Dit was mijn instap album en heeft mij in het verdere repertoire getrokken. Ik heb het lang niet meer afgespeeld. Dat het op Tidal niet te luisteren valt, helpt ook niet mee.

Jaren zocht ik het album op vinyl. Ineens zag ik dat het gewoon bij Excelsior verkrijgbaar is. Nu het op mijn platenspeler rondgaat brengt het de prettige gevoelens terug die ik had tussen 2008 (het verschijnen van dit album) en 2012 (het jaar van het afscheid van FT)

Zoals het vaak gaat, focus je dan weer op nieuwe/andere bands maar dat dit een van de betere Nederlandse bands was, is voor mij een gegeven.

Het album heeft een goede variatie van rustige en meer up tempo nummers. Hier en daar een klein beetje cheesy wellicht, maar kwalitatief blijft het overeind en vervolgens is er daarna altijd weer de versnelling. Zelfs het instrumentale nummer Memories is een prettige afwisseling. Lastig om mijn favorieten te noemen want het is een mooi coherent geheel ondanks de lange speeltijd van het album.

Met de zang is in mijn ogen niets mis. Live was dat juist een sterk element van de muziek.

Jammer dat we ze niet meer live kunnen meemaken maar ik heb nog de herinnering aan één van de afscheidsconcerten. Die in Tivoli de Helling op 4 november 2012. Maar eh...niet vergeten deze geweldige band...

17 februari 1986 kwam The Colour of Spring uit. Eén van de iconische TT albums is 40 jaar.

In 1986 luisterde ik met één van mijn beste maten dit album keer op keer. Na het succes van It’s my Life waren onze verwachtingen hoog gespannen voor The Colour of Spring.

Deze werden ruimschoots overtroffen door dit album met alleen maar goede nummers. We luisterden het integraal op vinyl.

Ik was en ben nog steeds onder de indruk van het krispheldere en tevens volle geluid. Een grotere kwalitatieve geluidservaring is bijna niet denkbaar. Alle instrumenten zijn duidelijk hoorbaar en krijgen de ruimte. Iets dat op latere albums nog verder werd doorgevoerd. Langzaam werd duidelijk dat synthesizers volgens de wens van Mark zouden gaan verdwijnen.

Spirit of Eden en Laughing Stock zijn natuurlijk berucht om de vele gastmuzikanten maar je zou vergeten dat dit op TCOS ook al het geval was, zei het in mindere mate of in ieder geval minder opvallend.

April the 5th en Chameleon Day toonde de richting die Mark en Tim voor ogen hadden. Meer verstilling en meer accent op de instrumentatie. Meer de flow van de muziek volgen dan vaste structuren.

Destijds hadden deze twee nummers nog niet onze voorkeur. Het heeft bij mij persoonlijk lang geduurd voordat het kwartje viel. Toen het eenmaal viel, kon ik er geen genoeg van krijgen. Nu zijn juist deze nummers waardevoller omdat ze de weg naar Eden heel duidelijk bleken te voorspellen.

Waar ik pas veel later achter kwam is dat de variophon al op TCOS gebruikt werd. Ik had de hoes destijds niet goed genoeg bekeken;) Dit bijzondere elektronische blaasinstrument is ook op de b-kant van Life’s what you make it te horen in het fantastische nummer; It’s getting late in the evening, dat bijna het album haalde. Nu is het een memorabele b kant en een van mijn favoriete nummers.

Ik wil daarmee de meer poppy nummers niet te kort doen want die hadden allemaal zo op single gekund. Van de singles is de door het orgel gedragen Give it Up (derde single) mijn favoriet.

40 jaar na het uitbrengen staat het album nog steeds als een huis. Het album brengt mij naast nostalgie een luisterervaring waarvoor je de tijd neemt om het integraal af te spelen.

Wat een enorme inspiratiebron waren/zijn deze mannen. Ze hebben het hele postrock genre op de kaart gezet ondanks Mark volgens mij niets van dergelijke hokjesgeest moest hebben. Vlak ook het werk van Paul en Lee in ‘O’rang niet uit. De meer ritme gedreven muziek is niet in de lijn van de muziek van TT maar erg interessant en een trip op zich.

Het is dat ik de latere TT albums nog beter vind. Anders had ik voor de maximale 5 sterren gegaan.

Na 2 grandioze albums; Carnavas en Swoon ben ik ze uit het oog verloren.

Wel heb ik een aantal jaren geleden bij wijze van verlangen naar het oergeluid de single collection aangeschaft, daadwerkelijk op 7 singles.

Physical Thrills heb ik wel geluisterd en dat is geen slecht album. Wellicht iets melodieuzer dan Tenterhooks. Toch speel ik het nooit meer af.

Bij beluistering van dit album wordt ik in elk geval prettig herinnerd aan wat ik zo gaaf vind aan de eerste twee albums. De drive, de dreiging, de vette bas, zei het met mate.

Het dilemma van bands om te vernieuwen of om dicht bij de oorsprong te blijven is niet makkelijk. Al maak je goede albums met weinig vernieuwingsdrang, dan kakt het animo na enige tijd toch vaak in en slaat de verveling toe.
Ik zie dat bij een aantal bands gebeuren die ik echt goed vind, zoals Interpol, Bloc Party.

Silversun pickups proberen geen tweede Carnavas of Swoon te maken en dat is ze te prijzen.

Maar als ik heel eerlijk ben bevalt Tenterhooks mij toch het meest als het tegen het oergeluid aan schurkt zoals bij The Wreckage en Hot Wired
Het geluid is iets minder gepolijst en iets rauwer dan op Physical Thrills en klinkt net iets meer bezield.

Wat me daarnaast bevalt is dat het album korter is en geen vullers bevat. Dat gevoel had ik bij Physical Thrills wel enigszins.

Al met al wel een stap vooruit tov Physical Thrills…maar of het vuur echt terug is en dit album blijft beklijven?
Het blijft iig een fijne band.

Ik ben nooit in het repertoire van Tortoise gedoken ondanks dat ik weleens nummers van ze heb opgepikt in een of andere postrock playlist en ik de eerste albums wel zijdelings heb meegekregen.

Ik moest daarom minimaal fronsen toen ik dit album afspeelde en ook checken of ik niet iets anders afspeelde.

Dat ze omzwervingen maakten langs jazz en ambient wist ik maar…..zoveel elektronica en krautrock ritmes?

De elektronica en dance vibes vliegen je om je oren op Touch. Geen postrock maar meer met elektronica ondersteunende ambient en krautrock landschappen.

Met geheel andere verwachtingen ging ik dus dit album in maar in plaats van het te skippen werd ik er op plezierige wijze langzaam ingezogen.

Associaties levert het me op met andere bands die ik zeer kan waarderen.
Het prettige nummer Works and Days meandert ergens tussen Air en Broadcast

Elka gaat nog een stap verder in dance gehalte en ver buiten mijn muzikale universum en comfortzone…maar het is wel lekker zeg.

Axial seamount heeft het stuwende (motorik beat) tempo van Stereolab. In het midden nog even een versnelling…

Het dromerige ‘A Title Comes' doet mij aan de sfeer denken in de muziek van Duster.

Dit album is een trip van jewelste waarbij up en down tempo en verschillende stijlen elkaar afwisselen. Daarom is het voor mij een interessant album waarbij Works and Days, Axial Seamount mijn favoriete nummers zijn.

Alle reden om het repertoire van Tortoise eens goed te gaan beluisteren.