Ik heb (70s) Blue Öyster Cult hoog zitten, Jimi Hendrix nog hoger en (oude) Candlemass zelfs nog hoger, maar deze twee covers doen me verrekte weinig. Net zo weinig als, laten we zeggen, het meeste repertoire van Bob Dylan dat de kraaiende bard zelf krast. De band heeft er weliswaar een eigen doomy draai aan gegeven, fijn dat het geen klakkeloze carbonkopietjes zijn, maar met name 'The Reaper' vind ik erg vlak en alleen tijdens het laatste deel van 'Watchtower' komt er wat schot (en epic doompower) in de zaak.
Ik wil... nouja, more cowbells en vuur in de gitaar.
Omdat het van origine zulke klassesongs zijn, toch nog een 3*.

Ik wil dit heel graag veel beter vinden dan dat ik het doe. Maar net als bij het optreden op Roadburn begint het oppermachtig en imponerend, maar na verloop van tijd beginnen stijl, sound en vocale voordracht wat eenvormig te klinken en zelfs te lijken op een trucje. Dat kan toch niet de bedoeling zijn. Qua compositie lijken de songs meer op jazzjams en gebaseerd op schetsmatige ideeën, maar dan gestoken in metallic noiserock. Dan vind ik oude en enigszins vergelijkbare bands als Big Black en The Jesus Lizard toch meer impact hebben: pakkendere songs.
Slotnummer is idd wel een beest van een track en met afstand de negen ziekste minuten van de plaat, maar in zijn geheel mis ik iets en blijf ik met een gevoel van "fraai naargeestig, maar het had nog wranger, beklemmender en smeriger gekund" achter. De échte knock-outram in mijn smoel ontbreekt. Misschien de volgende plaat? Of ik blijf net zo lang luisteren tot de kwartjes eindelijk wel een keer góed vallen, dat kan ook.

Twee meiden (zussen) uit Australië die klinken alsof Ann en Nancy Wilson van Heart er een extra scheut hardrockenergie tegenaan gooien. Rechttoe rechtaan, maar door de begeleidingsband heel energiek, swingend en krachtig ingespeeld en door de meiden vol met passie en rauwe testoste... eh, oestrogeen gezongen.
Voor liefhebbers van Runaways, vroege Pat Benatar of Aussie (hard)rock als Rose Tattoo en Skyhooks (die vaak net even scherper en vuiger klinken dan hun Amerikaanse en Europese gelijkgestemden).
Geproduceerd door het vermaarde duo Harry Vanda en George Young (o.a. AC/DC, The Angels, Rose Tattoo, The Saints).

Ben ik er tóch ingetuind. Na al die jaren. Ik weet al decennia van de matige recensies en het suikerzoetgevooisde karakter van de plaat, dus ik heb al die jaren de lp genegeerd. Tot ik 'em van de week in de kringloop zag liggen. Nu zie ik de lp wel vaker, veel vaker, maar deze keer zag hij er als nieuw uit. Smetteloos, nieuwer als de meeste nieuwe ongesealde lp's in een platenzaak, en met een lekkere dikke binnenhoes. En die flamingo prijkt toch wel erg faai op de cover. Dus wie weet valt het allemaal toch nog wel mee?

Nee.

Zelfs de gemiddelde 90s boyband zou zich er rot voor schamen.

Maar misschien houd ik 'em toch: voor de toch wel aardige yachtpopper 'All Right'. En vanwege de hoes. Want die is met afstand het mooiste van de hele plaat. Daarom een extra half puntje.

Voortzetting van Back Street Crawler, de band rondom Paul Kossoff (Free) nadat laatstgenoemde door drugsgebruik aan hartfalen al op 25-jarige leeftijd overleed.
Ook zonder Kossoff klinkt het erg als Free: bluesy rock met af en toe een lik hardrock links of een scheutje soul rechts (door wat blazerswerk en vrouwelijke backing vocals). Soms doet het me ook wat aan Eric Clapton in zijn meest geïnspireerde/stevige momenten denken, of aan de vroege sound van Whitesnake. Verre van wereldschokkend, maar een prettig relaxed bluesy 70s classic rockplaatje. Een kleine 3,5*.

Dat ik het zeker een fijne plaat vind, behoudens wat mindere nummers, maar ik was met het imposante kennismakingsnummer 'Concorde Square' al wel degelijk meteen getrakteerd op het beste nummer. Al doet 'The Wind Season' er nauwelijks voor onder, is 'We Move Through the Plateau Phase' een fijn repetitief postpunkexperiment en bevalt mij de ambient-achtige track 'Death from Above' en die andere bonustrack ('The Presence') van de EP 'Live on a Hot August Night' (1981) ook prima.

Crucifixion was een band uit Essex die niet verder kwam dan twee singles en een EP (en een demo), en deze vind je hier allemaal op terug, aangevuld met een recording sessie van de demo-opname (track 14). Hun rauwe, bijna punky NWOBHM klonk op alle zeven officieel verschenen liedjes even energiek als wervelend, zij het dat op hun EP (uit 1984) het punky karakter is ingewisseld voor een iets, iéts melodieuzere, soms wat aan Saxon gelijkende sound (zanger Glyn Morgan lijkt soms wel het neefje van Biff Byford). Of eigenlijk zijn het acht liedjes, want hun debuutsingle 'The Fox' (1980) namen ze voor het compilatiealbum '60 Minutes Plus' nogmaals op, maar dan met veel meer ballen en power. Het niveau ontloopt elkaar weinig, maar Crucifixions gaafste nummer vind ik de B-kant van hun tweede single 'Take It Or Leave It' (geen relatie met het gelijknamige nummer van Vengeance): de vuige stamper 'On The Run' (1982).