Dit mag weer terug omhoog. Klinkt weer beter dan ik dacht, eigenlijk enkele tracks wel die ik nog niet zo goed ken, ook al heel lang geleden dat ik album in zijn volledigheid heb beluisterd, en heb dat ook niet zo veel gedaan. Vooral via de singles van 7 into Beach House geraakt. 7 moet ik eigenlijk een paar keer meer in zijn geheel luisteren, maar de helft ken ik wel al vrij goed.

De eerste 5 tracks zijn van een buitengewoon niveau. 6-7-8-9 zijn allemaal eigenlijk gewoon goed. Maar die laatste track kan ik gewoon absoluut niet verdragen. Ik vind het zo een pretentieus, vervelend einde dat de ervaring van het album ruineert. Ik luister die laatste track gewoon niet meer, en doe alsof het niet bestaat, want dat is het best, en dan is dit een goed album. De laatste track heeft er onbewust wel voor gezorgd dat ik minder deze plaat heb opgelegd vroeger, of soms wel eens durf te vergeten in "toplijstjes".

Mijn Beach House-ervaring begint wel absurder en absurder te worden. Teen Dream ooit geluisterd, ik moest er niet van weten, het klikte niet. Dan klikt "7" plots bij de nieuwe release met vooral de verslavende track Lemon Glow. Teen Dream doet het dan toch niet helemaal. Bloom klikt dan omdat het op "7" lijkt, maar voor één of andere reden luister ik dan toch de plaat niet veel meer. Vervolgens raak ik "7" beu. ik luister een stuk minder. En dan klikt Depression Cherry plots en ook bepaalde tracks op Thank Your Lucky Stars.

En dan het jaar erop luister ik weer meer Bloom, en vooral vind ik Teen Dream plots geweldig. En dan begrijp ik plots niet meer wat ik mooi vond aan "7". Eigenlijk is mijn ervaring met Beach House vreemd en absurd, zelfs tot op vandaag een soort knipperlichtrelatie. Once Twice Melody klikt voorlopig nog steeds totaal niet. Maar meer luisteren zal wellicht de beste remedie zijn, meteen de reden waarom ik de eerdere albums terug wat meer opleg, en daar hoor ik het absoluut opnieuw. Sommige tracks die me zelfs nog verrassen waarvan ik niet wist dat ze zo goed waren, zowel op Teen Dream (Take Care) als hier. Als het niet voor de laatste track (gimmick) was, dan had ik dit beter gevonden dan Teen Dream, maar ik denk toch nu dat ik net de voorkeur geef aan Teen Dream.

Depression Cherry, Thank Your Lucky Stars, 7 en Once Twice Melody luister ik ook weer opnieuw, de laatste drie misschien een paar keer, en ik maak een playlist met mijn favoriete BH songs (die ik wat minder beluisterd heb), maar voor dit album is dat eigenlijk het hele album zonder Irene.

Maar misschien is dit gewoon echt een typisch een band waar je in de stemming moet voor zijn, zeker omdat ze een typische sound hebben en daar eigenlijk over hun albums niet te veel van afwijken. Alleen ben ik in het verleden al heel vaak in de stemming geweest voor deze band voor één of andere reden.

Blijft voor mij de beste Beach House plaat na het nog eens geluisterd te hebben. PPP is misschien iets te lang en niet mijn favoriet nummer, en het openingsnummer en laatste nummer zijn ook niet de sterkste, maar de rest is weergaloos. Het gewaas van Sparks, het catchy-achtige van Space Songs, de uithalen op 10:37 die mij altijd doen lachen, het heerlijke rustige en chille Bluebird, en Beyond Love en Wildflower zijn ook zo mooi. Het grappigste is dat bijna elk nummer klinkt alsof het de grootste hit zou kunnen zijn. Dit is voor mij Beach House op het hoogtepunt. Bluebird is op dit moment mijn favoriet Beach House nummer uit hun hele discografie, en degene die ik nog altijd geregeld afspeel nu.

Ik blijf chapter 2 een stuk beter vinden dan chapter 1, maar het gaat niet makkelijk met dit album. Enkel Over & Over vind ik voorlopig erg goed, misschien wel de beste "lange track" van Beach House al. Bij de rest van chapter 1 & 2 hoor ik geen BH klassiekers voorlopig. Ik deel het enthousiasme voor veel van de tracks van chapter 1 & 2 gewoonweg niet.

Chapter 3 is oké, maar ook niet echt heel memorabel. Sunset en Masquerade zijn tot nu toe wel twee van de betere nummers op het album. Chapter 4 vind ik wat minder en lijkt meer verwijzingen te hebben naar hun invloeden met een zeer grote 80's feel. Het chapter geeft mij het idee dat dit hun laatste werk is.

Voorlopig klikt het niet, en ligt het me niet, en voorlopig vind ik dit ook één van de mindere, misschien zelfs het minste Beach House album. Ik begrijp alle lof dan eigenlijk ook niet. En vooral niet: "waarom dit wel" en soms "waarom andere albums dan niet". Ik begrijp het niet.

De verwijzing naar Cocteau Twins begrijp ik totaal niet. Dit klinkt ook het minst "tweelingenachtig" als andere albums, maar sowieso maakte ik de associatie niet. Wel heb ik bij dit album meer een eighties-feel dan bij de anderen, maar de tweelingen hebben bijvoorbeeld nooit echt aan synthpop gedaan. Finale is toch zeer hard 80's-feel bijvoorbeeld. Misschien doet dit wel dan meer denken aan Strawberry Switchblade en ook aan enkele hits van New Order. Misschien op de meer country/folk tracks meer Mazzy Star en Mojave 3. Maar ik hoor geen verwijzingen naar zowel early als late Cocteau Twins. De HOLV feel hoor ik nergens, de Treasure-feel hoor ik nergens en Garlands ook al niet. Stem van Victoria Legrand klinkt ook niet als die van Elizabeth Fraser, en met dat ik nu toch al Mazzy Star laten vallen hebben, dan klinkt ze al iets meer als Hope Sandoval, maar op zich is de stem van alle drie wel best uniek.

Ik heb dit nog eens beluisterd, omdat ik eigenlijk iets te veel naar dezelfde nummers van Beach House luister en dus eigenlijk het oeuvre ondanks 2000 scrobbles niet te super ken, omdat niet vers genoeg in het geheugen, omdat het ook best wel al lang geleden was. Teen Dream luisterde ik bijvoorbeeld heel veel op de trein op weg naar een examen, of op de weg terug omdat ik het het ideale album vond daarvoor door de erg relaxte sound, en dus vrij goed was in stress onder controle te houden [een grote reden waarom ik muziek in het algemeen luister, en bij stressmomenten neig ik altijd naar etherische en dromerige muziek waarin ik kan wegdromen en "ontsnappen" als het ware].

Teen Dream is gewoon - ja - een erg goed album, maar ik vind het soms lastig om een soort hierarchie in het oeuvre van Beach House te maken, omdat ik eigenlijk wel alle nummers en albums goed vind. Ik denk dat Teen Dream één v/d meer rustigere albums is, maar Beach House gaat toch erg lang op hetzelfde élan door, met minieme verschillen tussen de albums heen. Teen Dream is waarschijnlijk iets rustiger en misschien het meest toegankelijke / herkenbare album, deels ook omdat het soms als achtergrondmuziek wordt gebruikt voor TV-programma's, vroeger dan toch.

Lover of Mine heb ik belachelijk veel beluisterd (300 keer), de rest hoogstens 30 keer. Lover of Mine vind ik bij het herbeluisteren nog altijd het beste nummer, maar de andere nummers zijn ook erg goed, en daar heb ik te weinig naar geluisterd. Deels ook wel veel naar Lover of Mine zoveel geluisterd door het vervelend YouTube algoritme. Maar naast Lover of Mine, vind ik Norway, Walk in the Park, Better Times, Take Care en 10 Mile Stereo erg goed.



Zeker en vast, erg veel zelfs. Maar misschien is het niet altijd even consistent bij andere groepen, en het is ook wat moeilijk in te schatten welke sound je ligt.

Volgens last.fm zijn de "similar artists" Alvvays, Slowdive, Melody's Echo Chamber, Mazzy Star, Cocteau Twins en Wild Nothing. Er zijn er nog veel, maar ik zou daarmee beginnen. Meest lijkend op Beach House is Alvvays en Wild Nothing, terwijl ik vind dat de stem van Hope Sandoval (Mazzy Star en minder bekend Mojave 3) het meest lijkt op Victoria Legrand. Slowdive's reünie-album doet me qua sfeer erg denken aan Teen Dream, dus ik vermoed dat die je ook zou liggen.

Andere soortgelijke groepen: The Radio Dept. , Tamaryn, Fazerdaze, Still Corners, Washed Out, Cults, Japanese Breakfast, You'll Never Get To Heaven, Twin Sister, A Sunny Day in Glasgow, Men I Trust misschien ook wel I Break Horses. Er zijn er nog erg veel, maar het is een beetje zoeken wat voor type sound je ligt.

Ik ken wel redelijk veel van dit soort muziek, en dat zal in de toekomst beter worden, dus als iemand op dit vlak aanraders wilt of op zoek wilt naar nieuwe muziek, kan die bij mij altijd terecht.

Dit ligt me toch een stukje minder. Eigenlijk nog niet vaak in zijn geheel beluisterd, en ik vind het toch duidelijk een minder album, met vooral een zwakker middenstuk relatief gezien. Majorette, She's So Lovely, Rough Song en Somewhere Tonight zijn de beste tracks voor mij, met Rough Song als absolute uitschieter!

Hoe meer je dit luistert, hoe meer je beseft dat dit niet normaal goed is. Ook al... omdat dit een muziekstijl is dat me op papier misschien niet 100% ligt, hoewel dat niet per se betekent dat ik ook niet van het genre kan genieten. Maar het overklast het zeker, ook al omdat het wel van alles te bieden heeft.

Het is gewoon zo goed. Nummers die eigenlijk verrassend op één of andere manier toch catchy zijn. Hoe dat ze het doen, ontgaat me. En dat dan nog eens op zo een lang album, waar je toch sneller riskeert de aandacht te verliezen.

Een andere kracht van dit album is dat het enorm sfeervol is. Ik word aangetrokken door sfeervolle albums, en dat heeft dit album aan overvloed. Komende tijd wat meer opleggen terug, en dan komt die halve ster extra er wel bij. Knap werkje, zeker en vast.

Vrij zwak album, misschien beter dan wat men doorgaans op de radio draait of waar tieners in mijn tijd nog naar luisterden, maar daar blijft het dan ook bij. Vrij overschat hier. 90% van de popalbums die ik al beluisterd heb, zijn beter, met de kanttekening dan wel dat ik ook niet alles luister en dus al selecteer wat ik wil luisteren.

De bass en vocals storen me echter niet. Het instrumentele is hetgeen wat het album nog enigszins redt, en de vocals zijn oké. Ik heb zeker al slechter gehoord, maar ook veel beter dan dit al.

Ben het verder eens met bovenstaande reactie van AOVV. Het lijdt vooral aan gebrek aan afwisseling, variatie, diversiteit omdat het geheel te ingetogen slaperig klinkt, en daar ligt het grote probleem.

Redelijk goed album, maar het niveau is niet altijd consistent. Bepaalde liedjes halen je echt uit het ritme helaas zoals de afsluiter of de live opname. Maar verder is dit album wel het resultaat van een heel talentvolle vrouw met een unieke stem die geregeld buiten de lijntjes kleurt, met dus ook enkele uitschieters als gevolg zoals het wondermooie: "Venus as a Boy".

Sterk album met deze keer een verrassend goed einde. Het begin zal wat meer luisterbeurten nodig hebben, maar er is duidelijk toch een verschil tussen het begin van het album en het einde van het album, en waar de meesten meer fan zijn van het begin, ben ik meer fan van het einde. Vooral het laatste nummer is oogstrelend mooi. Al was Pluto er dan weer wat over voor mij, en hebben de meest gewaardeerde songs van dit album van haar toch wat meer luisterbeurten nodig. Maar mogelijk groeit mijn waardering voor die nummers later nog. Wat wel opvallend is, is dat het niveau hier consistenter is dan bij haar twee eerdere albums, maar ik denk tevens wel dat haar eerste twee albums een beetje toegankelijker zijn. Straks nog album 4 beluisteren, waar ik nog veel van verwacht!

Erg goed begin, maar het album zakt helaas echt in elkaar naar het einde toe. Ik moet het wel nog zeker een tweede keer beluisteren, en misschien verhoog ik het dan nog wel naar 4,0*. Ik vind het wel een iets beter album dan haar debuut, en opnieuw beschikt ze hier over veel uitschieters. Erg goed dus met momenten, maar ik heb helaas niet het idee dat dat niveau over het gehele album aangehouden wordt.

Ik luister het album misschien niet extreem veel, de laatste tijd weer ietsje meer terug. Het album blijft wel groeien en het gebeurt soms dat ik vergeet hoe goed de albums van Björk wel niet zijn. Nu weet ik wel dat Vespertine een heel sterk, uniek en sfeervol album is. Voor mij voelt het wat aan als de "Halfaxa" van Björk of de "Pygmalion" van Björk. De IJslanders zijn wel sterk in het neerzetten van deze albums, misschien deels te wijten aan toeval, maar múm en Sigur Rós hadden ook zeer eigenzinnige albums rond deze periode, en daar mag Vespertine ook zeker bijgerekend worden. Voor mij is Vespertine het magnus opum van Björk, maar Homogenic wordt zeker en vast ook terecht gezien als een sterk album.

Ik denk dat ik indertijd naar Björk beginnen luisteren ben bij het zoeken naar soortgelijke artiesten als Grimes, en vooral omdat bij het zoeken naar albums zoals Halfaxa niemand eigenlijk een album kon benoemen die zoals Halfaxa was, maar Vespertine werd wel soms of vaak genoemd. Het is ergens wel anders, maar van alle albums voelt het wel het meeste aan als Halfaxa en "de sfeer van Vespertine" heeft wel gemeen met Halfaxa dat het eigenzinnig en vervreemdend aanvoeld, en dat kom ik eigenlijk niet zo vaak tegen. Ook liggen de liedjes lekker in het oor met ook de typische etherische Björk-uithalen die ook zo typisch voor haar zijn, maar instrumenteel is dit album ook ijzersterk en draagt het bij aan die eigenzinnige en vervreemdende sfeer.

Neen, dit is echt niets voor mij. Ik vind dit zelfs ronduit vreselijke muziek. Ik zie velen de vergelijking maken met Slint. Ik zie het niet echt. Ik ben zelfs fan van Spiderland? Dus neen. Ik kan me moeilijk een Slint voorstellen met piano's/violen/saxofonen. Het enige wat in de buurt komt is de laatste track, wat ook de beste track is van het album meteen.

Maar verder is het enige wat het gemeen heeft dat bepaalde tracks post-rock zijn, maar in post-rock maak ik zelf de onderscheiding tussen post-GSYBE post-rock (dat zijn crescendo post-rock 90% van de keren) en pre-GSYBE post-rock. De vergelijking met Arcade Fire begrijp ik beter. Vooral de tweede track doet specifiek aan Funeral denken. Ik ken Funeral wel niet extreem goed, ik vind het ook een overschat album, maar volgens mij is Funeral wel wat "toegankelijker" en makkelijker te behappen dan dit. Dit ligt me niet, vind ik absoluut gigantisch overhyped enzovoort.

De sterkte van dit album is de veelzijdigheid. Waar hedendaagse popalbums bijvoorbeeld maar één of twee mooie liedjes hebben, heeft deze album over zijn gehele lengte kwaliteit. Uiteraard zijn de genres niet vergelijkbaar, maar ik wil het toch maar even zeggen. Het feit dat je bij dit album moeite hebt om drie favoriete liedjes aan te wijzen zegt genoeg. Bob Marley is een held, en woorden schieten tekort om zijn bijdrage aan de muziek en de wereld te beschrijven.

Heerlijk album vol met leuke dromerige en abstracte nummers. Lemonade, Plath Heart en Lammicken zijn geweldig. Jammer dat dit soort muziek vaak onder de radar blijft.

Ha, acid house en drum & bass zijn wellicht mijn twee meest beluisterde elektronische subgenres terwijl new wave en eigenlijk meer precies ethereal wave (wat dit trouwens zeker niet is), mijn meest beluisterde niet-elektronische subgenre is. Flume vind ik trouwens ook mooie singles hebben op het 2012 album, en luister ik ook geregeld wel eens naar.

Ik ben ook opgegroeid onder drum & bass en dubstep-scene als jongere. Of ik er dubstep in zie in dit album. Hmm, het heeft subelementen van dubstep, maar ik zou het niet volledig als dubstep catarogiseren. Daarmee doe je dit album ook tekort. Mijn liefde voor muziek is ook ontstaan door drum & bass, waar ik ben beginnen naar luisteren tijdens de zomer van 2011. Daarvoor luisterde ik enkel naar hitlijsten of naar Lily Allen of had ik ook toevallig een CD van MGMT - Oracular Spectacular, en dat is één v/d drie of vier muziekalbums die ik in huis heb liggen.

Ik ben best lang blijven plakken bij drum & bass. Wellicht was het tot 2015 mijn meest beluisterde muziekgenre, zelfs wanneer de hype al lang gaan liggen is. Maar ik doe niet mee aan hypes, en drum & bass is gewoon een genre dat me erg lag. Van daaruit ben ik dan geleidelijk meer naar house beginnen luisteren, en dus vooral deep house en acid house. En wanneer ik Grimes ontdekte ben ik veel meer naar art pop, niet-commerciële electropop en synth pop beginnen luisteren. En met Cocteau Twins dus ook veel meer naar ethereal wave muziek nu. Grimes was eigenlijk op zich al voor een deel ethereal wave, zeker mijn meest favoriete album.

Dubstep heb ik altijd minderwaardig gevonden tegenover drum & bass, omdat het vaak gewoon harder was, en één dat nog veel meer "gehypet" werd dan drum & bass, met commerciele dubstep zoals Skrillex die toegankelijker is, en dan niet-commerciele dubstep die soms ook nog eens varieert, maar bij banden als Flux Pavillion gaat het gewoon meer om de thrill volgens mij dan voor echt die muziek mooi te vinden. Het is niet slecht, maar drum & bass is voor mij altijd superieur geweest aan dubstep, en waarbij ik al snel niet echt meer naar dubstep luisterde, ben ik jaren aan een stuk blijven luisteren naar drum & bass.

Dat terzijde, dit album is erg goed, maar het is ook niet echt dubstep. Het heeft dubstep-elementen, maar volgens mij doe je het echt wel tekort als je het dubstep noemt. Letland heeft ook ooit eens op het Songfestival een "dubstepnummer ingestuurd", met Aminata, en dat is wellicht de enige keer dat ik gestemd heb op een nummer. Maar ook dat kun je moeilijk dubstep noemen. Wat wel zo is, is dat dit gewoon wel erg mooi is. Veel rustiger, veel meer inhoud en ook veel dromeriger / hypnotischer dan de doorsnee dubstep. Het loopt ook veel vloeiender in elkaar, en heeft minder nood aan "drops" of zware basslijnen, waardoor ik ook al sneller de associatie maak met drum & bass en al zeker het idee heb dat het hier over op zijn minst om rustige dubstepmuziek gaat. En wat voor mij ook heel belangrijk is - als new wave / ethereal wave liefhebber - is dat er goed gebruik wordt gemaakt van de voice samples, iets wat je eigenlijk ook veel meer terugvindt bij drum & bass, dan bij dubstep. Voor mij is dit ook een zeer toegankelijk album, al is het misschien ook niet direct het album dat ik volledig bovenaan in mijn eigen persoonlijke toplijst zou zetten. Maar het is wel zo dat dit voor mij meer in mijn comfortzone valt, dan de mainstream rock van vandaag (en meestal is het voor 99% van de mensen andersom, maar voor mij niet). Wel grappig om zo een album dan ook eens gewaardeerd te zien worden door echte muziekkenners. Wat me verder opvalt is dat de singles vaak echt absoluut niet lang duren, dus je moet echt wel in één stuk naar het album luisteren, dan zal het album - uiteraard - het best tot zijn recht komen. Voor nu een 4,5*.

Na letterlijk 5, misschien 10 seconden wist ik al dat dit ook de volle lap ging worden. Serieus, dit had ik echt nooit verwacht dat Latino-muziek zo goed kon zijn.