Hier kun je zien welke berichten BlauweVla als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.
Gestroomlijnde rock met een goede passende productie, stevig genoeg. Mikael Erlandsson is de ster van de plaat, die maakt het geluid herkenbaar met z'n rauwe stem.
Beste plaat nog steeds van Last Autumn's Dream.
Eens, hierop hoor ik heel weinig Dio op terug. Dat de zang niet hetzelfde peil heeft als het origineel is te begrijpen, maar het songmateriaal is uiterst zwak, dat had ik anders verwacht van Vinny Appice, Jimmy Bain en Vivian campbell (met ook nog es Jeff Pilson achter de knoppen). Ik heb deze kritiek eerder op internet geuit met het antwoord van mensen die zeiden "Ze proberen ook niet per se Dio te kopiëren."
Maar vergeet niet dat Vivian Campbell aan het begin van dit project de naam Dio wilde claimen (te idioot voor woorden), Misschien is met het niet krijgen van de naam ook het idee van de muzikale koers weg gekieperd...
De hoes lijkt wel van een oude VHS cover afkomstig, van één of andere jaren 80 b-film. De muziek sluit goed op dat plaatje aan: bombastische synthesizers, drumcomputers, maar ook een opvallend goede elektrische gitaar en iets wat ruige zang. De combinatie werkt absoluut, ongeveer vergelijkbaar met de hit die MECK had met gebruik van de Leo Sayer zang, jaren geleden. Maar Lebrock schreef alles zelf op deze EP. Twee tracks zijn instrumentaal en klinken als de eerder genoemde VHS band, maar dan tijdens een aftiteling. Daartussen drie super vette, melodieuze, goed in het gehoor liggende synth-pop nummers met melodramatische zang. New retro wave op z'n best! Een hele leuke EP. Op naar een heel album.
Opgewekte turbo euro disco met veel aandacht voor samenzang in de refreinen. Maar het zijn nog wel popnummers te noemen met aardig wat tekst. Dat was in de jaren 90 vaak wel anders met vele dance acts.
De zang op het nummer "My Love" klinkt als twee druppels water op die van Erasure's Andy Bell.
Singels als ''Requiem" of "Harlem Desire" hebben toch wel iets magisch ergens. De plaat als totaal is echter ook zeer goed, als je van dit type muziek houdt.
Triest als je bedenkt hoe levenslustig deze heren als acrobatisch dansers hun act brachten. Ze kwamen om in een auto ongeluk: aangereden door een dronken bestuurder.
De hoes van mijn Atantic CD is anders met allerlei vrolijke euro dance kleuren. Welke was eerder, of waren ze gelijktijdig uitgebracht?
hoe jaren 90 wil je de hoes hebben? Toen ik de hoes voor het eerst zag laatst bij de 2e hands zaak, wilde ik even bedenken wat voor een muziek erop deze CD zou staan. Iets alternatief qua rock? Euro House misschien? Het is een symfonische rockplaat bleek.
Een aantal lange nummers, de stem deed me soms aan Jon Anderson denken en een review op internet omschreef de band als een Marillion kloon. Het klinkt best lekker, de productie is wat demo-achtig maar kan ermee door wat mij betreft, beetje het transparante dat de eerste Shadow Gallery platen ook hadden. goed keyboard geluid en het is allemaal lekker sfeervol. De zang staat me na een tijdje lichtjes tegen, maar vooruit (vooral bij het 'Ladadadada' gedeelde op "Lost for Words" op het einde).
Symfo rock met jaren 70 touch en jaren 80 invloeden qua synthesizers. Maar de rest is anders geproduceerd, eingelijk precies volgens het plaatje van de eerste helft van de jaren 90, rauwe randjes proberen te houden, drumwerk dat natuurlijk lijkt te klinken. Ach, als je het hard zet is het best OK verder.
Rond de "Just Getting Started" release (goed album!) een paar jaar geleden, had zanger Mike Reno het in interviews over vroegere albums, waarbij de platenmaatschappij nog het overwicht had om te kunnen bepalen welke "cuts" het album zouden halen, met het idee dat sommige goede stukken bewaard moesten worden voor het volgende album... Zou Loverboy dat nou net met dit album gebeurt zijn? Een album dat als klassieker gezien wordt door de hit/het bekendste nummer (de eerste track)? Het is goed daar niet van, maar het heeft niet het constante pijl van het debuut. Uitschieters zijn track 1, 2, 4 ( hoewel die wel heel erg jaren 80 klinkend is), 8 en het supernummer 9! Dus: best goed album met een paar zeer goede uitschieters!