en herziene versies.
Een totaal niet essentiële collectie op deze manier...

Het debuut is sleazy bluesy rock en ik hoor op "Wonder Days" wel wat verwijzingen naar dat geluid, maar wel harder en directer met minder galm.
Thunder was in midden jaren 90 van mening dat ze niet wilde doen wat van ze verwacht werd. "Behind Closed Doors" is daardoor lekker divers en mijn absolute favoriet. Naast het vertrouwde geluid ook nummers met funk (echte trompetten op track 2!), naar metal neigende stukken en grunge is er ook lichtjes, terwijl ze zich daar qua tekst in "Preaching from a Chair" juist kritisch over uit lieten.
"Giving the Game Away" is ook een experiment dat niet iedereen geweldig vond.

Thunder stond en staat in ieder geval voor classic rock met kwalitiet. Als dat oubollig is...

De betekenis van oubollig wordt steeds negatiever.
Lees ik net op internet, ik kende het woord maar al te goed maar of het ook positief kan zijn vroeg ik me af. In het geval van Thunder wel voor mij in ieder geval

Wheel of Fortune
Snel uptempo nummer, helemaal in de stijl van de jaren 80 schredder. De opvolger "Maximum Security" van MacAlpine bevat nog meer van dit soort snelle stukken die zelfs nog sneller zijn, met een strakkere productie ook nog, toch ligt dat album mij minder als dit prachtige debuut.

The Stranger
Mooie opening dat naar het einde toe herhaald wordt, als de solo's allang de voorgrond opgezocht hebben. De opbouw vind ik echt mooi. Eerst na die opening een gitaar die nergens heen lijkt te gaan, maar het gaat natuurlijk naar soleren. Ook een synthesizer solo, waar je van moet houden, het kan er mee door. MacAlpine is ook een klassiek speler op de toetsen.

Quarter to Midnight [Live Solo]
Dit is het soort solo gepiel waar ik als gitaarliefhebber echt een hekel aan heb. het al om geprezen "Eruption" van Van halen kan ik bijvoorbeeld ook niks mee...

Agrionia
Maar het wordt weer goed gemaakt door mijn absolute favoriet! Niet heel de tijd supersnel solo spelen maar soms wel, en naar het einde toe zeker. Een midtempo nummer zoals ik het graag hoor. De melodie is eigenwijs en dramatisch tegelijk. Vind het synthesizer geluid ook erg goed gekozen.

Empire in the Sky
de intro is soms een aparte track, niet op mijn CD. Lekker zweverig beetje new age achtig stukje. Daarna barst het geweld weer los, beetje zoals Vinnie Moore op "Mind's Eye" klonk. Goede track met supersolo's.

The Witch and the Priest
Nog een uptempo nummer. aardig, niks meer niks minder.

The Taker
En na twee snelle stukken nog eentje. Deze heeft een weirde onderbreking van pingelende keyboard geluiden. Hou ik wel van en maakt dit deel van het album iets diverser.

Chopin, Prelude 16, Opus 28
Tony MacAlpine is ook een klassiek pianist waarbij kenners echt van mening zijn dat ie dat kan. Dat ie er niet meer mee doet vraag je je soms af. Bijna alle solo platen van de man hebben zo'n stukje piano.

Edge of Insanity
Het titelnummer, ook weer en beetje hetzelfde als sommige melodieën uit "The Stranger" en "Empire in the Sky". Het totaal geluid vind ik wel lekker. De slaggitaar is op dit album altijd erg op de achtergrond net genoeg om een aanvulling te zijn in het totaalgeluid. Het is een keuze denk ik, want MacAlpine heeft dat vaker zo.

The Raven
Lekker intro waarbij de raven al in de rondte vliegen. Snel stuk. Ik denk ook dat het door de productie komt dat ik het hier snel wel goed vind. Die productie is live achtig en achterhaald zeker. En toch mag ik het wel, het heeft haast een losse jazz achtige stijl qua drums bijvoorbeeld.

No Place in Time
Mooie afsluiter, zweverig met mooi bass werk, mooie synthesizer en natuurlijk gitaar.

Het is voor mij net als bij bijvoorbeeld Fair Warning en Gaint, het eerste album schijnt een klassieker te zijn, terwijl het tweede album beter is, die dan weer uitkwam in een tijd dat de wereld er niet geschikt meer voor was. "Don't Come Easy" is een goede plaat, maar met "Strength in Numbers" vond de band hun eigen sound het best, dat op het allernieuwste album "Dig in Deep" (een aanrader) pas verder doorgevoerd werd.

Tyketto maakt niet vaak een album, maar als het gebeurt krijgen we iedere keer net iets anders en een nieuwe aanpak, terwijl toch typisch Tyketto! Dit album heeft de diversiteit van "Strength in Numbers". Terwijl drummer Michael Clayton in een interview vertelde dat dit album consistenter is als de vorige "Dig in Deep", ben ik het daar maar deels mee eens. Het goede "Dig in Deep" vond ik nou juist als totaal een goed peil hebben, daar waar "Reach" duidelijke uitschieters heeft.

Reach
De opener heeft een wervelend stukje synthesizer aan het begin dat klinkt als geslepen melodieuze rock. Het nummer gaat al gauw verder met de stijl die Tyketto na het debuut zo mooi opzocht. Akoestische gitaar gecombineerd met stevig elektrisch en het eerder genoemde riedeltje komt een paar keer terug. Als opener een wat kabbelend stuk, maar wel heel goed.

Big Money
Deze heeft dezelfde aanpak; jaren 90 en "Dig in Deep" Tyketto, maar met de titel "Big Money" gezongen in een echt ouderwets A.O.R. koortje! Dat hebben we een tijd niet gehoord bij Tyketto. Alleraardigst nummer.

Kick Like A Mule
Wederom de nieuwere stijl Tyketto. Een beetje in de balorige stijl van "Ain't That love?" uit 1994. Deze track heeft ook een videoclip gekregen wat ik niet zo snap, het is leuk, maar zoveel aandacht verdient het niet.

Circle of Wagons
Dit vind ik een heerlijk nummer. Het heeft niet de instrumenten van countrymuziek, maar het heeft wel een beetje die feel als compositie. De toetsen met orkest achtig geluid dikt het nummer mooi aan.

I Need It Now
Leuke melodieuze rocker met een echt Tyketto refrein. Het had iets feller gemogen van mij.

Tearing Down the Sky
En dan mij absolute favoriet van dit album! Hoe perfect kan een melodieus rocknummer zijn? Herhalingen op de juiste plek, opbouw etc. helemaal goed. Dit gaat het meest terug naar het Tyketto debuut waar zo vaak over gepraat wordt. Zeer catchy nummer. Ik had eerlijk gezegd wel meer in deze stijl willen hebben op dit album...

Letting Go
De eerste echte power ballad van het album. Prachtig sprankelend gitaarwerk en wederom goede zang. Niet het meest bijzonder, maar gewoon goed.

The Fastest Man Alive
Wederom een typisch swingende Tyketto rocker qua compositie. Lekker stevig op momenten.

Remember My Name
Spannend nummer met een Kingdom Come/Led Zeppelin achtige aanpak. heel goed.

Sparks Will Fly
Een echte Tyketto rocker. Ook deze heeft een classic rock aanpak wat absoluut werkt.

Scream
De tweede ballad. Een vele betere als de eerste op het album. Deze mag mooi in het rijtje staan van "Standing Alone" en "Last of the Summerdays". Het heeft een iets wat melancholische tekst ook nog. Heel goed gedaan. Het eindigt met een prachtige dramatisch scream inderdaad!

The Run
Een echt klassieke Tyketto rocker als afsluiter, al zou je dat bij eerste tonen niet meteen zeggen. Een opbouw naar een vlotte rocker met swingend gitaarwerk verderop in het nummer. Het stuwende elektrische gitaarwerk klinkt zeer mooi gelaagd en warm.


Met een zanger als Danny Vaughn is het materiaal uit duizenden herkenbaar. Het gitaarwerk door nieuwkomer Chris Green klinkt soms als vertrouwd maar op momenten ook wat anoniem. Het drumwerk van oudgediende Michael Clayton vind ik naar mijn smaak vrij hard in de mix staan.
Naast deze kleine puntjes van kritiek kan ik zeggen dat dit album gewoon lekker is. Ik moest het vaker luisteren dat wel. Het kwartje kan niet altijd gelijk vallen blijkbaar. Maar dat deed "Strength in Numbers" ooit ook niet meteen bij mij, terwijl dat mijn absolute favoriet werd van Tyketto.