Dan toch nog een coda nadat A-HA in 2010 ermee stopte, waarbij ze op een waardige manier afscheid namen door te "Ending on a high note." Het bloed kruipt waar het niet gaan kan, of ze hadden geld nodig (zoals sommige cynici zullen beweren). In ieder geval, in 2015 is A-HA terug van weggeweest. In Brazilië traden ze op tijdens Rock In Rio, nu is er dit nieuwe album met maar liefst 18 tracks op de Deluxe Edition en ze gaan zelfs weer touren (volgend jaar in de HMH; ticket "in the pocket" en zeer benieuwd hoe ze live zullen klinken).
Ik moet zeggen (na een aantal luisterbeurten) dat het toch wel weer lekker in het gehoor ligt. Echter, dat gezegd hebbende, er zijn niet echt veel uitschieters. Niet in negatieve, maar ook niet in positieve zin. Een paar nummers die ik echt wat minder vond waren "Goodbye Thompson" en "Shadow Endeavers." Daarentegen vond ik "Living At The End Of The World" echt een topnummer, gevolgd door "Cast In Steel" en kon ik "Objects In The Mirror" ook wel waarderen. De andere nummers op het album zijn zoals gezegd aardig, maar blijven niet echt hangen. Af en toe had er ook wel wat meer pit in mogen zitten. Overall, bevalt me net genoeg om het album naar een 3.5 waardering te stuwen.

Het nieuwe album van Adele de afgelopen dagen regelmatig beluisterd; genoeg om er nu een eigen mening over te vormen, los van de 'media-blitz' die sinds de release van dit album over ons is uitgebarsten. De power-ballad "Hello" is de perfecte opener voor dit album; vintage Adele, en de perfecte keuze als eerste single. "Send My Love," met z'n pop-invloeden (een vleugje Taylor Swift) en "River Lea," met z'n soul-invloeden, behoren tot mijn andere favorieten, net als de ballads "All I Ask" en "Million Years Ago"
Daarentegen was "I Miss You" voor mij een van de echte missers, die wat mij betreft weggelaten had mogen worden van dit album. "Remedy" vond ik ook niet echt geweldig.
Over het algemeen een (vrij) goed album, maar of dit een waardige opvolger van "21" is? Time will tell, natuurlijk. Naar mijn mening is ze er niet helemaal in geslaagd, al lijkt het mij sowieso al schier onmogelijk om een dergelijk niveau te evenaren. "25" bevat in ieder geval niet de instant classics van haar vorige album; alleen "Hello" en in iets mindere mate "All I Ask" voldoen voor mij aan die kwalificatie.
En dan de bonus tracks: "Can't Let Go" vond ik een subliem nummer; deze piano-ballad laat goed het "less is more" principe zien; juist door het ingetogen te houden. "Lay Me Down" begon goed (weer dat soul-sausje dat over dit nummer ligt) maar duurde naar mijn smaak net iets te lang om helemaal effectief te zijn. "Why Do You Love Me" vond ik ook leuk, had echt zo'n '60s girl group-vibe.

Vier-en-een-halve ster. Bryan weer aan het rocken, na het vorige wat tamme covers-album wat een beetje tegenviel. Zal voor sommige Bryan-fans een beetje wennen zijn aan het Jeff Lynne-sausje wat over dit album ligt, maar aangezien ik zowel fan ben van de rock van Bryan als de sound van ELO, hoeft dit niet perse verkeerd te zijn - meer een kwestie van smaak. Je kunt het in ieder geval altijd duidelijk horen als Jeff een album geproduceerd heeft (Tom Petty, George Harrison om maar een paar voorbeelden te geven).
Ben zeer benieuwd hoe deze nummers zullen klinken als hij ze volgend jaar speelt in de Ziggo Dome tijdens zijn Get Up-tour. Zal ongetwijfeld een ruiger rock-randje hebben dan

WoW! Wat een plaat is dit weer. Het heeft even geduurd voor ze met een opvolger kwam (ik tel haar verzamel-album van vorig jaar even niet mee), maar met haar vijfde album, blaast Carrie Underwood je weer net zo hard uit je stoel als ze met voorganger "Blown Away" (2012) deed.
Deze power-vocalise is zeer populair in Amerika, waar ze doorbrak toen ze in 2005 de vierde editie van American Idol won. Daarna is haar carrière in een stroomversneller geraakt, en tegenwoordig wordt ze tot de absolute top van de Country gerekend. En verrassingen komen in kleine pakjes: Er komt een geluid op orkaan-niveau uit de strot van deze slechts 1.60 lange, kleine blonde bombshell. Luister maar eens naar het krachtige "Renegade Runaway," een stevig rock-nummer en een van de vele uitmuntende tracks op dit 13 nummers tellende album. Voor de mensen die al hun neus ophalen bij het horen van het woord "country:" haar muziek is meer rock-pop met een vleug country, dan de pure "country" waar je opa en oma misschien fan van waren. Bij haar concerten covert ze ook steevast een nummer van Guns & Roses, waarmee ze aantoont over echte "rock-ballen" te beschikken Carrie - Paradise City en ze zou als front-vrouw van een (hard)rockband zeker geen slecht figuur slaan.
Een van mijn andere favoriete rockers is "Chaser," nog zo'n power-track, terwijl het bluesy, met een vleugje gospel doordrenkte "Choctaw County Affair" ook tot m'n top drie van dit album behoort. Nog zo'n krachtige rock-nummer is "Mexico." Dan heb je nog de power-ballad "Clock Don't Stop," of het Shania Twain-achtige nummer "Dirty Laundry."
Gelukkig brengt ze wat nodige balans in het album door een tandje terug te schakelen met ballads als "Heartbeat" en het prachtige "The Girl You Think I Am," met vocale ondersteuning van Sam Hunt. "What I Never Knew I Always Wanted" is ook al weer zo'n mooie ballad, een waardige afsluiter van dit album. Een echte aanrader.

Pfff, het nieuwe, zevende album van Coldplay... Tja. Na 1 keer beluisteren was m'n eerste indruk: wat een draak van een plaat! Maar ik heb goed en slecht nieuws: na een redelijk aantal keren beluisteren, keer of zes nu, heb ik (het goede nieuws) m'n mening gelukkig toch wat naar boven bij kunnen stellen. Het slechte nieuws: het blijft nog steeds steken op een erg middelmatig niveau.
Teveel electro synth-dance pop en nietszeggende teksten op dit album. En al die "oh wooh-hoo" ("A Head Full Of Dreams") en "wooh hoo" ("Adventure Of A Lifetime") kreetjes zijn bloedverziekend irritant zeg.
Je hebt zwakke nummers als "Kaleidoscope," "Army Of One" (fff, "doobie doop," sterk gevonden hoor) en "Amazing Day," om er een paar te noemen. Of wiens idee was het om Beyoncé binnen te halen voor het intro van “Hymn For The Weekend?” Dat intro voegt totaal niets toe aan het nummer en verpest eigenlijk een track die verder best nog wel gaat.
Nummers als "Fun" (met Tov Lo) en "Bird" gaan dan nog wel, maar laten het bloed ook niet sneller stromen. Ook "A Head Full Of Dreams" gaat op zich nog wel, is vast een ontzettende crowd-pleaser tijdens een concert in een stadion. De fans zullen dat irritante "oh wo-hoho" luidkeels meeblèren in de galmbak van de ArenA volgend jaar, maar ik sla over vanwege het slechte geluid daar.
Ik vond nummers als "Everglow," "Up&Up" en "Miracles" echter wel heel goed. Die uiteindelijke drie sterren komen dan ook uitsluitend doordat er dan toch nog een paar echt goede nummers als deze drie op staan, die met kop en schouders boven de rest uitsteken.
NB: ja, de hoes is aartslelijk, maar eigenlijk zal het mij aan m'n reet roesten hoe de hoes van een plaat eruit ziet. Als de muziek maar goed is. En dat is erg hit-and-miss op dit album. Ik kreeg wel schele hoofdpijn van de inhoud van het boekje. De teksten neergekrabbeld met een soort kinderhandschrift en ingekleurd met kleurpotloden ofzo. Weet niet hoeveel paddo's degene ophad die dit bedacht heeft, maar echt niet te lezen.

Na het uitstekende debuut album "A Little Redemption" uit 2013 levert Danni Nicholls nu wederom een muzikaal pareltje af. Aangezien het is opgenomen in Nashville, zou je misschien geneigd zijn hier bij voorbaat al een "Country"-sticker op te plakken, maar dan zit je er toch volledig naast. De 11 tracks op dit album zullen zowel in de smaak vallen bij pop en rock liefhebbers, als bij fans van folk en country. En ook liefhebbers van blues komen aan hun trekken. Het album is gewoon een heerlijke mix van diverse muzikale stijlen.
Danni is gezegend met een heldere, warme stem, die wel met die van Emmylou Harris wordt vergeleken. Persoonlijk kan ik mij daar iets minder in vinden; zelf vindt ik haar stem bij tijd en wijle meer raakvlakken met die van Sharleen Spiteri (Texas) hebben. (Vond dit vooral bij "Feel Again" het geval; overigens een prachtige ballad).
Eigenlijk moeilijk om "maar" drie favoriete tracks te selecteren, ze zijn allemaal "favoriet," ieder op een eigen manier. Zo heb je daar een folksy ballad als "Leaving Tennessee," het jazzy "Look Up At The Moon" of het bluesy, met gospel-doordrenkte "Where The Blue Train Goes." Maar ook de piano-ballad "Back To Memphis" of de country-rock van "Long Road Home." Of het heerlijke up-tempo "Travellin' Man," waar ze het album mee afsluit.

Tja, na 7 jaar is tie daar dan, het nieuwe album van Eithne Patricia Ní Bhraonáin, oftewel Enya (haar vorige album "And Winter Came" verscheen in 2008), Ik moet zeggen, na de eerste keer beluisteren ben ik eerst eens gaan checken of ik niet per ongeluk een kerst-album had gekocht, want dat is de sfeer die deze plaat bij me opriep. Maar. bleek toch een gewoon album te zijn
Ik heb het inmiddels nog twee keer beluisterd, maar gaat nu toch definitief op het stapeltje "mwah:" weet niet of ik deze nog veel vaker uit de kast zal halen om te beluisteren. Zonder dat het nou echt slecht is hoor, maar het is ook niet geweldig.
Ze schijnt nogal perfectionistisch ingesteld te zijn, en in haar eigen studio in haar eentje soms wel honderd verschillende zangpartijen op te nemen om haar "Enya" geluid te verkrijgen. Dus ik heb zeer zeker bewondering voor haar, maar mogelijk dat het zich in een uithoek van Ierland afzonderen in een kasteel ook tegen haar werkt. Het klinkt allemaal teveel van hetzelfde, al albums lang. Mooi en sferisch, en ik heb een zwak voor muziek met Keltische invloeden, maar totaal niet vernieuwend. Net iets teveel "Orinoco Flow" 2.0 zeg maar.
Drie luisterbeurten en ik kan eigenlijk nog niet echt uitschieters benoemen. Als ik dan toch moet, zijn "Dark Sky Island" en "Echoes In Rain" voor wat mij betreft de weinige hoogtepunten, zonder dat de andere nummers echt slecht zijn, met uitzondering van "Santa Maria." Pff, echt een dieptepunt. De Paus zal er ongetwijfeld van uit z'n dak gaan, maar die track vond ik zo repetitief, dat ik die bij de derde luisterbeurt skipte, iets wat ik niet veel doe bij een plaat.
Maar goed, straks met kerst is dit wel de perfecte plaat om als "muzak" op de achtergrond aan te hebben staan, terwijl je gezellig met z'n allen een kerstmaaltijd aan het nuttigen bent.

Ze hebben het beste in ieder geval niet voor het laatst bewaard. "Je Regrette" knalt gelijk je speakers uit en rockt echt lekker ouderwets, zeker dat lekkere gitaarwerk op het eind. Beste nummer op deze EP. Op de voet gevolgd door de Status Quo-achtige rocker "That's Why I Believe In Her." (Zijn er meer die aan de Quo dachten toen ze dit nummer hoorden?). Klinkt lekker hoor, maar ben dan ook een Quo fan Benieuw hoe deze twee nummers zullen klinken als ze deze (hopelijk) volgend jaar spelen in het Luxor theater.
Dan is de track die daarop volgt, "My Lips Are Sealed," even een let-down. Zonder deze nou echt slecht te vinden, toch Iets teveel een dertien-in-een-dozijn rock-track. "Did I Make You Up" vond ik ook een van de mindere nummers op deze EP (al klonk die sax wel lekker). Ook iets te veel repetitie aan het eind; korter was beter geweest bij dit nummer. Een lekker afsluitend (deels) akoestisch nummer is "Come On Home," met een paar rockende middenstukken. Twijfel hier nog steeds een beetje over of ik dit toch niet beter/mooier had gevonden als een volledig akoestisch nummer, of een volledige rocksong, ben daar ook na een aantal malen beluisteren nog niet helemaal uit. Rond het nu nog naar 4.0 af, maar hangt een beetje tussen 3.5 en 4.0 in eigenlijk.

Al fan van ELO sinds "when I was a boy" (begin jaren '80) en "Don't Bring Me Down" een mega-hit was en ik examen deed op 't voortgezet onderwijs. Het ELO-album "Discovery" was de allereerste LP die ik toendertijd ooit kocht, voor bij m'n allereerste platenspeler... En dan nu, een gloednieuw album van Jeff Lynne's ELO!
Haalt hij z'n oude niveau? Niet helemaal, maar is al met al toch weer een verrassend sterk album, al zijn de nummers wat aan de korte kant (zoals gebruikelijk tegenwoordig bij Jeff). En zijn tien nummers op 't reguliere album wel erg standaard. Had van de Deluxe-versie wel wat meer verwacht.
Momenteel zijn "When I Was A Boy," "Dirty To The Bone" en "Alone In The Universe" mijn favoriete tracks, maar de rest Klinkt toch weer lekker "ouderwets" in het gehoor. Zeer benieuwd naar zijn concert van 1 mei volgend jaar; ik ben er in ieder geval bij in de Ziggo Dome! Nooit gedacht dat ik ELO ooit nog eens live zou mogen beleven. En als de "Live in Hyde Park"-concert-dvd/blue-ray een indicatie is, gaat dat echt goed worden.

Verbazingwekkend dat er nog geen andere berichten en/of recensies staan voor een album dat al op 6 november is uitgekomen. Toch schrijnend voor een artiest van dit niveau, temeer daar ze in de jaren '90 zeer populair was in Nederland. Denk daarbij aan hits als "La Solitudine" (ook een no. 1 hit in Paul de Leeuw's versie "Ik wil niet dat je liegt") en Strani Amori," om er een paar te noemen. En na een pauze van bijna 5 jaar (haar vorige album "Inedito" kwam uit in 2011, terwijl ze ondertussen ook moeder van een dochtertje werd) is ze weer helemaal terug.
En hoe! "Simili" is een prachtig album geworden. Allereerst moet ik vermelden, dat ik geen Italiaans spreek en/of versta, behoudens een enkel woordje waarvan iedereen de betekenis begrijpt). Maar muziek is een universele taal, en dat gaat al helemaal op als het zulke mooie nummers oplevert als op deze plaat staan. Er staan naar mijn bescheiden mening gewoon geen zwakke nummers op. Maar enkele van mijn favorieten zijn toch wel "Lato Destro Del Cuore," de power ballad "Il Nostro Amore Quotidiano," "Simili" (een typisch Pausini-liedje, maar daarom niet minder mooi), "200 Note" en toch ook wel het krachtige "Per La Musica."
Eigenlijk is alleen "Lo C'ero" een beetje een vreemde eend in de bijt. Het wijkt zo sterk af van de rest van het album, en wat je van Laura gewend bent, want het is een echte dancefloor anthem. Maar na een paar keer beluisteren had ze me ook "om" met dit lied. En dan moet ik ook de dance-invloeden in “Innamorata” (met zelfs een klein stukje Laura-rap) vermelden, want die zullen misschien ook de wenkbrauwen doen fronsen bij reguliere Pausini-fans. Maar ik vond ook deze tracks leuk, waardoor ik zonder aarzeling dit album de volle vijf sterren toe wil kennen.
NB: Leuk extraatje bij de Deluxe Edition is de DVD, met daarop een track-by-track documentaire.waarin ze uitleg geeft bij de nummers die op het nieuwe album staan.

Marco's nieuwe plaat nu een aantal malen beluisterd, en ik kan niet anders zeggen dan dat dit een verrassend mooi album is geworden (vond z'n vorige "Duizend Spiegels" uit 2013 iets minder). En ook een die goed in evenwicht is. De echte parel is "Mooi," ijzersterke tekst (en boodschap) gedragen door prachtige muziek en met bezieling gezongen. Ook het duet met Sanne (Miss Montreal) "Neem Me Mee" behoort tot mijn favorieten, net als het ingetogen "Betover Me" en de mooie ballad's "Hoeveel Ik Van Je Hou" en "Kleine Oneindigheid."
Iets minder ben ik te spreken over "Breng Me Naar Het Water." Geen slecht nummer, maar duurt naar mijn smaak iets te lang om effectief te zijn, en bevat iets teveel pathos. "De Cirkel Rond" is zo'n typische album-vuller: niet echt goed, niet echt slecht. Maar steekt hierdoor wat bleekjes af bij de andere nummers. Iets minder vindt ik ook het nummer "Waarom Dans Je Niet Met Mij," al is dat misschien doordat dit naar mijn mening minder een album-track is, dan een echte crowd-pleaser die het perfect zal doen tijdens een concert.
Maar al met al zit er tussen de 11 tracks geen-een die ik minder dan drie sterren zou geven, en houden de ingetogen en up-tempo nummers elkaar goed in evenwicht. Mijn vier sterren heeft ie in ieder geval.

Die ouwe Rod in het vak (pun intended ) heeft het nog niet verleerd. Ik was al een beetje afgehaakt bij hem, met al die Great American Songbook-albums, al waren die over het algemeen beter dan wat hij in de periode daarvoor leverde (een dieptepunt uit zijn lange carrière). Maar met "Time" (2013) en nu "Another Country," zijn 29ste album alweer, laat hij zien dat hij weer helemaal terug is van weggeweest. Ook al heeft zijn stem iets aan kracht ingeboet (niet gek, gezien zijn leeftijd).
Er staan een paar juweeltjes op dit album, zoals "Love Is," "Love And Be Loved" en "Another Country." Een nummer als "We Can Win," vindt ik op dit album weer niet echt passen. (Past overigens prima op een "voetbal" thema-album als je nationale ploeg meespeelt in het EK van 2016 hoor). En jammer dat je dan weer voor de Deluxe Edition moet neertellen om echt waar voor je geld te krijgen. Waar is de tijd dat een artiest nog "gewoon" een standaard album van 15/16 tracks uitbracht?
Ben er in ieder geval volgend jaar op 14 mei bij, om deze ouwe rocker live! bezig te zien in de ZiggoDome. En buizen : aangezien het Rods "Hit Tour" heet, gaan al zijn klassiekers voorbij komen hoor. Ik schrok eerlijk gezegd ook van de prijs (82,50 inclusief servicekosten per kaartje) maar dat is altijd nog beter dan de belachelijke prijzen (tegen de 200 euro) die voor U2 en Madonna neergeteld moesten worden. En ik verwacht dat we, gezien zijn leeftijd, Rod hierna niet meer terug zullen zien in Nederland voor een concert.

Rumer has it… een prachtige stem, die nogal eens vergeleken wordt met die van Karen Carpenter van The Carpenters, en daar zit wel wat in. Nu komt Rumer met een EP met vier studio-versies van covers die ze ook live heeft gedaan, te weten: “Love Is The Answer” (Todd Rundgren), “Being At War With Each Other” (Carole King), “I Can’t Go For That” (Hall & Oats) en “Be Thankful For What You Got” (William DeVaughn).
Het doen van covers is altijd lastig. Of je moet zo’n cover een geheel eigen uitvoering geven (waarbij het erg makkelijk is om de plank mis te slaan) of je blijft trouw aan de oorspronkelijke versies, maar dan sta je wel in de schaduw van de oorspronkelijke artiesten; en dan sta je al op achterstand als het een echte klassieker is.
In dit geval heeft Rumer voor de eerste optie gekozen. Instrumentaal steekt het prima in elkaar, is ook allemaal mooi gearrangeerd. Voeg er dan een prachtige stem aan toe… en dan mist er toch iets. O, het klinkt allemaal mooi hoor, maar blijft teveel “middle-of-the-road.” Dat is jammer, want met iets meer pit had er veel meer in gezeten. Luister maar eens naar de oorspronkelijke versie van “I Can’t Go For That” door Hall & Oats en daarna naar de versie van Rumer. Het mist toch een <knipt met vingers> (en ook dat deel met de sax natuurlijk). Nu zijn deze vier tracks iets teveel lekkere achtergrondmuziek voor een romantisch dinertje bij kaarslicht. Daarnaast is een EP met maar vier covers wel erg minimaal; had er dan toch een extra nummer bij geknald.

Echt een weerzien met oude bekenden, de afgelopen tijd. Onlangs was daar dan Jeff Lynne's ELO met een nieuw album (nooit verwacht dat ELO weer nieuw leven ingeblazen zou worden). Dan had je ook nog Janet Jackson, die na een jaar of zeven weer een teken van muziek leven gaf met het formidabele "Unbreakable." En dan zijn nu The Corrs weer terug van weggeweest na een afwezigheid van tien jaar (het album "Home" uit 2005 was hun laatste "echte" werk, even afgezien van de verzamelaars die daarna nog uitkwamen).
Met "White Light" zetten ze zichzelf echt weer op de kaart. De (nog steeds bloedmooie) zusjes hebben de meerstemmige harmonieën nog niet verleerd. Puntje van kritiek is wel dat het niet echt vernieuwend klinkt, maar ja, heb 't de hele dag voorbij laten komen en het voelt lekker vertrouwd aan.
"Bring On The Night" en piano-ballad "Ellis Island" zijn momenteel mijn grote favorieten. Vooral die laatste klinkt erg lekker, terwijl de lyrics mooie sfeerbeelden oproepen en ik bijna kippenvel kreeg van hoe mooi de stemmen van de zusjes met elkaar kleuren bij dit nummer. Ook het instrumentale "Gerry's Reel" reken ik tot mijn favorieten, je krijgt zo zin om mee aan te haken bij Riverdance
Daarnaast vallen de up-tempo tracks "I Do What I Like" en "Unconditional" ook goed bij me. Veel minder ben ik te spreken over een nummer als "White Light." Het album is hier nota bene naar vernoemd, maar ik vond dit een van de minste nummers op dit album. En "Harmony" gaat nog wel, maar duurt naar mijn smaak toch iets te lang.
Al met al, een lekker in het gehoor liggend album. Nou maar hopen dat The Corrs zich niet alleen beperken tot een reünie-concert tour door Engeland, maar ook Nederland volgend jaar komen bezoeken voor een concert. Ik wil ze wel eens live aan het werk zien.