Bij Forget the Night Ahead pikte ik TTS destijds op.
De drive en het fijne accent triggerden me. Alhoewel het album een paar zeer goede nummers bevat, heeft het als geheel geen indruk op mij gemaakt. Hierdoor ben ik de band nooit echt gaan volgen.

Nu ik dit album al aardig wat keren heb beluisterd, grijpt de muziek mij veel meer dan in 2009 en begrijp ik dat ik in de tussenliggende tijd wat gemist heb;)

Ik ben zeker een voorstander van de al eerder benoemde Mogwai muur. Voor een zo emotioneel beladen album als dit, vind ik die wat te veel aanwezig.
Dit geldt wat mij betreft iig voor de eerste 4 nummers. De verfrissende elektronica van Waiting for the Phone verzuipt in het geluidsgeweld. Dat vind ik zonde.

Een nummer als The Ceiling Underground heeft door het ontbreken ervan wat meer lucht wat passend is bij de emotie van het verhaal achter dit album. Eveneens krijgen andere instrumenten de ruimte.

Daarentegen vind ik het bij Dead Flowers wel geslaagd en is de geluidsmuur wat lager opgetrokken waardoor het niet helemaal door de vervorming wordt opgeslokt en er prachtige details te horen zijn.

Dit zijn na vaker luisteren voor mij de twee hoogtepunten waarbij er muzikaal het meest te genieten valt.

Ook het slot; TV People Still Throwing TVs at People is prachtig.

En Mogwai geluidsmuren of niet, dit is een zeer fijn album en ik ga dit in Tivoli op 23 April graag live zien.

11 jaar na het laatste album, ben ik benieuwd wat ik van dit nieuwe album kan verwachten. In 2023 verschenen er wat losse flodders (Wall on the Fly en Living on Big Foot), maar na een pauze van 8 jaar is er nu ook een nieuw album. Dat is goed nieuws, toch?

Dit alles zonder Tim van Hamel. Hij is nog actief in andere projecten, waaronder Millionaire.

Ik ben best benieuwd naar dit album omdat ik de eerste drie albums erg goed vond.

Na zo’n pauze ben ik altijd een beetje argwanend. Hoe komt het dat het vuur na zo'n lange tijd weer is aangewakkerd? Vervolgt men waar men was gebleven of worden er andere paden verkend? Laten we er vanuit gaan en hopen dat er een nieuwe bron van energie is aangeboord.

Het positieve is dat de met schuurpapier bewerkte stem van Younes nog prominent aanwezig is. Ook zit er nog steeds een geweldige drive in de muziek. Zonder die 2 elementen geen Hickey Underworld wat mij betreft.

Met het titelnummer gaan ze er head first in. Constant Wave in a Rock gaat mee in deze flow.

Bloody Muscle Builder in Hell en Magical Divorce lijken gevoelsmatig uit dezelfde jamsessie te zijn voortgekomen. Deze nummers doen mij minder opveren.

Keep is een rustpunt dat een andere, meer poppy kant laat zien. Een relaxt Balthazar sausje? Geen slecht nummer.

Bij Capt Fragile wordt het gaspedaal weer ingedrukt.

Euromancer werd eind vorig jaar gelanceerd als eerste nummer. Voor mij is dit een van de hoogtepunten van het album.

Het eerste deel van The Cramps wijkt prettig af van de Hickey standaard. Jammer van die vreselijke autotune of vocoder die wat mij betreft geen toegevoegde waarde heeft.

Daar is dan de fluit van de cover in Innerflute maar het verhaal is nog niet uit. Met laatste 2 songs eindigt het album waardig.

Maar toch, ergens mis ik overtuiging terwijl de ingrediënten nog dezelfde zijn. Of het komt door die vreselijke cover of mijn hoge verwachting? Wie zal het zeggen. Het debuutalbum was destijds ook zo overweldigend dat het de lat heel hoog heeft gelegd. De tijd zal het leren.

Vooralsnog *** van mij met ruimte om te groeien.

stem geplaatst

stem geplaatst