Was destijds mijn eerste kennismaking met Autechre, en nu achteraf na beluisteren van
verscheidene andere albums van de groep later, voor mij ook meteen hun beste. Naar mijn
idee ook de meest toegankelijke, sfeervol met fijne melodieën. Meerdere albums van ze
ontberen de sfeer zoals hier, en klinken vooral mechanisch en steriel. Maar zeker geen spijt
om ook die beluisterd te hebben, want daar zaten ook best prima albums tussen.

Er staat geen enkel zwak nummer op. Vroeger grijsgedraaid. Topmuzikanten natuurlijk ook.

Verraderlijke muziek, in die zin dat met name het stemmetje van de zangeres je in eerste instantie
doet vermoeden dat dit vooral hapklare muziek voor tieners is. Maar kom je er al gauw achter
dat dit gewoonweg goede, aanstekelijke muziek is. Er staan eigenlijk ook geen zwakke nummers
op.

Zag deze band enige weken geleden op de Duitse zender in Rockpalast, en de band maakte op mij
een verpletterende indruk. Energieke punkrock, met geen enkel zwak nummer en dat maak je
tegenwoordig toch zelden meer mee.

Hun eerste twee albums (Deze en Youth & Young Manhood) klinken puurder en minder
gepolijst dan hun latere werk. De opvolger Because of the Times vind ik hun beste;
avontuurlijker en spannender. Maar wanneer wel al de weg is ingeslagen van een
gladdere (betere) productie. Daarna wordt het voor mij toch wel steeds minder en
ongeinspireerder met per album slechts enkele uitschieters en is het eigenlijk over het
algemeen meer popmuziek geworden met ook nogal wat slappe nummers. De eerste
drie albums zijn voor mij completer. Hoop dat de band uiteindelijk zich zal herpakken
want de potentie is er natuurlijk wel.

Goed album weer van Kalkbrenner, vriendelijke dance zoals we van hem gewend zijn. De drie
laatste nummers vind ik de beste.

Wanneer o.a. de muziek van The Clash punk wordt genoemd, dan mag je dit m.i. toch gerust ook
punk noemen. Destijds vaak beluisterd, nog op cassette want zo ging dat vroeger: Met vrienden
een uitwisseling van opnames via de elpees. Kan me nog herinneren dat ik eerst wennen moest
aan het zeer hoge tempo waarmee de nummers voorbijvliegen, maar na meerdere luisterbeurten
werkte het onvervalst als een tierelier.

Over de ontstaansgeschiedenis van het album is er de intrigerende docu Stones In Exile (2010).
Ook in een biografie van Keith Richards geschreven door Victor Bockris (Ook bekend van biografien
over Lou Reed en Andy Warhol), wordt o.a. hierover uitgebreid uit de doeken gedaan. en krijg je
een indruk in wat voor chaotische en erbarmelijke toestanden het album tot stand is gekomen.
En waarin volgens mij ook de verklaring is te vinden in de rudimentaire, pure sound van dit album.
Dat er ondanks de malaise geen enkel zwak nummer op het album staat, mag welhaast een
wonder heten. Een allegaartje van diverse stijlen, met toch zonder meer een organisch geheel.
Zelden ook MIck Jagger zo goed horen zingen.

Wat mij betreft een laatste positieve stuiptrekking van de Stones. Daarna ging het meer en meer
bergafwaarts. De laatste 5 tracks op het album zijn stuk voor stuk toppers.

Wat Queebus zegt, dat had ik bij enkele nummers aanvankelijk ook: De productie wil nog
weleens schel klinken, wat je bij New Gold Dream niet had. Maar de nummers zijn zo
goed en sfeervol, terwijl ermee eigenlijk juist het accent mee gelegd wordt op een zekere
rauwheid zoals je die bij New Gold Dream weer niet hebt. Zoals Erik The Viking dus ook
zegt: Rauwer dan New Gold Dream. De zang van Jim Kerr op dit album ook gedrevener
en bevlogener dan ooit. Voor mij een betoverend album, en het hoogtepunt in het
oeuvre van de band. Met misschien als latere vaststelling dat de klassiekers Up On The
Catwalk en Waterfront, Jim Kerr en de zijnen heeft doen besluiten daarna over te gaan
tot een meer commercieel gerichte en vrij theatrale stadionpop. Kortom: Met New Gold
Dream en deze Sparkle In The Rain, de band op hun hoogtepunt. Daarna ging het
geleidelijk helaas bergafwaarts.

Verrassend aangename, ambienteske luisterervaring dat nog het meest aan Autechre doet
denken. De eerste 2 nummers en Crash Recovery zijn voor mij de prijsnummers.

Touch Me hoort wat mij betreft ook beslist op deze verzamelaar. Werd ook bij ons in de
kroeg/discotheek veelvuldig gedraaid. Maar een prachtig, gevarieerd album. De band had
een totaal eigen bizonder geluid, en de muziek klinkt ook hedendaags allerminst gedateerd.

Hun laatste, Love You To Death (2016), vond ik nogal een sof. Voorgaande albums So Jealous en
Con vond ik wel prima pop. Deze Heartthrob klinkt wat gladder misschien, maar zijn de liedjes
over het algemeen best wel te pruimen.

De muziek deed me tot mijn verbazing soms een beetje aan vooral de eerste albums van Simple
Minds denken. De band was mij volslagen onbekend, maar ik was aangenaam verrast.

Tamelijk bijzonder natuurlijk, dat een band i.p.v. een voorafgaande support act een animatie
filmpje vertoonde met begeleidende muziek van de band. Nog meer bijzonder was, dat ze op
tournee toen hun optredens in een circustent gaven. Een wonderlijke ervaring, zoals ik destijds
in Leeuwarden mocht meemaken.
Puur toeval ook dat ik het album Faith (Met wel ook een platenspeler thuis) op cassette kocht,
en er tot mijn verbazing die toegevoegde soundtrack aantrof.
Voor mij welhaast een meerwaarde, want terdege grijsgedraaid. Vond het uitgesponnen,
zweverige nummer, qua sfeer ook prima aansluiten bij het album.
Die cassette heb ik nog, maar geen cassetterecorder meer. Dus nadien via downloads
alsmaar gezocht naar een Faith album inclusief die Carnage Visors toevoeging. Het is me
uiteindelijk gelukt, en bleek het best fijn dat sfeervolle nummer opnieuw weer eens te
kunnen beluisteren.
Met de EP The Walk, was trouwens ook al iets curieus aan de hand. Als mini-elpee
volgens mij aanvankelijk enkel in Nederland uitgebracht, Met die vlieg op de hoes. Hier
op Music Meter ontbreekt evenwel het nummer Let's Go To Bed, bij mij op die elpee
evenwel terdege aanwezig, volgens mij i.p.v. The Dream. Let's Go To Bed dan wel weer
terug te vinden op Japanese Whispers met ook weer nummers van The Walk.

Voor mij een zeer apart album van de Stones.
Toen ik dit album als elpee beluisterde ergens in de jaren tachtig, had ik geen idee dat het
een verzamelalbum betrof. Daar kom ik dus nu via MusicMeter pas achter.
Maar in hoeverre kun je dit album een verzamelalbum noemen. Er staan nogal wat
nummers op, die ik op hun voorgaande reguliere albums volgens mij nooit ben
tegengekomen. Geldt ook voor het bekende nummer Memo From Turner, in feite
volgens mij een solo nummer van Mick Jagger. En dat je volgens mij ook voor het eerst
op dit album tegenkomt van de Stones.
Naast die track Memo From Turner, eigenlijk enkel de hit Out Of Time en Heart Of Stone
bij mij bekend.
Het album ademt sowieso iets van een curieus samenraapsel van obscure nummers,
waarbij mij ook geregeld de nogal afwijkende sound van de basgitaar opvalt, die ik
trouwens heerlijk vind. Lijkt mij sterk dat het Bill Wyman is.
Het album maakte op mij destijds al een grote indruk, en nu na herbeluistering des
te meer. Met enkele merkwaardige amper voor de hand liggende nummers zelfs
een beetje brutaal. Een fijne, onbevangen en pure Stones plaat waarin volgens mij
zo'n beetje hun muziek vanaf hun beginjaren tot en met Exile On Main Street wordt
gevangen.

Debuut album van Waits, en was halverwege de jaren tachtig ook mijn eerste kennismaking met
zijn muziek. De songs zijn hier nog kaal met veel pianowerk, en het album is voor mij een van
zijn beste. Liedjes die ook gauw in je geheugen nestelen, enkele zelfs nogal met een meezinggehalte,
met als buitenbeentje Ice Cream Man.