1. Sfeervolle ballad met typische onderhuidse Abba-melancholie.
2. Pop met een folky inslag, maar dan wel zoals BZN het ook deed. Of K3.
3. Een kinderkerstliedje dat zelfs Kinderen voor Kinderen al veertig jaar niet meer durven te maken. Je moet het maar durven.
4. Idem als #1, maar dan geen ballad en dansbaarder en iets meer uptempo. Had op 'Voulez-Vous' kunnen staan.
5. Niemendallerig middle of the road-deuntje met lichte country-zanglijnen en niks-aan-de-hand-sfeertje. Waarom?
6. Beetje gezapige, gaapopwekkende ballad. Niet vervelend en mooi gezongen, maar vooral handig voor mensen met slaapproblemen.
7. Dat 'haunting' sfeertje zorgt voor de enige échte klapper van het album. Nog geen 'Eagle' of 'I Am A Marionette', maar het niveau 'Knowing Me, Knowing You' en 'Lay All Your Love On Me' wordt aardig benaderd.
8. Is het nu alweer Kerstmis? Bij een bumblebee denk ik aan snelheid en virtuositeit (Rimski-Korsakov), niet aan bijensterfte. Duvel snel op met die dooie hommels, anders wordt het hommeles.
9. Godzijdank weer wat tempo, maar het boeit verder maar matig door dertien-in-een-dozijn-songfestivalniveau. Is gelukkig ook zo weer voorbij.
10. Voor welke Ierse zeevaartfilm heeft Vangelis dit nummer geschreven?

Een echt gaaf nummer, twee mooie liedjes, drie nummers die me in ieder geval niet irriteren en vier draken. Het had slechter kunnen uitpakken.

Elf keer midtempo en één keer ietsiepietsie een hoger tempo (al belooft de titel 'Demon Fire' veel meer dan het waarmaakt), zelfs BZN gooide nog meer variatie in hun sound. Unox-worst baseert haar smaak op het geluid van AC/DC-post 1982.
Bon zingt (de blues), Brian krijst (de krullen van de trap).
Power Up? Dan zet ik Powerage wel op.

Dik dertig jaar na dato weer eens geluisterd. Destijds vond ik het een van de mindere goden en terugluisterend vind ik dat mijn jeugdige oren er een goede kijk (en luister) op hadden. Evenzogoed bevalt me de ongepolijste en rammelende sound wel. Het heeft een wat serieuzere toon en is iets meer crossover-thrash dan opvolger 'The Fear'. Die plaat heeft een wat quirky feel, waardoor de aloude vergelijking met Anthrax soms opgaat, maar dat hoor ik op deze EP veel minder. Het doet mij eerder aan Excel en vroege Sacred Reich denken. Of zelfs ietwat aan D.R.I. ('Chaos (Lambs to the Slaughter)').
Deze EP klinkt wat agressiever en ligt me wat beter dan 'The Fear', maar toch net niet sterk genoeg voor 4*.

Nu in het holst van de nacht valt het kwartje wel. Een paar maanden geleden draaide een vriend - fervent liefhebber van death, black en doom - dit album tijdens een platendraaiavondje en verklaarde dat dit zijn album van het jaar 2024 was. Al vond ik de sfeervolle, gotische doom metal mooi gedragen en viel de hypermelodieuze, melancholische zang in positieve zin op, helemaal ondersteboven was ik er niet van. Best mooi hoor, maar plaat van het jaar?

Een paar maanden laten daalt de muziek beter in. (Mee)slepende doomy metal waarbij alles staat of valt bij het gepassioneerde timbre van zanger Arkadius Kurek (nee, dat is geen artiestennaam, maar zo staat het ook in zijn paspoort). Hij eist de aandacht op zoals sommige epic doommetalzangers dat doen, denk aan Robert Lowe (Solitude Aeturnus), of de zangers van While Heaven Wept en Isole, alleen Arkadius' stem is een fractie warmer en melancholischer en zijn zanglijnen worden met minder bombast en grandeur gebracht. Al neigt hij in het slotnummer 'When Judas Spins the Wheel' toch een beetje episch om de hoek te komen. Hoe het ook zij: ik vind zijn stem behoorlijk aanstekelijk en het past perfect bij de bijkans dromerige, nostalgische vibe van de muziek, dus bij mij staat deze plaat als een vrijstaande villa. Het blijkt dat ik zijn stem al ken van zijn andere band Wheel. Nee nee, niet die Toolse Wheel uit Finland, maar het Duitse Wheel: een band die ook niet vies is van wat epische elementen in hun trad.doommetal.
Nog steeds geen plaat van het jaar bij mij en net te kort voor 4,5*, maar ik begrijp de keuze van die vriend inmiddels een stuk beter. Zojuist besteld bij het label Hammerheart.

Ik vroeg me trouwens af wat voor rare bandnaam Aiwaz is, maar ik ben dan ook totaal niet thuis in het occultisme en abracadabrababbels.

Afgelopen juni werd ik op het forum alhier nogal lekker gemaakt met het nummer 'The Submerged Empire'.
Ik schreef toen: "Yorkshiredoom met blackmetalvibe. Dat eerste met name in het tweede deel als de viool inhaakt. Vanaf dat moment wordt het zeer aangename zelfs ronduit fokking gaaf."
Toch blijkt dat hele gave verder op dit album niet meer terug te vinden. Het is me wat te doorsnee met te repetitieve slow-tot-midtempo blackmetal. Niet slecht en redelijk genietbaar, maar allesbehalve bijzonder. Daar kan de mondharp in het ritualistische ambient intermezzo 'Voices (Collide Again)' niets aan veranderen.

Rond de millenniumwisseling heb ik de cd's van de trilogie 'Love Poems For Dying Children' vaak, héél erg vaak in mijn discman gehad. Daarna uit het zicht verloren, wat niet verwonderlijk is, omdat het project rondom Ted Tringo jarenlang op zijn gat lag. Ik zag de naam in 2019 weer opduiken met het album 'Colors Hidden Within The Gray', maar raakte pas écht weer geïnteresseerd toen bleek dat Agnete M. Kirkevaag (van Madder Mortem) aangaf mee te doen op het navolgende 'The Air Below The Water' (2020). Toch zette ik deze interesse niet om in daadwerkelijk luisteren. Tot vandaag.

Ted heeft de sokken erin, alsof de dood hem op de hielen zit, want dit is alweer het vierde album sinds 2019. Ook nu zingt Agnete mee (ik herken haar stem op 'Daydreaming in Ash Fields').
De muziek is echter een stijlbreuk met in ieder geval de album uit de jaren 90. De (neoklassieke) darkwave is nog maar zelden te bespeuren. Wat ervoor in de plaats is gekomen is een hoog 'tussen kunst en kitsch'-gehalte. Smetteloos gezongen, zowel solo als koor, maar mier- en mierzoet. Aalgladde classical crossover met een hoog soundtrackgehalte voor boomknuffelende, rooibosdrinkende woke-huisvrouwen die De Celestijnse Belofte als het beste boek ooit beschouwen. Kan bijna geen toeval zijn dat ik dit tijdens de kerstdagen opzet, alleen heb ik totaal geen behoefte aan muziek die een zijïge kerstsfeer oproept.
Waar is de dark in de wave gebleven? Dorkwave.

Ik heb nog even ter vergelijking kort naar die Dying Children-trilogie teruggeluisterd of ik destijds niet in een persoonlijkheidscrisis verkeerde: maar nee, dat is wel even hele andere en véél fijnere koek. Nog steeds prachtig! Het verschil tussen liefhebbers van Dead Can Dance en Helene Fischer.