Mijn eerste kennismaking met SUUNS was het nummer 2020 van het album Images du Futur. Waarschijnlijk dat ik het ergens van een afspeellijst geplukt heb tijdens mijn zoektocht naar elektronische rockmuziek. Ik wist dat het pad dat door o.a. Depeche Mode was geplaveid, vertakkingen en variaties moest hebben.

Ik beluisterde Images du Futur dat hier op musicmeter iets hoger wordt gewaardeerd. Ik vond het goed maar de vlam sloeg voor mij echt in de pan bij Hold/Still.

Het album is nu 10 jaar oud.
Wat mij betreft het beste van de band. Het bevat in vervormd gitaargeweld verpakte luistergenot, met onder andere verslavend pulserende bassen en elektronica. Die mix is waanzinnig goed gelukt.

Met Fall valt men met overstuurde synths, gitaren en veel bombast binnen.
Niet het meest verfijnde nummer. Maar we hebben het ook over SUUNS die de kunst van herrie verstaan. De aandacht pakken ze direct.

Instrument is van een andere orde. Het bas/synth loopje dat achter de percussie aan loopt is erg fijn.

Op UN-NO speelt de bas ook een prominente rol en wordt er op meer verfijnde wijze gitaarvervorming toegevoegd. Totdat het uiteraard alsnog lekker op zijn SUUNS ontspoort.
Ik vind het een van de hoogtepunten.

Resistance start als een niemendalletje maar is vanaf 2 minuten speeltijd niet te weerstaan door de zeurende zang van Ben Shemie en rondvliegende drones.

Het middenstuk van het album met Mortise and Tenon en Translate behoort wat mij betreft tot het beste van SUUNS. Het eerste door het verslavende, slome ritme en Translate door de stuwende drums en gitaargalm.

Brainwash lijkt een rustig tussendoortje, tot de heimachine in stelling wordt gebracht.

Nog een hoogtepunt; Careful. Zorgvuldig laag voor laag opgebouwd. Op de achtergrond hoor je af en toe extra stukjes percussie.

Het laatste hoogtepunt; Nobody Can Save Me Now. Subtiele vervorming als variatie

Het vinyl draait hier eens in een half jaar minimaal een keertje rond. Lekker met de koptelefoon op de oorschelpen zodat je kunt genieten en niemand het huis uit jaagt.

Knarsen, schuren, uit de bocht vliegen en toch verslavend. Fantastisch album!!

Hé, een nieuwe Memorials. Ik heb aan het vorige album best wat plezier beleefd. Ook daarbij vond ik niet alle nummers genietbaar. Wel hoorde ik de enorme potentie. Dat is bij dit album ook het geval. Maar het geheel komt wat mij betreft niet boven de middelmaat uit. Er zijn heerlijke krautrock momenten die lekker wringen en schuren maar ik vind het op een een of andere manier te weinig overtuigend. Daarbij vind ik de zang zo inspiratieloos klinken. Ben ik hier de enige die zich hier aan stoort? Op een enkele uitschieter na zoals In the Weeds en Mediocre Demon, waarbij de muziek de zang overschaduwt kan ik verder weinig met dit album. Jammer. Dan pak ik toch liever één van de Stereolab of Beak albums uit de hoes.

Home is in 2006 mijn kennismaking met het repertoire van de The Gathering. Het bestaat deze maand alweer 20 jaar. Tijd om de plaat weer eens wat speeltijd te geven.

De gitaar die als een grommende aggregator op de achtergrond aanwezig is, was niet het gitaargeluid dat ik destijds verwachtte. Omdat ik de reputatie van de band wel kende, had ik zwaardere metal riffs verwacht, aangevuld met gruntende mannen. Wat ik aantrof was een mooie sfeervolle sound en de hemelse stem van Anneke van Giersbergen. En dus dreigende gitaren die o.a. voor de spanning zorgen maar evenzeer voor veel sfeer.

Na al die jaren vind ik het nog steeds een genot om naar het album te luisteren. Ergens verwacht je een gitaar muur of uitspatting, maar de over het algemeen ingetogen gitaren ondersteunen de uithalen, die Anneke wel uitdeelt, op verfijnde wijze.

Wat een zangeres en wat een zonde dat ze alleen nog af en toe met de band optreedt zonder dat er nieuwe gezamenlijke muziek uit volgt…..maar gelukkig hebben we een aantal hele goede albums waaronder Home.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

Tin Fingers zijn niet voor 1 gat te vangen. Ik was werkelijk omver geblazen door het vorige album: Rock Bottom Ballads. Een album vol melodieuze, tegen jazz aan leunende tracks met elektronische maar ook verstilde elementen.

Dit is andere koek.
Waterfall opent met licht meanderende gitaarflarden maar wordt al snel wat stekeliger. Dit geldt voor het overgrote deel van de resterende songs. Het album is rauwer en zwaarder maar blijft muzikaal zeer aantrekkelijk.

De vooruitgeschoven nummers zijn meer recht toe recht aan, maar daartussen bevinden zich een aantal muzikale parels. Als de voet van het gas gaat, komen ze wat mij betreft beter in hun kracht.

Mural is werkelijk magisch mooi.
Dit kan inderdaad zoals hierboven aangegeven op een Radiohead album.

Aanvankelijk moest ik wennen aan dit nieuwe geluid van Balconies dat zo veel afwijkt van Rock Bottom Ballads…maar als je het de tijd geeft, laat inwerken, opent het als een oester en toont het haar schatten.

Ik heb er veel waardering voor dat ze weer een ander geluid brengen op Balconies. Rock Bottom Ballads blijft desalniettemin mijn favoriete album van de band. Maar dit kan zomaar eens een van mijn favoriete bands gaan worden. Ik heb ze in 2024 live gezien in Club Nine (Tivoli). Wat mij betreft tijd voor een iets grotere zaal (Pandora?) Ik gun ze iig een groter podium