Daar zijn de meningen over verdeeld. Maar met name dankzij Teunnis hier beland en ik ben er volkomen door weggeblazen. Wat een fantastisch staaltje vocale power middels urgent klinkende polyfone, percussieve folk die zijn gelijke niet kent (voor zover ik het ken met Malicorne, Stille Volk en wat traditionele occitaanse folk).
Verslavend indrukwekkend en tranen in mijn ogen van opwinding: wat is dit gruwelijk gaa-haaf!
En dat ook nog eens het volle uur lang: geen enkel moment dat de impact van de songs ook maar iéts inkakt, de spanningsboog blijft loeistrak en intens. Mind, blows, jaw, drops.
Wel eeuwig zonde dat op de LP-versie twee tracks ontbreken (#7 en #8): daarvoor toch gekozen voor de (makkelijker te verkrijgen) cd. Jaren geleden dat ik een cd voor de nieuwprijs koop.

Laat ik beginnen met 5*, met kans op verhoging.

Ja, echt wel! Goeiemorgen, soms bijna als twee druppels. Vreemd dat jullie dat niet horen.

Had ik trouwens ook niet verwacht, want ik ben dit album na pak 'em beet een jaar of 25 weer eens aan het luisteren en verbaas me over het hoge technical deathmetalgehalte dat zeker in het eerste deel in smaakvolle hoeveelheden aanwezig is. 'Fields of Blood, Harvester of Hate' had zo op een van de twee eerste albums van Atheist kunnen staan. Of luister eens naar dat baswerk in 'Capture of Fire': als dat geen Tony Choy is, dan is het wel Roger Patterson.
't Album terugluisteren bevalt me uitstekend en komt mij totaal niet gedateerd over en klinkt nog behoorlijk fris, vurig en gemeen(d). Stukken aansprekender dan de weeïge, slepende, slaapverwekkende gothicmetalweg die de band later insloeg.

Enfin, compromis: 'North From Here' is 50% Atheist en 50% At The Gates. Origineel dus bepaald niet, maar, en daarin geef ik jullie gelijk, wel verdomd goed en gedreven uitgevoerd. Misschien wel net zo goed als hun leermeesters.

Op het Keep It True festival van afgelopen weekend stond ik op een bepaald moment een beetje in de €5,- ramsjbakken te struinen en haalde daar de nodige lp's uit. Een vriend van een vriend, beiden heavy collector-verzamelaars en normaliter hun neus ophalend voor de ramsjbakken, pakte deze eruit, liet hem zien en zei: deze is echt goed, moet je zeker meenemen. Ik kende hem en zijn smaak nog niet zo goed, dus ik nam het enigszins voor kennisgeving aan, ook omdat hij dat nog wel van tien andere platen zei, welke ik ook niet kende. Al kletsende en onderwijl raadplegend op ratingsites als deze, RYM en Discogs nam ik uiteindelijk een paar lp's mee die hij aanbeval. Deze plaat was echter in de tussentijd er tussenuit gepulkt door iemand anders. Nouja, jammer dan.

Nu ben ik het album op YT thuis aan het luisteren. Niet alle nummers vind ik even wereldschokkend (beetje tussen de 3* en 3,5* in), maar vanaf 'Bring It On' slaat de vlam in de pan. Tracks #5, 6 en #8 zijn heel erg gaaf. Ik hoor hier ook best wat Boston-invloeden in. En #10 'Last Chance' is zelfs fan-tas-tisch! Wat een dijk van een nummer: alleen dat nummer is al de prijs van de Emerald LP waard die mijn vriend op het Keep It True festival zonder blikken of blozen, maar met een grote gulzige grijns meenam.

Nu best spijt dat ik die vriend van een vriend niet snel genoeg blind op zijn blauwe (?) ogen geloofde. Maar goed: deze lp zit gelukkig in een iets andere prijsklasse dan die voornoemde Emerald plaat, dus ik kom 'em vast nog wel eens tegen.

Voor mijn gevoel, en ik heb eigenlijk geen idee of dit klopt en waar het op gebaseerd is, is 'Sledgehammer' van de gelijknamige band een van de eerste échte culthits van de NWOBHM. Hun single kwam uit in juni 1979, kreeg nog meer faam met een re-recording op de fameuze verzamelaar Metal for Muthas (1980) en ik vind de drive en energie in met name het refrein zo gaaf!
♪♫ They struck me like a sledgehammer!♫ ♪

Tijdens het lezen over deze band uit Slough (ten westen van Londen) wordt dat voornoemde gevoel misschien toch een beetje bevestigd door de geschiedenis van dit liedje. De song verscheen rond dezelfde tijd dat rockjournalist Geoff Barton in het pop/rocktijdschrijft Sounds in mei 1979 voor het eerst beschreef dat er een "new wave of British heavy metal" gaande was in het land. En zie hier: the birth of a genre! Bartons woorden namen een vlucht, evenals al die tientallen metalbandjes in Groot-Brittannië.

Ondertussen was het momentum voor Sledgehammer na deze geweldige single alweer voorbij. Ze brachten in 1980 weliswaar nog een redelijk sterke single uit, 'Living In Dreams', en ze stonden dat jaar, als lokale favorieten, op het Reading Festival (naast acts als Def Leppard, Tygers Of Pan Tang en Whitesnake), maar waar bleef nou hun debuutalbum? 1980 ging geruisloos voorbij. In 1981 geen gehoor. Zelfs in 1982 gebeurde er niks. In 1983 waren de sabbatical jaren en personeelproblemen eindelijk achter de rug, maar dit debuutalbum 'Blood on Their Hands' deed niet veel. NIet in de laatste plaats omdat het album lastig te verkrijgen was, krap een half uurtje duurde, niet bepaald bol stond van geweldige nummers, maar ook nog eens werd uitgebracht in twee verschillende hoezen, wat onder de tanende fans voor verwarring zorgden. De band leidde daarna een bestaan in de marge en zijlijnen van de metalvoetnoten, en sinds eind jaren 80 is er niets noemenswaardigs meer van vernomen. Maar hun gelijknamige single blijft een eerste klap die een daalder waard is.

Het zijn inmiddels 9x een 4 sterren. Alleen gaat deze heerlijke pot mid 80s, doomy retrometal met een ietwat nasale, maar fijne en niet over-the-top galmende zanger (en krachtig moderne, maar smaakvol warme, vintage-klinkende productie) niet goed samen met bananen en whisky.

Deze lp zat in een partij lp's die ik van een buurman mocht overnemen. De lp-hoes had ik ooit wel eens gezien, maar verder zei me de naam helemaal niks. Pas bij het luisteren van hun hitje 'Arms Of Mary' herkende ik het enigszins. Dat nummer deed me net zoveel als de bandnaam, niks dus, dus de lp ging op de stapeltje 'weg'. Toch nog even het openingsnummer geluisterd en die beviel beter. Nou, vooruit dan maar: dan ook nog even 'Dirty City' luisteren. Dat nummer zorgde ervoor dat de lp weer van het stapeltje 'weg' weg ging. Lekker nummer. De Britse band speelt een softrockstijl die Amerikaanser klinkt dan menig USA-yachtrockband en me eigenlijk te zoetgevooisd en veilig is, maar mede door de sterke harmony vocals en het lekkere gitaarspel en -geluid bevalt een aantal nummers me toch net goed genoeg om de plaat (voorlopig) te bewaren. En 'Dr. Dancer' is een vroeg voorbeeld van een poprockband die (met de basgitaar) reggae-elementen in hun muziek verwerkt. Kleine 3*.