Halfje erbij, dit groeit wel. Daydreaming is een fantastisch nummer, misschien wel het beste nummer in het oeuvre van Radiohead, of toch één van de beste. Verder ook een sterretje aan Tinker en Ful Stop. Als ik kon, ook The Numbers. De rest ga ik nog eens moeten luisteren. Het is een beetje vanalles dit album, een soort samenvatting van Radiohead tot zover, maar dan zonder de hardere kant, want het is behoorlijk akoestisch maar toch zijn er elektronische invloeden terug te vinden, al heel minimaal. Op het ene nummer al wat meer dan het andere, maar over het algemeen toch iets minder dan bij Kid A / Amnesiac en TKOL. Een vrij introvert album, een beetje op het zelfde elan doorgaande als TKOL.

Ik verhoog het zelfs naar 5.0*. Dit wordt echt zoveel beter per luisterbeurt. Wat dit afmaakt tegenover andere Radiohead albums voorlopig, is dat songs zoals Pulk / Pull Revolving in Doors dat zo lekker klinken afgewisseld worden met eigenlijk erg goede "rock" of "jazz-rock" nummers met die stem die zo ja mooi en breekbaar klinkt. Juist die soort stem dat ik zo goed vind bij de art pop die ik luister (alleen zijn dat dan meestal vrouwen). Die jazz maakt het geheel iets zwoeler, maar de flow zit er ook veel beter in vind ik, en het klinkt allemaal heel sterk als een geheel. Op dat vlak doet dit allemaal veel meer aan elektronische muziek denken dan aan rockmuziek (want ik heb een elektronische achtergrond, geen rock-achtergrond). Die sfeer dat dit album uitademt ligt mij eigenlijk zeer goed, al is het wel een uiterst depressief. En ook zo typisch een album dat 10 keer beter s'nachts. Ik heb echt het idee dat dit album mij op het lijf geschreven is. Het ligt mij toch net iets beter dan OK Computer, wat ik ook een superalbum vind, maar dit ligt mij ook persoonlijker beter. Ik ben er gewoon nog niet aan uit of ik Kid A of Amnesiac beter vind. Maar ik denk dat het dit album is. Morning Bell vind ik op deze versie zelfs beter dan op Kid A. Er zit gewoon geen enkel nummer tussen dat ik niet gewoon goed vind, ik vind gewoon echt alles uitstekend nu ik er nog eens aandachtig naar luister. Ik betrap me er op dat ik geen minder nummer hier tussen zie staan. Misschien is enkel het laatste nummer net iets 'te' maar dat is echt het enige negatieve dat ik kan vermelden.

Mijn evolutie van Radiohead is trouwens echt heel interessant. 5 jaar geleden trok ik het helemaal niet. OK Computer deed me niets, later klikte ik accidenteel op Creep en dat was het eerste nummer dat ik goed vond (al beluister ik dit amper nog). Dan is uiteindelijk eind 2018-begin 2019 het kwartje definitief gevallen bij OK Computer, en ook bij The Bends en Kid A. Dit vond ik intrigerend maar luisterde ik weinig. Over de jaren heen heb ik sindsdien iets minder Radiohead geluisterd, maar de focus verschoof toch wel naar Kid A een beetje, en nu verschuift het dus opnieuw naar Amnesiac. Geen idee waar het aan ligt, het feit dat ik dit meerdere keren heb geluisterd, of is mijn smaak veranderd over de jaren heen. Wellicht een combinatie van beiden. In zekere zin is dit eigenlijk misschien wel het album dat me het meest ligt van Amnesiac zeker gezien mijn huidige smaak. Al begint het bij In Rainbows nu ook te komen, zeker omdat All I Need zo een mooi dromerig nummer is. AMSP heb ik nog nooit beluisterd. TKoL en HttT moet ik nog een paar keer nu beluisteren om er een betere mening over te geven. Ik zal wellicht elk album nog wel een paar luisterbeurten geven, maar Kid A, In Rainbows en vooral deze nog het meest.

Een tweede luisterbeurt pakt toch al een pak beter uit. Bij OK Computer is het kwartje al gevallen, en bij Kid A vind ik eigenlijk ook wel mooi. The Bends ben ik ook al meer beginnen waarderen, maar daar heb ik het idee dat ik het nog een paar keer moet beluisteren minstens, en dat er iets is wat mij ervan weerhoudt om het echt geweldig te vinden. De tweede luisterbeurt van In Rainbows pakt al beter uit. Voor één of andere reden had ik heel veel moeite om de stem van Thom Yorke te tolereren, terwijl ik het nu juist één van de sterkste punten vind. Een zwak punt aan dit album is dat ik het te rustig vind, maar het melodische of het instrumentele vind ik dan wel weer een sterk punt.15 Step en All I Need vind ik de beste nummers op dit album, met All I Need als hoogtepunt. De laatste drie nummers zijn ook goed. Maar het middenstuk is misschien nog steeds iets te rustig.

Dit blijft natuurlijk een erg sterke plaat, twijfel zelfs om hem nog eens te verhogen naar 5.0*. Wat mij opvalde is dat The National Anthem zo een mooi nummer was. Dat vond ik de vorige keren veel minder. Idem voor Idioteque. Idem voor Morning Bell. Optimistic / In Limbo blijft mijn favoriete duo-single. In Limbo is ook het nummer van Radiohead dat ik tot dusver het meest heb gehoord over al hun hele albums heen. Eigenlijk is dit gewoon een absurd sterke plaat, want het klinkt allemaal erg ontoegankelijk op het eerste gezicht, maar laag per laag wordt ontleedt, en dan wordt de schoonheid van dit album wel erg duidelijk. Technisch ook een zeer sterke plaat. Ik ga dit verhogen naar een 5.0* temeer omdat er geen slechte nummers op staan (op de gimmick van hidden tracks dan na). Heel sfeervol album zeker als je het s'nachts oplegt.

Ik ben echt blij dat ik de klik heb gemaakt. Ik denk gewoon niet dat nummers als PA, Karma Police of Fake Plastic Trees de juiste nummers zijn om als eerste te horen, en het is toch iets waar je aan moet wennen. Ik weet niet wat de reden is, maar eerst was ik absoluut tegen de stem van Thom Yorke, en nu vind ik het een troef van de groep. Wat zorgt er voor dat je eerst absoluut niet een groep kan aanhoren, en uiteindelijk dat het pas na lange tijd uiteindelijk wel werkt. Het is een interessant sociologisch vraagstuk. En het leuke is dat het bij de andere Radiohead-albums ook aan het komen is. Grappig is zelfs nog dat er mensen zijn die privéberichten sturen en me vervolgens zeggen dat er betere bands zijn dan Radiohead en de stem van Yorke op niets trekt, en dat mijn eerste mening veel beter was.

Ik ga geen recensie schrijven met daarin wat dit album voor de muziekwereld betekent heeft verder, omdat het me niet interesseert, en ook omdat ik er te weinig ken. Ik hou daar eigenlijk ook zelfs geen rekening mee, wanneer ik muziek beluister. Maar dat is dus de verdienste van dit album dat het desondanks dat mij toch kan overtuigen - weliswaar pas na een tijd. Wanneer de herkenbaarheid van de nummers beter wordt, valt elk puzzelstukje ook precies goed, en zijn er weinig - quasi geen nummers eigenlijk die gewoon niet super zijn. Elk nummer is gewoon fantastich - op Fitter Happier na maar dat beschouw ik niet als een nummer. Voor mij zijn Climbing Up The Walls, Karma Police en Subterranean Homesick Alien de hoogtepunten van dit album.

1. Climbing Up The Walls - 5,0*
2. Subterranean Homesick Alien - 5,0*
3. Karma Police - 5,0*
4. No Surprises - 4,5*
5. Airbag - 4,5*
6. Paranoid Android - 4,5*
7. The Tourist - 4,5*
8. Let Down - 4,0*
9. Lucky - 4,0*
10. Electioneering - 4,0*
11. Exit Music (For A Film) - 3,5*
12. Fittier Happier - nvp

Toch verhoogd van 3,0* naar 4,0*. Bevestigt dus gewoon dat ik niet in de stemming voor Radiohead was de vorige keer dat ik het luisterde, want nu vind ik het wel goed, en dat is bijna bij elk nummer het geval, ongeacht of het rustig of hard is. Het is wel een groei-album voor mij persoonlijk, en nog moeilijk in te schatten welke nummers ik het best vind of het meest zullen blijven plakken. Daarvoor zal ik het wellicht zelfs een keer tot 10 moeten luisteren vooraleer ik dat goed weet. Bij OK Computer is dat bijvoorbeeld al duidelijker nu, maar gebeurt het nog wel dat ik een nummer ontdek waarvan ik niet wist dat het eigenlijk zo goed was (zoals The Tourist vandaag nog). Met Radiohead gaat het dus wel de goede weg op. Ik hoop alleen dat ik het post-2000 werk ook ga kunnen waarderen.

Dit vind ik een beetje een onderschat album, al begrijp ik het wel, want het is geen makkelijk album, maar dat is geen enkele Radiohead-album en al zeker AMSP niet, ondanks dat die meer gelauwerd wordt. Ik vind dit vrij hard lijken op AMSP maar die laatste is iets meer akoestisch. Dit is net iets meer elektronisch, maar het is tevens heel rustig en introvert. Slechte nummers staan er eigenlijk niet op, en je moet wel enorm in de stemming zijn voor dit album. Dat is misschien een beetje het nadeel. Ook de herkenbaarheid - buiten de typische stem van Thom Yorke die ik eerst niet kon uitstaan, en nu gewoon zo lief heb - is misschien wat minder dan bij andere albums, maar dat is misschien ook omdat het nog moet groeien. Dat heb ik ook wel met AMSP en in mindere mate IR. Als ik aan Radiohead, denk ik toch eerder aan vooral Kid A eigenlijk, gevolgd door OKC en Amnesiac, maar niet toevallig die albums het meest beluisterd, dus daar ligt dat ook wel aan.

Dat gezegd zijnde, een beetje een overlooked album van hun. Het heeft zeker zijn schoonheid en zijn kwaliteiten.

Sterretjes voorlopig voor Feral en Separator.

Ik vind het een beetje vreemd dat dit als shoegaze staat, maar een goed album is het wel nog zeker. Het is gewoon minder mijn ding, en leunt meer richting britpop toe, wat niet echt mijn ding is. Ik kan me ook niet van de indruk ontdoen dat Mouse Trap op de rustige stukken bijna 100% vroege Radiohead klinkt, dus mogelijk heeft Radiohead hier wel inspiratie uit gehaald voor The Bends en OKC.

Misschien is het probleem met dit album dat ik gewoon de shoegazestukken niet zo mooi vind, maar dat de rest wel oké is, en ik eigenlijk gewoon te veel op de shoegaze focus. Dat vind ik vooral opvallend bij Mouse Trap.

Ik denk dat wat me doorgaans aantrekt in shoegaze grotendeels ontbreekt bij Ride. Bij Nowhere is het wel meer aanwezig, maar hier zijn de elementen die me aantrekken in shoegaze afwezig. Het onaantastbare, ecletische, etherische en mysterieuze is hier weg. Ook is het niet zo donker of melancholisch en de typische sfeer die je associeert met shoegaze is hier niet aanwezig. En daarom vind ik dit eigenlijk een moeilijk album. In andere aspecten zal het dan wel weer goed zijn, maar dan aspecten die me minder aantrekken.

Ik vind het middenstuk ook niet zo boeiend, waar ik echt weinig mee heb. Het begin maakt dat wel nog goed voor mij.

Dit is wel - ja - liefde op het eerste gezicht. Echt waar een fantastisch album. Etherisch, eigenzinnig, leuk, niet alledaags, veel leuke invloeden en ook nog eens aanstekelijk. Dat Spaans leent er zich wel voor. Heel lange uithalen met zo een mooie en krachtige stem. Ik slaagde er niet in een slecht nummer te vinden op dit album. Ik heb er wel een "twigs" vibe bij. Vooral de latere nummers doen me aan opera denken, al ken ik dat niet zo goed. Maar absoluut een fantastisch werk dat niet genoeg geprezen kan worden!