Tinseltown in the Rain is een episch nummer dat ik tijdens mijn jeugd veel heb geluisterd. Echter was de liefde destijds blijkbaar niet groot genoeg om het gehele album te gaan beluisteren.
Pas sinds vorig jaar ben ik in het repertoire gedoken en kwam bij het album Hats terecht (uiteraard zonder Tinseltown). Het was liefde op het eerste gezicht…maar wel rijkelijk laat dan..
Wat een parels heb ik destijds gemist (Over the Hillside, Let’s Go Out Tonight, From the Late Night Train). Met terugwerkende kracht geniet ik nu met volle teugen. Het album heb ik na 37 jaar op mijn draaitafel liggen.. Juist de aangegeven nummers vind ik mooi (zonder de andere nummers te kort te doen) Deze nummers hebben een minder herkenbare 80’s vibe en voeren je mee met de prachtige muzikale melodieën waarbij de fijne stem van Buchanan hetzelfde doet. Het zijn voor mij meer ontdekkingsreizen dan standaard popsongs.
Fenomenaal album…gelukkig alsnog ontdekt…

Het na een lange tijd beluisteren zorgt er allereerst voor dat ik wederom kan genieten van de cynisch tot sarcastische teksten van de Moz.
40 jaar is de plaat en is tevens het hoogtepunt en de start van de teloorgang van de band. Eigenlijk doet het nog steeds pijn dat de band al bijna net zo lang uit elkaar is. Dat komt door het hoge niveau van dit album, zowel muzikaal als tekstueel. Mr Bigmouth is erg op dreef en ik kan zo genieten van een tekst; I was only joking when I said I’d like to smash every tooth in your mouth….

Wat is hij goed als hij dreigt, treurt en klaagt, maar ook als hij zijn kwetsbaarheid toont, bijvoorbeeld in Never had no one ever. Ongelukkiger kun je jezelf niet voorstellen; ‘ I had a really bad dream and it lasted twenty years, seven months and twenty seven days….

The Boy With a Thorn in His Side…. Voor mij het hoogtepunt van dit album dat uiteraard nog veel meer hoogtepunten kent.…zelfs het inhoudsloze murmeren van; oh, ooh, oh, aan het einde is van grote schoonheid…niet veel andere bands komen daar mee weg…

Eind 80er jaren luisterde ik geen Smiths maar vooral mainstream muziek…In 1986 was The Colour of Spring van Talk Talk mijn favoriete album. De omwenteling naar meer alternatieve muziek begon bij mij pas met Nirvana, Pearl Jam begin jaren 90. The Smiths volgde toen eindelijk iemand mij hiermee bekend maakte…maar de band al niet meer bestond. Het maakt de muziek niet minder bijzonder voor mij en heb het beluisteren ervan ruimschoots ingehaald. Sterker nog … sindsdien was de radio niet langer mijn inspiratiebron voor het ontdekken van nieuwe muziek en openbaarden zich vele andere bands die tot dat moment voor mij onbekend waren.
Naast het feit dat The Queen is Dead een fantastisch album is…was het voor mij de toegangspoort tot andere muziek…

stem geplaatst

stem geplaatst