Ik lees net dat Dale Henderson is overleden. Hij was oprichter en het enige nog overgebleven originele bandlid van deze Venice Beach crossover thrash band. Denk aan generatie-, stijl- en stadsgenoten als Suicidal Tendencies en Excel. Dit tweede album stond jarenlang op mijn wenslijst, al sinds er een nummer van de plaat werd gedraaid bij VARA's Vuurwerk. De plaat kon ik echter nergens vinden en op cd was-ie niet verschenen. Uiteindelijk vond ik deze plaat op de platenbeurs op Wacken Open Air, ik vermoed rond het jaar 2000, voor ƒ75,-. Dat was voor mij destijds, met afstand, de hoogste prijs die ik betaalde voor een lp. Maar eindelijk had ik 'em!
Tot op de dag van vandaag is dit album, toch een gewaardeerde cultplaat in de crossover thrashkringen, gek genoeg nooit op cd verschenen, of op vinyl heruitgebracht.

Dale Henderson mocht niet oud worden. Hij overleed door complicaties bij een longontsteking (Jan 8, 1966 - May 14, 2025).

Nou, wat mij betreft wel een vergeten (of voor mij tot vandaag onbekende) klassieker. Ik stuitte op de heruitgaves van hun beide albums bij een Griekse mailorder. De opvallende (lelijke) hoes deed me nogal denken aan de evenzo beroerde hoes van Razor - Violent Restitution, maar dit album was drie jaar eerder. En getekend met drie jaar minder tekenervaring.
Die jaren aan gebrek aan ervaring hoor je ook terug in het muzikale vakmanschap, of maak er maar amateurmanschap van, want het rommelt en rammelt van alle kanten: productie, drumwerk, zagend gitaarwerk en galmende zang. Alles klinkt met de vlekrijke imperfectie van mid jaren 80 undergroundmetal.

Maar tot zover de kritiek, want dit is eigenlijk helemaal niet als kritiek bedoelt. Alle oneffenheden, alle warrigheden, het onbeholpen geluid: het zorgt wel voor een opwindend en ongebreideld enthousiasme en energie. Daardoor worden al deze minpunten juist de kracht van de plaat: het geeft een tomeloze energie en adolescente puurheid. Niks schuren, schaven en poetsen, maar rrraaauwwww en vol erin! De band creëert een heerlijk authentiek en urgent klinkend half uurtje old school mettol die stuitert op de scheidslijn tussen speed metal, snelle heavy metal en (proto-)thrash metal. De plaat ligt inmiddels in mijn winkelmandje.

What a kick in the nuts! These boots are made for walking... all over you and crush you like a bug.
20 minuten verpulverende early 80s D-beatpunk met vlammende hardcore-vibe en een fokking opgefokte energie die je helemaal aan gort beuken, en dat allemaal anno 2021 uit Canada: godsamme, wat een vette plaat is dit!
Met voldoende creativiteit, zodat je niet het idee krijgt dat je twintig minuten lang tegen dezelfde boksbeugel oploopt.
Hun demo's waren nog gruiziger en chaotischer qua sound, maar dit zwaardere geluid bevalt (ook) uitstekend. Misschien nog wel meer.
Ik zet gewoon in op 4,5*, kan mij het schelen.