Tof en vreemd album uit Vietnam. Dit album wordt hoofdzakelijk in het Engels gezongen, maar occassioneel in het Vietnamees, maar verder is het muzikaal toch wel een feest met momenten, met vele stijlen die voorbijkomen. Ik hoor dream pop, shoegaze, V-Trap, hip hop, cloud rap, jazz, freak folk, industriële muziek en psychedelische muziek voorbijkomen, en eigenlijk gaan ze vlot over in elkaar. In zijn geheel zorgt het voor een heel sfeervol geheel, maar tegelijkertijd voelt het ook knettergek aan.

Eigenlijk ook wel echt een groeier. Vroeger luisterde ik veel meer naar Loveless en liet ik dit meer links liggen, maar voor één of andere reden ben ik de laatste tijd veel meer into early MBV sounds dan vroeger, en heb ik continue veel meer zin in eerst de EP's en nu ook dit album, waardoor ik het een stuk beter begin te kennen, en ook hier blijkt dat nummer na nummer valt en fenomenaal is, zelfs tracks als No More Sorry, Sueisfine, Several Girls Galore en I Can See It (But I Can't Feel It) vind ik al echte "klassiekers" in mijn geheugen. Er zijn weinig albums die me beter liggen dan dit.

Erg mooi album. Dat dit me in principe moest liggen, wist ik al. Het hypnotische vind ik er zeker en vast in terug. En ik vermoed dat dit aspect nog beter tot zijn recht komt, wanneer je het nog meer beluistert. Only Shallow kende ik al, maar de rest mag er ook zeker en vast zijn. Het valt me trouwens op dat de muziek van eind de jaren '80 en begin jaren '90 me eigenlijk wel ligt.

Leuk album zeker en vast, maar toch iets meer ingehoudender en bescheiden dan Loveless vind ik zelf. Naarmate het album vordert, wordt wel een andere invloed meer en meer merkbaar, met name drum & bass begint toch opvallend veel voor te komen. Vooral het laatste nummer is heel erg mooi, maar ook tegelijkertijd typisch en atypisch My Bloody Valentine. Het is alsof ze naar mijn eerste liefde: drum & bass toegroeien wat wel leuk is.