Ik vind het weinig met glamrock te maken hebben (eerder goede poprock), of het zou aan de haren van deze vrouwen moeten liggen, maar daar zijn het vrouwen voor (Ratt en Poison, pffff). Het moest toen logischerwijs jaren 80 klinken en ben ik blij om. Zoals de laatste 10 jaar alles weer retro jaren 70 moet klinken bij dit soort acts, want de jaren 70 zijn heilig en de jaren 80 eeuwig fout helaas.

De derde en eigenlijk laatste echte Helloïse plaat. Sommige tracks zijn uit de jaren 80 en eindelijk opgenomen toch? Hoe dan ook, je hoort het er niet echt vanaf dankzij de lekkere productie, goed passend voor een melodieuze rockplaat van de jaren 90. Het concert in Zoetermeer in 2013 (is een prachtige DVD van) bewees dat de nummers van dit album perfect aansluiten bij de andere krakers van Helloïse.

Een succesvolle carrière met de band Hubert Kah, onderdeel van de Neue Deutsche Welle begin jaren 80, ging over in een goed geproduceerde synth-pop act in de tweede helft van datzelfde decennium. Band frontman Hubert Kemmler (Hubert K dus...) werd helaas depressief en het duurde tot 1996 tot dit album uitkwam, dat behoorlijk anders is. Het is eigenlijk een soort soloproject, want de andere originele leden zijn er niet meer bij.

Dit album start met Sailing "(Away from Me)", het beste popnummer over depressie dat ik ken, zeer rake tekst en mood. Het volgende "Came to You / Oriental Moon" start met wereld muziek geluiden. Zou indirect de voormalige producer van veel jaren 80 Hubert Kah nummers, Michael Cretu door zijn Enigma project, van invloed geweest zijn op Hubert Kemmler in deze tijd? Dan heb ik het vooral over de sfeer en niet zozeer de muziek als vergelijking. "Flower in the Snow" is nog een eenzame hartuitstorting. Eigenlijk is "C'est la Vie" het meest lijkend op het oudere werk. Met een dance-pop ritme, dat niet al te hard dendert. Het nummer heeft mooie vrouwelijke vocalen tussendoor.

Eindigen met "Mountains and Sea" is niet verkeerd. Tenminste ik haal er een dromerige fijne boodschap uit:

'Here on my own
Here where I long to be
Window wide open
Mountains and Sea'

Dit album viel qua verkoop wat tegen vernam ik. Maar wat een prachtige muziek bevat het! Tegen de filmmuziek aan, veel emotie en vol van klank en emotionele zang.

Dit is een mooi overzicht van de singles van Hubert Kah die in de periode 1982 t/m 1998 zijn uitgebracht. Begonnen als iets wat bizarre NDW (Neue Deutsche Welle) band (tracks 1 t/m 3), doorgegaan tot een echte jaren 80 hit machine met behulp van producer Michael (Enigma) Cretu ( tracks 4 t/m 15) en eindigen met Hubert Kah als soloartiest (op de laatste 3 tracks). Hierbij is gelijk een stuk levensverhaal verteld van zanger/componist Hubert Kemmler. Het melige, naar een soort frivole kleinkunst neigende begin. Daarna de serieuzere aanpak, tot aan de depressie die de heer Kemmler voor de eerste keer trof. Zo zijn de laatste drie tracks een wereld van verschil met de eerste drie. Maar goed geproduceerd is het ten alle tijden, zelfs voordat meester producer Cretu ermee aan de gang ging. Deze compilatie betekent: van basic naar complex. Van vrolijk naar ernstig. Van ruimtelijk naar bombastisch. Als je het zo achter elkaar luistert groei je in ruim een uur mee met de loopbaan van Hubert Kah.

typische Neue Deutsche Welle plaat. Tegen het melige aan, eigenaardig en frivole. Met de simpelheid en doeltreffendheid qua instrumentatie, in combinatie met de kleinkunst achtige zang is het een bijzondere plaat in het genre, hoewel je in de NDW alles kon verwachten... "Rosemarie" is een klassieker, maar het zijn de stukken als "Libido" (zeer typerend NDW) het mysterieuze "Voyeur", "Gigolo" (mooi clean gitaarwerk en geprogrammeerd ritme) en "Caruso" (opera uitweidingen in de zang) die het album maken. Hierbij is "Aufblasbare Puppen" toch wel een echt niemendalletje... Tja je moet ervan houden dit album, maar ik mag het wel. Het staat in retrospect ook echt voor een bepaalde tijd, die makkelijker en simpeler lijkt, maar dat natuurlijk niet was.