Het was even wennen, de trage sound, weinig instrumentale solo's, en de haast onverstaanbare zang af en toe van Angus. Toch is deze plaat op mij gegroeid. Na een heerlijk concert gezien te hebben in AFAS live hebben vele nummers voor mij een extra laagje. Daardoor heb ik toch de vinyl gekocht. Mooi lichtblauw, helaas zonder info op de plaat, dus het is af en toe even gokken welke kant je op zet. Ondanks dit lijkt het meer te kloppen op vinyl als digitaal, op iedere kant staan 3 liedjes die erg goed bij elkaar passen, waar ik eerder digitaal moeite had met volgorde van de nummers, heb ik dat nu niet meer.

Sleep Alone is voor mij een uitschieter, en heeft de diepte en verrassende wending die ik bij de eerste luisterbeurt mistte bij veel nummers op dit album. Ook Nothing Else heeft dit, gepaard met een heerlijk sfeertje, en met de herinnering van een fantastische live uitvoering. Verder kan ik erg genieten van Bloodhound, wat me een beetje doet denken aan Crash & Burn. Ook het simpele, maar gezellige My House, Your House werkt, en zijn samen met Cellar Door en Baudelaire typische A&J nummers. Weinig akkoordjes, maar toch fijne nummers. Oakwood en Who Do You Think You Are lijken voor een groot deel van Angus zijn hand te komen, die toch wat meer de overhand lijkt te hebben op deze plaat. De singles Snow en Chateau vond ik leuk aan het begin, maar ben ik toch al snel zat, dit vind ik dan ook de minste nummers (gelukkig staan deze samen op kant 1, die toch het minst gedraaid wordt). De afsluiter Sylvester Stallone is magistraal, hoe de zang samenkomt, heerlijk, de bijna fluisterende zang van Julia aan het eind maakt het feestje compleet. Voor nu 4* maar toch ben ik er vrij zeker van dat ook deze plaat weer blijft hangen.

Lekker debuut dit! Goede producties, zoals gewoonlijk een heerlijke flow van Bas, en ook de lyrics vallen niet tegen.

Mijn favorieten tot nu toe: My nigga just made bail, Mook in new mexico, Building Blocks en Charles de Gaulle to JFK.

Begin met een 4*

Hoop trouwens dat meer mensen Bas is een kans gaan geven

Ben Howard stelt wederom niet teleur en doet waar hij zin in heeft. Indrukwekkende plaat die na wat meer luisterbeurten steeds boeiender lijkt te worden want er is veel om te ontdekken. Anders dan Noonday Dream, die ik het liefst in zijn geheel luister met de langere instrumentale stukken, is dit wel een plaat waar je wat mij betreft ook zo een los nummer van op kan zetten. De live sessie bij het Goonhilly Earth Station was adembenemend, het camera en edit werk accentueerde de psychedelische en experimentele kant van dit werk nog meer. Hopelijk wordt dit ooit (desnoods deels) uitgebracht. Mijn favorieten; Follies Fixture, The Strange Last Flight of Richard Russel, Crowhurst's Meme, Far Out en Rookery. Verhoogt naar 4,5 *

Ben een groot Ben Howard fan, maar ging toch wel twijfelen na de eerste single gehoord te hebben (A boat to an island). De rumoer op de achtergrond, de net-niet lelijke distortion op de gitaar, tuurlijk hoorde ik ook mooie dingen, maar het was een moeilijke. Toch had ik het moeten weten. Deze man heeft het in zich. Hoe vaker ik 'm luister, hoe beter 'ie wordt. Verslavend. Wéér een goede plaat, en misschien nog wel beter dan zijn voorganger.

Ik vind 'm vooral beter qua balans. Songs zijn nog minder voorspelbaar, en de volgorde klopt. Nu staat Ben Howard erom bekend dat hij sterke openers heeft, maar met een intro als Nice Libres at Dusk, denk je, dit valt toch niet te toppen op de rest van het album? Maar hoe een geweldig nummer als The Defeat overloopt in A Boat Pt.2/Agatha's Song, dát is echt magie, the calm after the storm, heerlijk. Murmurations is ook gaan groeien, en blijkt een waardige afsluiter. Ook Someone in the Doorway is een echte topper. Ik kan nog wel even doorgaan.

Ik ben dan ook heel benieuwd om te horen hoe hij dit zaterdag live gaat brengen. De transparante vinyl ligt ook alweer in de kast. Hij flikt het gewoon weer..

Verrassend sterk, voor mij het beste Cole album sinds zijn mixtape Friday Night Lights. Mijn hoogtepunten zijn punchin’ the clock, let go my hand, the climb back en hunger on hillside. Weinig tot geen tracks die ik skip, goede gevarieerde beats, dit zou zo maar één van de betere hiphop releases kunnen zijn dit jaar. Jammer dat er tot nu toe weinig aandacht voor is, zal toch met de snelle release te maken hebben.

Best een prima album. Had op wel op iets meer gehoopt na het heerlijke Gumbo te hebben gehoord. Vind dat samen met Fly On The Wall de beste nummers van deze plaat!

Jammer dat zo'n beat op Wanna Ride steeds stopt, nergens voor nodig, want de beat is juist aan het begin en eind heel lekker.. en dat Isaiah Rashad geen verse krijgt is ook een gemis. Pluspunt is wel dat het album best lekker doorluistert en het ook best als achtergrond muziek kan dienen. Denk dat een aantal nummers voor mij nog wel gaan groeien. Beter dan zijn debuut, alleen mis een nummer als Say Wassup op dit album.

Dit album is voor mij hét album van 2012. Ik volg Kendrick Lamar sinds zijn Overly Dedicated mixtape, maar moest aan het begin toch wel wennen aan de sound van het album. Door gelekte nummers als 'Compton' was ik toch bang dat dit een album vol met gemaakte hitjes zou worden, en de commerciele kant op zou gaan. Section. 80 is ook een moeilijk album om te toppen. Toch is Kendrick bij zijn roots gebleven en kan ik me van begin tot eind vermaken met dit album, wat tevens een heerlijk album is om in 1 x te beluisteren (t/m Real). Kan niet wachten om deze man op 6 februari live te zien in de Melkweg, en tot die tijd kan ik mij toch onwijs vermaken met deze cd en de andere Black Hippy tapes. de nieuwe mixtape van Joe Budden is ook de moeite waard.

Mijn favorieten: Sherane, Bitch don't kill my vibe, The art of peer pressure, Sing about me!!!!, en Real.

Ook ik vind Why Don't You Touch Me 1 van de beste tracks van het jaar. Maar de hele plaat is genieten. Gold-Diggers Sound heeft een prachtige mellow down-tempo vibe met geen nummer die je echt wilt overslaan. Alleen Steam is wat commercieel maar blijft alsnog binnen het pakkende geluid van het album. Ook de muziekvideo's zijn veel moeite in gestoken. Inmiddels het gouden vinyl binnen, een pareltje. Ooit live gezien op DTRH en Leon zingt live minstens zo goed als op de opname. Deze man staat op 3 uit 3 wat mij betreft met deze als favoriet.

Heerlijke plaat. Het was even wennen maar ik verkies 'm op dit moment toch boven het debuut album. Een lekkere frisse sound in combinatie met een Leon Bridges die vocaal veel meer out-of-the-box durft te gaan.

Ik had tot dit weekend wel moeite met de poppy nummers (Forgive you, If it feels good), maar sinds ik 'm afgelopen vrijdag live op DTRH heb gezien vallen ook deze meer op hun plek. Live was het sowieso erg goed. Vocaal, muzikaal, en een hele fijne sfeer (het weer hielp ook mee).

Beyond heeft één van de beste refreinen van het jaar wat mij betreft. Ik ben benieuwd of het album de tand des tijds doorstaat maar ik ben op dit moment zeer enthousiast.

In Rainbows is langzaam maar zeker uitgegroeid tot mijn absolute favoriet van Radiohead. Dit was eerst met afstand OK Computer, maar wat is dit toch een ongelofelijk goed album, zó veel variatie, zó veel creativiteit, chaos en paniek afgewisseld met rust en bezinning. Misschien wel één van de allerbeste platen ooit wat mij betreft. Hij blijft zo fris klinken, dat vind ik ook bijzonder.

En zoals Grizzly Bear hierboven aangeeft, de live/studio registratie op YouTube is zeer de moeite waard.

Deze is blijven groeien bij mij. Tyler blijkt zeker muzikaal te zijn en op die manier weet hij verschillende genres samen te brengen tot iets unieks wat blijft beklijven. Ook de bijdrage van Rex Orange County vind ik hier heel lekker. Toch maar op vinyl aangeschaft. Favorieten blijven November, Boredom, en See You Again

zeer goed, verrassend album! Rustige tracks met gitaar zijn top, yelawolf kan zingen! Dit heeft hij al eerder bewezen maar nog niet op deze manier, met alleen een gitaar op de achtergrond.

De sfeer is goed, en ondanks dat het lang duurt weet het door de creatieve uitstapjes mijn aandacht vast te houden. 4*