Elke Coldplayliefhebber die Madrugada bij die laffe hap weet weg te halen, is winst. Al blijft het een pyrrusoverwinning.

Jazeker, ik ben ook zeker bekend met Miranda Sex Garden .
De Bæbes treden volgens mij nog maar zéér incidenteel op, alleen tijdens de kerstperiode in Engeland: het is 15 jaar geleden dat ik ze voor het laatst heb gezien. Wel jammer eigenlijk, want ze hadden ook nog eens een boek 'Songs of the Flesh' uitgebracht die een hele andere kant van hun kwaliteiten belicht. Die ligt gesigneerd bij mij thuis. Niet op het nachtkastje hoor, zó erg is het nu ook weer niet.
Qua plaatwerk heb ik al jaren niks meer vernomen van MSG, Bæbes of Katherine in het bijzonder. Katherine heeft in 2015 onder de naam 'From The Deep' nog eens een titelloos album uitgebracht samen met haar rond die tijd overleden man, maar die heb ik gemist. Nu enorm lastig aan te komen.
Het is wel een enorm bitterzoete epiloog van haar muzikale nalatenschap: The Lovers

Godzijdank gaf het vooruitgesnelde nummer 'At Races' een verkeerde eerste indruk van dit album. Dat nummer was nogal underwhelming en veel te toegankelijk en lichtvoetig, waardoor ik vreesde dat deze band dezelfde, schouderophalende richting op zou gaan als bijvoorbeeld Blues Pills.
Het blijkt de enige mispeer van de plaat. Een zucht van verlichting.
De overige zes nummer laten namelijk nog steeds een geïnspireerde band horen die invloeden uit doom, blues, classic 70s rock en gothic tot een smaakvol geheel weet te smeden. Met daaroverheen natuurlijk de betoverende, in de rustige passages bijkans jazzy vocalen van Sara Bianchin. Aankomende vrijdag speelt de band het album integraal op Roadburn. Al staat de band wel gelijktijdig geprogrammeerd met De Mannen Broeders van Amenra's Colin H. Van Eeckhout en Broeder Dieleman: potverdrie!

Prima setlist! Al hadden natuurlijk 'Metal Church' en, ook gezien de albumtitel, het geweldige 'The Final Word' niet misstaan.

Echter, hoe spijtig ook om te constateren, maar Mike Howes zwanenzang klinkt werkelijk helemaal nergens naar: wiebelig, vals en soms nog nasaler dan David Wayne. Mike zat natuurlijk al in het hoge en nasale register en dan luistert het nauw of het live overkomt, maar spijtig genoeg valt het op deze opname (bij mij) volkomen verkeerd.

Het maakt het luisteren daardoor dubbel pijnlijk om naar zijn laatste performance te luisteren. Dan had ik liever een anderhalf uur durende performance van 'Merciless Onslaught' gehoord. Ik zet een streep door mijn aankoopwens en zet nog maar eens de studioversie van 'In Mourning' op: drie jaar en een week na zijn overlijden des te toepasselijker.

En dan slenter je samen met je zoon in de kringloop en loop je tegen deze lp aan.
Hmmm, nooit gezien, nooit van gehoord, maar de naam 'Che Guevera' spreekt natuurlijk tot de verbeelding.
Ik kijk even achteloos op Discogs of daar iets te vinden is qua informatie en krijg bijna een rolberoerte.
Ja, laat ik de LP toch maar meenemen. Dat is die €2,- wel waard. Nog gesigneerd door Michael (Mike) Raven ook. Een oplage van 100 stuks en 50 jaar later kom je dan een schier puntgaaf exemplaar tegen in een kringloopwinkel in Utrecht Overvecht: de wonderbaarlijke reizen van een lp zijn onnavolgbaar en maken je nieuwsgierig hoe die reis is verlopen.

Als ik iets minder muziekliefhebber was en iets meer zakenman, dan had ik 'em meteen te koop gezet, maar... de akoestische folk is wel verdomd sterk, potverdrie zeg! De fragiele, maar kristalheldere melancholische stem van Joan komt keihard bij mij binnen. Zo is 'Twenty Years' een bloedstollend mooie variant op 'Scarborough Fair'. Niet alles is even magisch, zo is 'Little White Donkey' mij wat te lichtvoetig en het titelnummer is een live opgenomen eerbetoon dat wel erg tegen een stichtelijke sfeer aanschurkt. Jammer, het ontsiert de sfeer van de plaat en deze hymn blijkt gek genoeg (want de reden dat ik de plaat juist uit de bakken trok) dé mispeer van het album. Gelukkig pakt het prachtige 'The Great Train Robbery' daarna de draad weer overtuigend op. Ik hoor een enkele keer een kleine onzuiverheid, maar dat maken de opnames des te organischer, authentieker en échter. Voor liefhebbers van Sandy Denny, Shirley Collins, Anne Briggs en eigenlijk de hele female fronted British folk of the 60s/70s.

Kom ik er thuis achter dat ik het duo wel ken. Sterker, ik heb nota bene hun op MuMe nog afwezige debuutalbum op lp in de kast staan. Een reissue, dat wel.

Dankjewel voor de tip, Premonition. Een bullseye-tip. Wat een indrukwekkende plaat met een geweldig intimiderend wanhopig-desolate sfeer. Het overkomt mij niet al te vaak, maar na één luisterbeurt zet ik al in op 4,5* en schaar ik het album op hetzelfde niveau als The Sound, Joy Division, Virgin Prunes en Bauhaus. Hopelijk behoudt deze verrassingseffectbonus bij latere draaibeurten de score en/of zit er zelfs een perfecte score in. En die hoes is al net zo mooi als The Sounds 'From The Lions Mouth'. Gezien jouw normering ben ik zelfs een stuk enthousiaster dan jij.

Mijn hemel, good heavens, mon dieu, mein Himmel... WAT EEN PLAAT!
Ik was nauwelijks halverwege of ik wist al zeker: dit is een absolute 5*-plaat. Met vlag en wimpel.
Wat gebeurt hier allemaal?

Björk, Magma, Diablo Swing Orchestra, Fantômas, Fire! Orchestra, The Dresden Dolls, Kamasi Washington en idd Charles Mingus (plus nog talloze bands en genres die door mijn hoofd schieten): het beste van al deze artiesten is in een grote pot bigbandjazz gemieterd en dendert vol bravoure door mijn speakers, mijn oren vol ongeloof en bewondering in shock and awe achterlatend. Dit is Willem Breukers natte droom: hij mocht willen dat hij ooit zo'n enerverende plaat heeft mogen maken. En ik heb de beste wijlen man heel erg hoog zitten.

Monika experimenteert lustig en avontuurlijk met duizend-en-een stijlen, tegelijkertijd is ze ook supercatchy, toegankelijk en sprankelend en dan niet eens alleen vanwege haar mysterieuze, doch zeer poppy zanglijnen. Ze heeft een beetje hetzelfde timbre als zangeres Anja Plaschg van Soap & Skin (ook bekend als gastzangeres van 'Goodbye' van Apparat die gebruikt is als tune van de scifi-horrorserie 'Dark')

Tijdens het luisteren tranen in mijn ogen: wat een genialiteit!
Tenslotte is de hoes ook nog een keer prachtig en uitermate doeltreffend en de lading dekkend.
Ik ben op slag stapelverliefd: "Monika, willst du mich heiraten?"

Nee, ik had al een andere afspraak staan. Jammer, want deze telefoonopname van 'Ain't No Turnin' Back' in Plato Rotterdam klinkt ondanks wat gepruts aan het geluid best wel cool.
Zeker! Een hoes is als een mooie vrouw. Als je door lp-bakken struint, dan grijp je eerder een aansprekende en tot de verbeelding sprekende hoes dan een grijzemuishoes. Logisch, toch? Eerste indruk telt nu eenmaal. Ik heb menigmaal een LP gekocht (mede) op basis van een hoes. Of de eerste indruk waar gemaakt wordt is een tweede, maar er zijn zóveel eerste indrukken dat je toch een keuze moet maken waar je je tijd in wil/kan steken.

Dat geldt bij mij ook voor My Baby: als de belangstelling door voorgaande albums is weggeëbd, dan moet het weer opnieuw een positieve indruk zien te winnen om er tijd voor vrij te willen maken. Had dit album een heel futuristisch uitziende hoes die veel elektronica suggereert (of gewoon lelijk artwork), dan had ik de moeite wrs niet genomen. Deze hoes suggereert (bij mij) een vintage jaren 70-geluid, dus dat wekte bij mij hoop op een betere plaat dan de vorige.

IJdele hoop.
Want ik ben gelijkgestemd als jullie: het album begint weliswaar redelijk sterk (waaronder dat nummer dat ze in Plato Rotterdam speelden), maar 'Siren Song' is al een stuk elektronischer (maar evenzogoed nog wel lekker), maar daarna daalt het (dance)niveau rap tot een niveau dat ik denk: waarom vond ik deze band ook alweer zo goed?

Ja, Cato natuurlijk. Maar alleen haar stem en de eerste drie nummers zijn niet voldoende. Ik haak helemaal af als de leadvocals worden gedeeld met haar drummende broer Joost (in de drammerige ballad 'Less is More', waar ze nota bene een videoclip voor hebben opgenomen). 'Queens Lament' klinkt wel weer helemaal als de oude My Baby: spannend, dreigend en mysterieus. Maar waarom, waarom, WAAROM zingt Joost hier? Zijn stem is echt niet meer dan gemiddeld terwijl die van zijn zus behoort tot de beste van Nederland: wees eens zelfkritisch, little drummer boy. Al is de opzet van dit liedje eenvoudig, het effect van dit nummer had zo veel beter kunnen zijn als Cato dit had gezongen.

Na de eerste drie lekkere nummers is alleen 'Smiley Virus' nog een lekker funky nummer: de rest doet me weinig tot niks, of irriteert me zelfs.
Was de eerste indruk toch bedrieglijk en ben ik blij dat ik deze plaat niet alleen op basis van de hoes heb gekocht.

Evenzogoed nog (een krappe) drie sterren, maar dat is minstens een ster minder hun eerste twee albums en zeker anderhalve minder dan hun fantastische livealbum.