Toch zeker een volle ster meer dan ik normaliter aan mevrouw Swift zou geven. Met dank aan 't erg fraaie 'Exile' en het verrassend mooie kiekje dat de albumhoes siert dat ik er toch eens voor ging zitten. Helaas was er naast 'This Is Me Trying' geen verdere reden om dit nog een blik of oor waardig te gunnen. Wat een flauwvlakke bedoening met ongeïnspireerde kabbeldebabbel-heuteldreutelkeutelmelodielijntjes. Dit noemt ze 'Folklore'? Dan zet ik 16 Horsepower wel op. Of Big Big Train. Of desnoods Nelly Furtado. Nouja, at least she was trying...

Van de opvolger, 'Black & Gold', viel ik van mijn stoel van de opwindende energie en aanstekelijk enthousiasme van deze dames. Het was mijn eerste kennismaking met de band, aangezien ze met hun 'high voltage' hardrock&roll in een hoek actief zijn waarin ik mijn oren niet zo vaak te luister leg. Maar ik was instant hooked.
Deze voorganger vind ik net een slagje minder verslavend catchy. Misschien omdat de verrassing eraf is, of wellicht omdat de wat obligate AC/DC-invloeden en Kiss-meebrulrefreinen her en der iets opzichtiger de kop opsteken, de productie misschien nét een fractie minder puntig en vlammend is (evenzogoed heerlijk open en organisch), en zangeres Guernica Mancini op de opvolger met nog meer overgave en overtuiging zingt en powershout. En nét dat extraatje gaf 'Black & Gold' die meerwaarde.
'Into the Mud' is evenwel een onweerstaanbare uptempo, high energy headbanger.

Van deze bandbezetting was anno 2023 alleen nog maar oprichtster/gitariste Filippa Nässil over: het scheen niet helemaal te boteren tussen de meiden. Ze heeft sinds november drie nieuwe meiden om zich heen verzameld, waaronder zangeres Linnéa Vikström (heeft wel eens wat gezongen bij Therion, wat waarschijnlijk te danken is aan haar vader Thomas die daar de tenorzanger is).
Op de nieuwe single blijkt haar stem ook uitstekend te passen in Thundermothers sound: I Left My License In The Future.
Benieuwd of de opvolger van 'Black & Gold' mij dezelfde opwinding teweegbrengt. Deze voorganger doet dat niet helemaal. Toch zeker een toffe plaat (misschien zit de vier sterren er na meer draaien alsnog in) en héél erg veel beter dan hun grote inspiratiebron die een paar maanden na dit album met het tandeloze en vermoeide Power Up op de proppen kwam.
If you want power up: check these chicks!

Gisteren is ook de derde "single" losgelaten, Piros... eh, nouja, het openingsnummer. Die staat hier weer naar volle tevredenheid op de repeatknop.
Langste nummer? Oh, die van bijna acht minuten? Dat vind ik voor Thy Catafalque-begrippen nog héél overzichtelijk. Sterker: het is "het kortste langste nummer" van alle studioalbums.

Fantastische melodieuze, speedy heavy metal die diep geworteld is in de jaren 80.
Alsof het nog steeds 1983 is.
Zangeres kicks ass zoals Ann Boleyn nog nooit heeft gedaan. Liefhebbers van Acid en Leather Leone (Chastain) moeten deze band uit New York maar eens luisteren.
Een dikke vier sterren die tegen de 4,5* aanschuren.

Niet 'A Far Out Disc'*, niet 'Idle Gossip' en zelfs niet hun debuut 'Dig That Groove, Baby', maar dit album is het beste album van Olga en zijn Toy Dolls. Zeker net zo grappig en met aanstekelijke melodieën als die (nog) oudere platen, maar met een stevigere, puntigere productie, waardoor de muziek en de gitaarsound nog meer knallen. Zelfs na dik dertig jaar zijn 'Ernie Had a Hernia', 'My Wife's a Psychopath', 'Caught Up The Reeperbahn!', hun versies van 'Duelling Banjos' ('Drooling...) en 'Toccata In Dm' en natuurlijk dé moshpitbloedbad 'Sod The Neighbours' ge-wel-di-ge Toy Dollskræckerts. Daarom des te vreemder dat ze op 'Drooling Banjos' na al deze nummers nooit (meer) live spelen. Juist het enige nummer dat ik iets minder vind, 'Alec's Gone', staat ook nog regelmatig op hun setlist.

* = al staan op dit album wel mijn favoriete nummers van de Toy Dolls, alleen is dat album wat minder consistent.