Mijn vierde reactie al, maar ik moest mijn definitieve mening gewoon nog even uitwerken. Want man, wat is dit een groeiplaat. Toen ik deze kocht kende ik de grote vier van The Stones al (deze, Let It Bleed, Sticky Fingers, Exile On Main St.). Na wat nummers hiervan gehoord te hebben had ik verwacht dat deze de minste van deze grote vier zou zijn. Niets bleek minder waar. Waar Let It Bleed en Sticky Fingers me als geheel toch tegenvielen, greep deze plaat me na een aantal luisterbeurten stevig bij de lurven. Hoe vaak ik hem ook luister: het album blijft kaarsrecht overeind.
Hij is inmiddels hevig aan het concurreren met Exile On Main St. om mijn Stones-favoriet te worden.

Sympathy For The Devil is gewoon een prachtnummer. Het bezwerende slagwerk en achtergrondzang lijken wel een geest op te roepen. Een geest die vurig spreekt door Keiths gitaar in diens geweldige gitaarsolo. De prachtige tekst draagt ook heel erg bij aan de kwaliteit van dit topnummer. De energie die door Sympathy wordt opgeroepen, wordt wel een beetje gedrukt door No Expectations. Een prima nummer, maar na Sympathy ben ik meestal zo hyperactief dat ik het niet echt kan waarderen. Eigenlijk mijn enige probleem met deze plaat. Jig-Saw Puzzle zet gewoon heerlijk in met die aparte gitaarpartij. Bij deze rocksong, past de mellotron (bespeeld door Brian Jones) opvallend goed. Dit vind ik wel kenmerkend aan Brian Jones. Hoe veel zijn experimentele invloed op dit album ook weggedrukt wordt, zijn toevoegingen zijn toch belangrijk voor de kwaliteit van het nummer. Dat geld ook bij Street Fighting Man, waar de agressieve muziek en de bijtende stem van Mick Jagger gekruist worden met Jones' snijdende sitar. Stray Cat Blues is mijn absolute favoriet van Beggars Banquet en staat zeker in mijn top 10 van beste Stones-nummers. Wat staat Mick op dat nummer lekker te zingen man. De uitspraak van sommige woorden, zijn krassende stem in het refrein, wat een power. Mooi gevolgd door het gevoelige Factory Girl, waar de jankende viool me soms tranen in mijn ogen brengt. En dan de finale: Salt Of The Earth, waar The Stones alles uit de kast trekken om Beggars Banquet in het geheugen van de luisteraar te grieven. En dat is gelukt.

Beggars Banquet is een zeer constante plaat, waar de nummers niet alleen afzonderlijk heel goed zijn, maar ook het geheel ijzersterk is. Deze plaat behoort zonder twijfel tot de meesterwerken in mijn, nu nog, bescheiden platenverzameling.

Tot nu toe vind ik dit de beste van The Stones. Hij volgt duidelijk op Sticky Fingers, maar deze vind ik toch beter. Op Sticky Fingers zijn The Stones regelmatig nog aan het musiceren (waarmee ik bedoel dat er duidelijk over bepaalde stukken goed is nagedacht en dat er veel op gerepeteerd is) en hoewel het rauwe geluid van Exile er al wel te horen is, zijn de remmen nog ietsjes ingehouden. Hier worden al deze remmen losgegooid. Musiceren is niet het doel, maar lekker muziek maken.

Het album komt over als een grote jam, maar wel een hele goede. Sommige nummers (Rip This Joint, Casino Boogie) zijn lekker als achtergrondmuziek, maar de meeste nummers zijn toch wel een nauwere luisterbeurt waard. Favoriete momenten zijn de overgang van Ventilator Blues (met zijn heerlijk drukkende drums) naar Just Wanna See His Face (prachtig hoe de rauwe blues overvloeit in zachte gospel), Tumbling Dice, Let It Loose, Shine A Light en Soul Survivor. Door de interessante mix van stijlen gaat het album niet gauw vervelen. Daarbij vind ik dat Mick Jagger op dit album prachtig zingt. De momenten waar hij zijn gevoel uitkrijst in Let It Loose bezorgen me kippenvel. Dit album heeft een ongelofelijke kracht die niet minder wordt door vele luisterbeurten en die het een uniek Stones-album maakt.

Iets minder dan voorganger, Beggars Banquet. De nummers op deze lp afzonderlijk zijn heel goed, maar ik vind het geheel niet zo sterk (zoals BB als geheel ontzettend sterk was).

Gimme Shelter is natuurlijk een ontzettend gaaf nummer. Mooi intro en vooral de bijdrage van Merry Clayton aan dit nummer is geweldig. Wanneer haar stem overslaat en je een van The Stones bewonderend 'wooh' hoort roepen besef je als luisteraar echt dat er een bepaalde chemie is tussen haar en The Stones: het is die chemie die dit nummer zo ijzersterk maakt. Love In Vain is een prachtige ballad die ook mooi gecoverd is door The Stones (de versie op Get Yer Ya-Ya's Out raakt mij meer, maar deze is ook niet slecht). Country Honk vind ik er wel leuk bijpassen, maar is geen geweldig nummer. Live With Me is een lekkere ruige rocksong die echter niet geweldig is. Ik moet in een echte Stones-bui zijn om dat nummer echt goed te vinden, anders raakt het me niet zo. De titelsong begint mooi maar had iets minder lang door mogen gaan. Midnight Rambler is een van de hoogtepunten van de plaat. Begint al fantastisch met die mooie riff waarna de harmonica er meteen lekker op inhakt. The Stones laten zich hier lekker gaan en er zit een lekkere trance in dit nummer (vooral bij de ritmewisseling). Die zet door tot ze op het eind alles geven en Mick Jagger vol woede en agressie de laatste zin uitkrijst: 'I'LL STICK MY KNIFE RIGHT DOWN YOUR THROAT, BABY, AND IT HURTS'. You Got The Silver heeft een prachtige melodie en ik vind het een van de mooiste Keith Richard-liedjes die ik (tot nu toe) ken. Monkey Man is het echte hoogtepunt van het album. Naast de prachtige pianopartij die als intro dient, zit er nog een hele mooie pianosolo in het middenstuk (jammer dat die op mijn lp zo slecht te horen is). Ik had dan ook eigenlijk liever gehad dat The Stones het daar, wat Let It Bleed betreft, bij gelaten hadden. Het was een mooie afsluiter geweest waarmee ik het album met een betere nasmaak af zou hebben gezet dan met You Can't Always Get What You Want. Het begin is heel mooi als het koor klaar is en het zachte gitaartje het echte nummer inluidt. Het is ook een mooie melodie. Maar na een paar coupletjes begint het voort een beetje vervelend te worden: er zit te weinig variatie in. Op het einde, als het koor mee begint te zingen, zitten er nog wel een paar gave stukjes in, maar het nummer duurt gewoon echt te lang.

Zoals ik al zei: Let It Bleed is voor mij een plaat waar als ik de nummers er afzonderlijk van luister, diep onder de indruk ben, maar dit heb ik minder als ik de hele plaat draai. Het overdonderd me niet zoals bijvoorbeeld Exile On Main St. en Beggars Banquet dat deden. En ik beoordeel Let It Bleed natuurlijk als album: vandaar een 4.0