En de cirkel is weer rond.
Medio jaren 90 vond ik Rammstein een slap aftreksel van Laibach en Die Krupps, waardoor ik bedankte om ze te zien in de Melkweg. Al kreeg ik wel een beetje spijt toen de volgende ochtend mijn toenmalige werkgever er "vol vuur" over verhaalde. Wanneer ik de band een jaar later op Dynamo Open Air 1998 zag was ik echter helemaal om: wat een fantastisch optreden! Pas toen viel ik voor de aanstekelijkheid van hun liedjes. Met de jaren en albums verloor die aanstekelijkheid na 'Mutter' wat van zijn glans, maar met de comebackplaat 'Rammstein' kreeg het weer wat kleur. Dit album is echter een slap aftreksel van hun eigen geluid. Slap en superveilig mét condoom, dikke, lekkende siliconentieten en waarbij de doortikkende tijd alle potentie en zaad doodt: het is een armoedige penopauzeplaat. Ik moet er bijna mijn traantje om wegpinken.
Adieu Muzakstein, ik bedank.

The Grey Tepid Ichiban Eggplants klinkt voor geen meter, maar zou wel een betere bandnaam zijn.
Laffe, zouteloze hap. Tijdens de vrijgekomen nummers kan ik een gaapje niet onderdrukken.
Vooralsnog Unlimited boredom.

Oje, dit is een tegenvaller. Met het brein en de zanger van Ephel Duath, een Italiaanse avantgarde metalband die rond de millenniumwisseling een paar (semi-)cultklassiekers uitbracht, zou je toch iets avontuurlijkers verwachten dan deze opgefokte opeenstapeling van ziedende, licht dissonante deathmetalsludge.
Ik houd behoorlijk van voornoemde genres en stijlen, maar het komt hier allemaal zo eendimensionaal en zonder ideeën over, laat bijzondere en/of uitdagende, dat ik halverwege het tweede nummer al dreigde af te haken. En mijn geduld werd niet beloond. Veel geschreeuw en weinig wol. Ik zet 'The Painter's Palette' nog maar eens op. Sowieso (te) lang geleden.

Mocht je toevalig een keer tegen deze country-flavoured folkrockplaat met zanger en zangeres aanlopen, luister dan vooral naar de prachtige, door de zangeres gezongen versie van Eleanor Rigby. Benieuwd of McCartney deze versie kent en hoe trots hij op deze bewerking zal zijn. De overige nummers zijn ook sfeervol en mooi gearrangeerd (prachtig gedragen gitaarsolo in 'Empty Sky'!) met een nogal typische Westcoastsound (maar dan uit Canada), zij het wel wat aan de glad geproduceerde kant. C, S, N en soms Y zijn niet ver weg.